Απρόβλεπτων κινήσεων συνέχεια, από μια ερμηνεύτρια που έχει αφιερωθεί στη μελέτη του νεότερου ελληνικού τραγουδιού, ανατρέχοντας στις πηγές και στις ρίζες του. Μετά τις «Λαϊκές Προσευχές», που αποτελούσαν μια διαφορετική προσέγγιση στο ζεϊμπέκικο, η Νένα Βενετσάνου συμπεριλαμβάνει σε ένα δίσκο και τραγουδά με συνοδεία πιάνου συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη, που γράφτηκαν την ίδια χρονική περίοδο, […]
Απρόβλεπτων κινήσεων συνέχεια, από μια ερμηνεύτρια που έχει αφιερωθεί στη μελέτη του νεότερου ελληνικού τραγουδιού, ανατρέχοντας στις πηγές και στις ρίζες του. Μετά τις «Λαϊκές Προσευχές», που αποτελούσαν μια διαφορετική προσέγγιση στο ζεϊμπέκικο, η Νένα Βενετσάνου συμπεριλαμβάνει σε ένα δίσκο και τραγουδά με συνοδεία πιάνου συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη, που γράφτηκαν την ίδια χρονική περίοδο, δηλαδή μέσα στο 1958 και με διαφορά μηνών: δέκα μελοποιημένα ποιήματα του Paul Eluard, άγνωστα ως τραγούδια στο ελληνικό κοινό, και τον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου, έργο-ορόσημο ως προς τη λογοτεχνική και ως προς τη μουσική του υπόσταση, που σηματοδότησε το πέρασμα του ελληνικού τραγουδιού από το λαϊκό στο «έντεχνο». Τα «Eluard» είχαν ακουστεί για λίγο στη Γαλλία προτού οι κληρονόμοι του ποιητή τα απαγορεύσουν, ζητώντας παράλληλα την καταστροφή της παρτιτούρας. Πολύ αργότερα, στη δεκαετία του ΄80, επήλθε συμφωνία με τον εκδότη του Eluard και έτσι άνοιξε ο δρόμος για μια πιθανή τους ηχογράφηση. Η διαφορά ανάμεσα στα «Eluard» και στον «Επιτάφιο» είναι ανάλογη με εκείνη ανάμεσα στο σκότος και στο φως. Στα μεν, μια γυναίκα-σκιά πλανιέται αόριστα στο μυαλό του δημιουργού (Γύρω από το κρεβάτι της σέρνεται η γη /και τα ζώα της γης και οι άνθρωποι της γης…). Στον δε, η γυναίκα-μάνα απεκδύεται την ανθρώπινή της υπόσταση και ανάγεται σε σύμβολο (Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω /άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω…). Το περίεργο και ταυτόχρονα ερεθιστικό για τον ανήσυχο καλλιτέχνη είναι ότι, σε επίπεδο μουσικής σύλληψης και σύνθεσης, το φως και το σκοτάδι συναντώνται. «Είναι η κρυφή και ορατή πλευρά της πηγής του ίδιου ποταμού, που χωρίστηκε σε πολλές διακλαδώσεις», όπως σημειώνει η Ν.Βενετσάνου στο ένθετο που συνοδεύει την έκδοση. Όσο για την απόφαση να ερμηνευθεί με πιάνο και φωνή ένα πασίγνωστο, λαϊκό έργο όπως ο «Επιτάφιος», η καλλιτέχνις αναφέρει: «Πρόκειται για έργο κλασικό στην ελληνική δισκογραφία, που επιδέχεται διαφορετικές αναγνώσεις. Υπήρξε η εκδοχή της καμεράτας με τη Νάνα Μούσχουρη και οι γνωστές εκτελέσεις με λαϊκή ορχήστρα. Εγώ θέλησα να το προσεγγίσω διαφορετικά, από τη σκοπιά του ερευνητή που θεωρεί ότι το έργο αυτό δεν έχει στερέψει και έχει πολλά να δώσει ακόμα». Το γεμάτο λυρισμό αποτέλεσμα όχι μόνο τη δικαιώνει, αλλά σε κάνει να σκέφτεσαι πόσο μεγάλος και ζωντανός είναι ο πολιτισμός μας, μέσα από όσα μας παραδόθηκαν από τους παλαιότερους. Στο πιάνο η Έλενα Μουζάλα και ο Σαράντης Κασσάρας.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Σάββατο 24.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/john-hernandez-i1TgEOhyH48-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442