Με δώδεκα μελωδίες, εκ των οποίων οι τέσσερις ορχηστρικές, συστήνεται στο κοινό η συνθέτις Λαμπρινή Σκλήνου, η οποία υπογράφει τους στίχους σε τέσσερα τραγούδια. Πολλές και ποικίλες οι ιδιαιτερότητες του δίσκου, ο οποίος παραπέμπει μεν σε μελωδίες του παρελθόντος, δοσμένες όμως με μια πιο φρέσκια αντίληψη, με αποτέλεσμα να μην κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ρετρό. Θα […]
Με δώδεκα μελωδίες, εκ των οποίων οι τέσσερις ορχηστρικές, συστήνεται στο κοινό η συνθέτις Λαμπρινή Σκλήνου, η οποία υπογράφει τους στίχους σε τέσσερα τραγούδια. Πολλές και ποικίλες οι ιδιαιτερότητες του δίσκου, ο οποίος παραπέμπει μεν σε μελωδίες του παρελθόντος, δοσμένες όμως με μια πιο φρέσκια αντίληψη, με αποτέλεσμα να μην κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ρετρό. Θα μπορούσε να αποκαλεστεί πολυμορφικός, καθώς περιέχει συνθέσεις σύγχρονου ήχου, από τον οποίο αναδύονται ένα ανεπαίσθητο αεράκι νοσταλγίας, στοιχεία jazz, κλασικές ενορχηστρώσεις και ποιήματα των Λόρκα και Σαίξπηρ. Στις περισσότερες συνθέσεις, αν και κυριαρχούν τα φυσικά όργανα, βρίσκουν και τα ηλεκτρικά τη σωστή τους θέση και παρ΄ όλες τις διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις, οι προσεγμένες ενορχηστρώσεις του Μιχάλη Νικολούδη και της Coran Michaelian κρατούν το συνολικό ύφος του δίσκου σε ένα υψηλό επίπεδο. Στα «συν» και η επιλογή της νέας τραγουδίστριας Ανδριάνας Κόλλια, της οποίας η φωνή διαθέτει το λυρισμό και την κλασική χροιά που χρειάζονται τα συγκεκριμένα τραγούδια ως προς την ερμηνεία. Από αυτά ξεχωρίζουν το τρυφερότατο «Τριανταφυλλάκι» και το ποίημα του Λόρκα «Γιάγας ντε Αμόρ».