Ίμια: Τύφλωση και ακρισία

Μετά τη συμφωνία Παπανδρέου – Οζάλ στο Νταβός, πριν από οκτώ χρόνια (σ.σ. το 1988), ο έλληνας πρωθυπουργός (σ.σ. ο Ανδρέας Παπανδρέου) επέχαιρε, επειδή «αν δεν εξασφαλίσαμε την ειρήνη, τουλάχιστο πετύχαμε μη-πόλεμο». Σήμερα, μετά την κρίση για την Ίμια, αποφύγαμε τον πόλεμο, αλλά εξασφαλίσαμε μη-ειρήνη — αφού ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας (σ.σ. ο Γεράσιμος Αρσένης) μάς τάζει «θερμά λουτρά» το ερχόμενο πεντάμηνο… Φυσικά, για τους απλούς πολίτες, όλα αυτά τα «μη», τα «συν» και τα «πλην», αλλοτινά και τωρινά, δεν είναι παρά μακάβρια λογοπαίγνια, που προσπαθούν να κρύψουν τα ξεγυμνωμένα μέλη μας. Προπάντων, την ξεγυμνωμένη πολιτεία μας κι εξωτερική πολιτική μας. Ξεγυμνωμένη από στόχους, στρατηγική, τακτική, συμμάχους, σταθερότητα, σοβαρότητα. Αποτέλεσμα, οι ατέλειωτοι, αξιοθρήνητοι, καταστροφικοί κλυδωνισμοί και παλινωδίες μας: Παλιότερα, πηδούσαμε απ’ τον «κάθετο» αντι-αμερικανισμό και τον κατακόρυφο αντι-ευρωπαϊσμό, στην αμερικανολατρία και στην ευρω-φιλία. Τώρα, σαλτάρουμε από τους λεονταρισμούς και τις «αποφασιστικότητες» της Τρίτης (σ.σ. 30 Ιανουαρίου 1996), στους ψοφοδεϊσμούς και στις μετάνοιες (με τις δυο έννοιες) της Τετάρτης (σ.σ. 31 Ιανουαρίου 1996)…

[…]

«ΤΟ ΒΗΜΑ», 112.1996, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Τον ισολογισμό απ’ το επεισόδιο, που άρχισε με τη σκόπιμη προσάραξη του τουρκικού καραβιού και τέλειωσε με την προσάραξη της ελληνικής ναυαρχίδας, τον ξέρουμε όλοι:

Κέρδος μείζον ήταν η αποφυγή μιας πολεμικής σύγκρουσης. Αλλά υπάρχουν κι άλλα «μείζονα» στους ισολογισμούς: το κύρος και η σοβαρότητα μιας χώρας και μιας κυβέρνησης, το ηθικό των πολιτών, ένστολων και άστολων, οι προοπτικές για τις επόμενες «χρήσεις». Κι όλα αυτά εγγράφονται στις ζημίες μας — χάρη στις προχειρότητες και παλινωδίες της κυβέρνησης, τις απλοϊκές αποκρύψεις και ανακρίβειες, τις οικτρές αλληλοκατηγορίες των υπεύθυνων υπουργών. Με αποκορύφωμα, τις απαράδεκτες ευχαριστίες του πρωθυπουργού (σ.σ. του Κώστα Σημίτη) στις ΗΠΑ, τις ασύγγνωστες ηττοπαθείς δηλώσεις για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τον τραγικό χαμό τριών νέων παλικαριών. Η «αποκλιμάκωση» της κρίσης κλιμάκωσε την τύφλωση και την ακρισία.

Όσο για τα κέρδη των άλλων, βοούν και κράζουν: Οι ΗΠΑ βρήκαν (χάλκευσαν) την ευκαιρία να διατρανώσουν τον ρόλο του μεγάλου και μόνου αφέντη — που σπέρνει συγκρούσεις και θερίζει κλάδους ελαίας και ευγνωμοσύνης. Κι επιπλέον, να δικαιώσουν τη θέση τους πως η Τουρκία είναι μεγάλη δύναμη («κράτος πρώτης γραμμής για το ΝΑΤΟ», κατά τον Χόλμπρουκ), αφού κατακυρίευσε έναν έρημο βράχο για τρεις ώρες, αλλά και κράτος «τύπος και υπογραμμός», αφού σέβεται τόσο τις διεθνείς συνθήκες και τ’ ανθρώπινα δικαιώματα. Συνακόλουθα, της πρέπει κάθε βοήθεια — πολύ περισσότερο που έκθυμα (σ.σ. προθύμως, ολόψυχα) αβαντάρει το στήσιμο της «Νέας Τάξης» και το χτίσιμο προγεφυρώματος των ΗΠΑ προς τις μεσανατολικές πηγές ενέργειας και μεταφοράς.

Η Τουρκία, απ’ την άλλη, βρήκε (χάλκευσε) την ευκαιρία να πατήσει για πρώτη φορά ελληνικό έδαφος και ν’ ανοίξει λογαριασμό για τη διεκδίκηση 1.000 ή 3.000 βραχονησίδων (η Τσιλέρ έφη). Κι επιπλέον, να στείλει 100 τανκς στην Κύπρο (εν όψει επισκέψεως Χόλμπρουκ) και να δημιουργήσει κι άλλα «τετελεσμένα» — για τα οποία κατηγορεί εμάς, αυτή ακριβώς η δεξιοτέχνις των «τετελεσμένων», εδώ και 21 χρόνια στην Κύπρο! Γι’ άλλη μια φορά, «ήβγηκε η πομπή στη στράτα και πομπεύει τους διαβάτες».

Κι εμείς; Την ώρα που η Τουρκία έβαζε πόδι στην Ίμια, το Ε.Γ. του ΠΑΣΟΚ βρήκε την ευκαιρία να βάλει τα δυο πόδια του κ. Σημίτη σ’ ένα παπούτσι, και η ΝΔ και η ΠΟΛΑΝ βρήκαν την ευκαιρία να βάλουν τις μπότες και τις παλάσκες της πατριδοκαπηλίας και να ωρύονται για «εθνικές προδοσίες» — ξαστοχώντας (σ.σ. ξεχνώντας, λησμονώντας) πως πραγματικά «προδοτικό» είναι το θέαμα των μισών Ελλήνων που αποκαλούν τους άλλους μισούς «προδότες», μόνο και μόνο για να ψαρέψουν οφφίκια, χειροκροτήματα και ψήφους απ’ τους νταήδες και τους ασίκηδες πάσης «εθνικοφροσύνης».

Ακόμα και τώρα, ωστόσο, μπορούμε να έχουμε κάποιο κέρδος απ’ αυτό το καταθλιπτικό παθητικό; Ναι, αν οι σεισμικές δονήσεις της Ίμιας μάς αναγκάσουν να ξε-τυφλωθούμε, επιτέλους. Και να σπάσουμε τη νεοελληνική «παράδοση» της ελαφρότητας και της δημοκοπίας, της λογοκοπίας και της «σπαστικότητας», της μικρολογίας και της μικρόνοιας.

Και μια ακόμα «σύμπτωση»: πριν από έναν αιώνα περιέγραφε την παράδοση αυτή ο Χαρίλαος Τρικούπης (όπως αποτύπωσε τις σκέψεις του ο κορυφαίος δημοσιογράφος Βλάσης Γαβριηλίδης), υποδείχνοντας —τόσο επίκαιρα!— και το αντίδοτό της:

«Παύσε να φλυαρής από το πρωί έως το βράδυ, γίνου πρακτικός, μάθε να εργάζεσαι πολιτικώς εν σιωπή, μη παρασύρεσαι από δημοκοπίας… Πραγματική εργασία και όχι ωραίαι φράσεις, ανδρική γλώσσα και ανδρικωτέρα τήρησις των υποσχέσεων και όχι ψευδοαισθήματα και άκαιροι ενθουσιασμοί. Ανάπλασις εσωτερική του κράτους, απόλυτος ανάγκη χρηματικών θυσιών… και όχι επαιτεία προς τας ξένας Δυνάμεις, όχι παράλογα και άσκοπα επιχειρήματα διά να πάρουμε την Πόλη με λόγια και αέρα».

Ο Τρικούπης πέθανε πριν από 100 χρόνια (30.3.1896). Η «παράδοση» θα μένει αθάνατη; Και οι βράχοι θα γίνονται βρόχοι, ώσπου να μας πνίξουν αμετάκλητα;

*Απόσπασμα από κείμενο του Μάριου Πλωρίτη, που έφερε τον τίτλο «Βράχοι και βρόχοι» και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Το Βήμα» την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 1996, λίγες ημέρες μετά την κορύφωση της αποκαλούμενης κρίσης των Ιμίων.

Ως γνωστόν, τη νύχτα της 30ής προς την 31η Ιανουαρίου 1996 εξελίχθηκαν στη θαλάσσια περιοχή των βραχονησίδων Ίμια ή Λιμνιά (ανατολικά της Καλύμνου) δραματικά γεγονότα, που καταρράκωσαν το εθνικό γόητρο και προξένησαν την απώλεια τριών στελεχών του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός έχασαν τη ζωή τους υπό δυσμενέστατες καιρικές συνθήκες συνεπεία της πτώσης του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαιναν, έπειτα από αποστολή οπτικής αναγνώρισης του εδάφους της μικρότερης εκ των δύο νησίδων του Αρχιπελάγους.