Η ταινία που γύρισε ο Αλέκος Σακελλάριος το 1961 με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Χορν είχε τον τίτλο «Αλίμονο στους νέους», αλλά τώρα πιάνει και τους έφηβους!

Τους Εφηβους του μπάσκετ εννοώ, που έχασαν τα αυγά και τα πασχάλια τους στα Δυο Αοράκια και δεν κατάφεραν να σώσουν ούτε καν τα προσχήματα, απέναντι στη Γαλλία…

Περισσότερο από τον αποκλεισμό, είναι αχώνευτη η οικτρή εμφάνιση της ομάδας που δεν κάηκε μόνο στο 22 (από το σερί 22-0 των «τρικολόρ»), αλλά και στο 31 της τελικής διαφοράς!

Το πιο εύκολο, το πιο βολικό και το πιο ανώδυνο είναι να στηθούν στο εδώλιο ως προφανείς ένοχοι οι παίκτες και ο προπονητής: στην πραγματικότητα όμως αποτελούν τους φυσικούς αυτουργούς, πίσω από τους οποίους στοιχίζονται οι ηθικοί, που δεν είναι περισσότεροι και πιο… εγκληματικοί!

Εδώ και κάμποσα χρόνια, ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων των εθνικών ομάδων (που διαπρέπουν μόνο στις διοργανώσεις οι οποίες διεξάγονται επί ελληνικού εδάφους) δεν είναι ο γιαλός στραβός, αλλά στραβά αρμενίζουμε γενικώς και αδιακρίτως.

Το «α λα επιχείρηση» σύστημα με το οποίο λειτουργούν οι ακαδημίες στους κόλπους των συλλόγων, ο ρόλος των γονέων (που βλέπουν στα πρόσωπα των παιδιών τους τα δικά τους απωθημένα ή μια μηχανή πλουτισμού), η παρέκκλιση από το πάλαι ποτέ πρωτοποριακό αναπτυξιακό πρόγραμμα της ΕΟΚ, ε όλες αυτές οι αιτίες δεν είναι ούτε λίγες, ούτε ευκαταφρόνητες για να στοιχειοθετήσουν τις αποτυχίες, με αποκορύφωμα το ναυάγιο στο Κρητικό Πέλαγος!

Μέσα σε αυτό το θολό και συγκεχυμένο τοπίο, χάνονται και οι ίδιοι οι νεοσσοί, όσο ταλαντούχοι κι αν είναι: παίζουν με λάθος τρόπο, αγνοούν τα βασικά, θέλουν να τους χαϊδεύουν τα αυτιά, δεν διασκεδάζουν στην εποχή της αθωότητάς τους και αντί για το παιχνίδι προσηλυτίζονται εξ απαλών ονύχων στην καταναγκαστική πίεση του (μελλοντικού) επαγγέλματος.

Με τούτα και μ’ εκείνα έχει δίκιο ο Γιάννης Γκαγκαλούδης που φωτογραφίζοντας κιόλας τον εαυτό του, έγραψε χθες ότι «γι’ αυτό οι σαραντάρηδες θα παίζουν μέχρι τα πενήντα τους»!

Γράψτε το σχόλιο σας