Οι «Βάστα Σόιμπλε» επιστρέφουν – εάν έφυγαν ποτέ

Αυτή τη στιγμή το βασικό ποιοτικό συμπέρασμα που προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις – ακόμη και αυτές που προβάλλει το φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα – είναι ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας αποδοκιμάζει την κυβέρνηση και επιθυμεί πολιτική αλλαγή.

Είναι δε σαφές ότι προσδοκά η πολιτική αλλαγή να γίνει προς μια δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση. Και στην πραγματικότητα η δυνατότητα αυτή έχει ήδη αρχίσει να καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον για όποιον μπορεί να διαβάσει τις πραγματικές τάσεις και να αξιολογήσει τα ποιοτικά ευρήματά τους και δεν εστιάζει -από άγνοια ή από συμφέρον- μόνο στο ποιο κόμμα εμφανίζεται τώρα πρώτο, παραβλέποντας, εκτός των άλλων, ότι οι δημοσκοπήσεις ακόμη δεν «μετρούν» τα νέα κόμματα που ετοιμάζονται, ούτε λαμβάνουν υπόψη τη βεβαιότητα πλέον ότι πάμε σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, με τη δεύτερη αντικειμενικά πολύ πιο «διλημματική» και πολωμένη.

Ακόμη όμως και όσοι εμμονικά επιμένουν να αποφεύγουν ή να απορρίπτουν αυτήν την ανάγνωση των δημοσκοπικών ευρημάτων, ουσιαστικά προδίδονται από τις αντιδράσεις τους. Είναι εμφανές ότι το ενδεχόμενο πολιτικής αλλαγής ήδη πανικοβάλλει όλα εκείνα τα πολιτικά και μιντιακά «συστήματα» και «υποσυστήματα» που επί της ουσίας δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Που θα ήθελαν είτε να παραμείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην εξουσία με τους σημερινούς όρους, είτε, επειδή πλέον ξέρουν πολύ καλά ότι η αυτοδυναμία είναι πια άπιαστο όνειρο για τη Νέα Δημοκρατία, μια «κυβέρνηση συνεργασίας» που θα εξασφαλίσει ότι η χώρα θα παραμείνει στη σημερινή ρότα. Αδιαφορώντας ασφαλώς για το γεγονός ότι ο σημερινός δρόμος είναι για τους πολλούς αδιέξοδος.

Βεβαίως, συνειδητοποιούν ότι πλέον έχουν στενέψει τα περιθώρια και η προπαγάνδα υπέρ της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει καταστεί πολύ δύσκολο έργο. Δηλαδή, αντιλαμβάνονται ότι όσες φορές και να μηρυκάσουν τα επιχειρήματα περί «σταθερότητας», στο τέλος έχουν να αντιμετωπίσουν την οργή της κοινωνίας για την έκρηξη της ακρίβειας, αλλά και για το κλίμα γενικευμένης κρίσης των θεσμών που δημιουργείται από τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα.

Εξού και καταφεύγουν στο δοκιμασμένο εργαλείο χειραγώγησης στον φόβο. Αν δεν μπορείς να πείσεις πάντα μπορείς να τρομάξεις τους πολίτες για να απορρίψουν την οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή. Γνωρίζουν καλά και εκμεταλλεύονται δεόντως ότι η προηγούμενη δεκαετία στη μνήμη αρκετών ανθρώπων έμεινε σαν μια τραυματική εμπειρία. Ανθρώπων που δεν θέλουν να ζήσουν ξανά την κρίση, το να χάνουν τη δουλειά και τα σπίτια τους, την επίπονη προσπάθεια να ορθοποδήσουν.

Ξεθάβουν, λοιπόν, τον μπαμπούλα του «2015». Και επιστρέφουν σε όλη τη ρητορική και τη μυθολογία για το πώς η τότε κυβέρνηση παραλίγο να ρίξει τη χώρα στα βράχια, για το τεράστιο κόστος που είχαν οι επιλογές της, για το πόσο καλύτερα θα ήταν η χώρα εάν δεν είχε υπάρξει το πλατύ κίνημα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα στις εκλογές του 2015, για να μην αναφερθώ σε όλα τα αφηγήματα για την «κωλοτούμπα». Και το κάνουν παρότι πια έχουμε πολύ περισσότερα δεδομένα στη διάθεσή μας: από τα πρακτικά της Σύσκεψης των Πολιτικών Αρχηγών, που το in αποκάλυψε, μέχρι πολύ αναλυτικές μαρτυρίες, όπως αυτή του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα. Εχουμε επίσης και τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα εκείνης της περιόδου, που δείχνουν ότι υπήρξε βελτίωση σε κρίσιμους δείκτες την περίοδο 2015-2019, – με τη σύγκριση να μην ευνοεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη-, αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι τότε ήταν που βγήκε η χώρα από τα Μνημόνια και ότι το 2019 η εξουσία παραδόθηκε με το χρέος ρυθμισμένο και ένα αξιοσέβαστο «χρηματοδοτικό μαξιλάρι».

Κοινώς, θα δούμε από αυτά τα «συστήματα» και «υποσυστήματα» να παρουσιάζεται και πάλι μια κατασκευασμένη πραγματικότητα. Που θα διαστρεβλώνει γεγονότα, η μνήμη θα είναι εξαιρετικά επιλεκτική, θα απομονώνει δηλώσεις και στιγμιότυπα και θα τα ερμηνεύει κατά το δοκούν, όλα στην υπηρεσία μιας συγκεκριμένης πολιτικής και ιδεολογικής τοποθέτησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι επιστρατεύεται το έργο δύο δημοσιογράφων, που κάποτε όχι μόνο έκαναν επίδειξη επιλεκτικής ανάγνωσης της ιστορίας, παρουσιάζοντας τα γεγονότα με τρόπο που απλώς να εξωραΐζει τη στάση της Τρόικας, αλλά αναφορές στο βιβλίο τους αποτέλεσαν τη μαγιά της συκοφαντίας ότι η «Συμφωνία των Πρεσπών» δεν ήταν μια θαρραλέα, ιδεολογικά συνεπής, πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, αλλά αποτέλεσμα συναλλαγής με τους δανειστές. Το αριστοτεχνικά φιλοτεχνημένο με ωτακουστές ανώνυμους ευρωπαίους αξιωματούχους σενάριο τους, που υπονοεί ότι πρόκειται για τη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά δεν την ονομάζει, υιοθέτησε ως αδιάσειστο στοιχείο απόδειξης της συναλλαγής ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναλαμβάνοντας να τελειώσει τη δουλειά.

Στην πραγματικότητα όλο αυτό που δρομολογείται και οι τοποθετήσεις «ειδικών» και δημοσιολογούντων θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένα ξαναζεσταμένο «Βάστα Σόιμπλε». Είναι η τοποθέτηση όλων εκείνων που επί της ουσίας παρουσίασαν ως «ευρωπαϊσμό» την υποταγή στις καταστροφικές πολιτικές των δανειστών σε μια από τις χειρότερες στιγμές της «Ενωμένης Ευρώπης». Είναι η τοποθέτηση αυτών που αρνήθηκαν συστηματικά να συζητήσουν για τις αιτίες που η χώρα έφτασε στα πρόθυρα της χρεωκοπίας, ακριβώς γιατί αυτές αφορούν ένα στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης από το οποίο, όμως, οι ίδιοι αποκόμισαν αρκετά. Είναι η τοποθέτηση όλου εκείνου του συστήματος που αντιμετώπισε με απαξία και περιφρόνηση την αγωνία και τους αγώνες μιας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και το γεγονός ότι αυτή η κοινωνία στο δημοψήφισμα ακολούθησε τον δρόμο του «ΟΧΙ», παρά την πρωτοφανή ιδεολογική τρομοκρατία που έκαναν οι ίδιοι που σήμερα κραδαίνουν τον μπαμπούλα του «2015».

Όμως, πλανώνται πλάνην οικτράν εάν νομίζουν ότι αυτού του είδους τα επικοινωνιακά τερτίπια θα έχουν κάποια πραγματική απήχηση στην ελληνική κοινωνία. Καταρχάς, γιατί πλέον έχει μια πολύ πιο ψύχραιμη αντιμετώπιση εκείνων των γεγονότων, οπότε δύσκολα μπορεί να πείσει η ρητορική ότι «φτάσαμε στο χείλος της καταστροφής». Κυρίως, όμως, αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όσοι επενδύουν σε αυτή τη στρατηγική είναι ότι αυτή τη στιγμή την ελληνική κοινωνία δεν την απασχολεί πια ο «μπαμπούλας» του 2015, αλλά ο εφιάλτης του 2027. Γιατί η ελληνική κοινωνία έχει αντιληφθεί ότι αυτό που της προσφέρουν είναι μια ανάπτυξη «με πήλινα πόδια» και ημερομηνία λήξεως, αφού ο βασικός μοχλός το Ταμείο Ανάκαμψης τελειώνει και η τωρινή κυβέρνηση δεν έχει σχέδιο, την ώρα που η χώρα κατρακυλάει σε όλους τους δείκτες πραγματικής σύγκλισης με την ΕΕ.