Πριν από μερικές ημέρες παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα έρευνας του ΣΕΒ σχετικά με τα  επαγγέλματα του μέλλοντος στην Ελλάδα.

Πρόκειται για ειδικότητες που αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν τα επόμενα χρόνια στον επαγγελματικό «στίβο». Ήδη παρουσιάζουν υψηλή ζήτηση ενώ πολλές επιχειρήσεις αδυνατούν να βρουν εργατικό δυναμικό με τα προσόντα και τις δεξιότητές που θα ήθελαν.

Μερικές από αυτές αφορούν τεχνικούς ηλεκτρολογικών συστημάτων, εγκαταστάσεων και δικτύων, χειριστές μηχανημάτων έργου, τεχνικούς αυτοματισμών, μηχανικούς ανάπτυξης λογισμικού κ.α.

Δυστυχώς, η πλειονότητα των υποψηφίων των πανελλαδικών εξετάσεων στην Ελλάδα επιλέγει τα τμήματα στο μηχανογραφικό δελτίο χωρίς να έχει ενημερωθεί για τα αποτελέσματα αντίστοιχων ερευνών.  Προφανώς και το βασικό ζητούμενο είναι ή θα έπρεπε να είναι να ακολουθήσουν το όνειρό τους, επιλέγοντας τα τμήματα μέσω των οποίων θα μπορέσουν να πρωταγωνιστήσουν όταν θα εισέλθουν στην αγορά εργασίας.

Άλλωστε προσωπικές ιστορίες αρκετών ανθρώπων – επιτυχημένων και μη στη δουλειά τους – έχουν δείξει ότι είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κάποιος επαγγελματικά εάν δεν αγαπάει αυτό που κάνει, εάν δεν έχει ενδιαφέρον να εξελιχθεί και να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της αγοράς εργασίας, τα οποία αλλάζουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Τα τελευταία χρόνια η αγωνία και τα αδιέξοδα της νέας γενιάς εν μέσω μάλιστα μίας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που βίωσε και βιώνει ακόμη η χώρα, έφερε χιλιάδες νέους αντιμέτωπους με το φάσμα της ανεργίας. Πόσοι από εμάς δεν είχαμε κάποιον γνωστό ο οποίος παρά τα πτυχία και τους μεταπτυχιακούς τίτλους που είχε αδυνατούσε να βρει δουλειά στο αντικείμενο των σπουδών. Και αν ήταν από τους τυχερούς, η αμοιβή του ήταν δυσανάλογα χαμηλή σε σχέση με την αξία των σπουδών τους.

Πόσοι δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί αναγκάστηκαν τα τελευταία χρόνια να βάλουν τα πτυχία τους στα συρτάρια και να κάνουν δουλειές  άσχετες με το αντικείμενο που  σπούδασαν. Την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι.

Δυστυχώς, η Πολιτεία όλα τα προηγούμενα χρόνια αντί να ενημερώσει τους νέους για τις επαγγελματικές προοπτικές συγκεκριμένων ειδικοτήτων που «θεραπεύονται» από τα ελληνικά ΑΕΙ, αντί να δημιουργήσει καινούργια τμήματα με καινοτόμα προγράμματα σπουδών, ανάλογα με τις πραγματικές ανάγκες της εγχώριας αγοράς εργασίας, έφτιαχνε χωρίς μελέτες σχολές σε διάφορες περιοχές της χώρας έχοντας ως μέλημα να τονωθεί η τοπική οικονομία.

Το όραμα των εκάστοτε υπουργών Παιδείας όλα τα προηγούμενα χρόνια, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, περιοριζόταν στο να αλλάξουν το εξεταστικό σύστημα, να  δουν πώς θα καταφέρουν να καλύψουν τις κενές θέσεις  στα σχολεία με αναπληρωτές εκπαιδευτικούς οι οποίοι ταλαιπωρούνται για χρόνια πηγαίνοντας απ΄ άκρη σε άκρη για να συγκεντρώσουν μόρια.

Περιοριζόταν στο να δουν πως θα εξοικονομήσουν πόρους απ΄ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης για να ικανοποιήσουν τους δανειστές ή για να βάλουν το δικό τους λιθαράκι – εσχάτως – να πετύχει η χώρα τα υπερπλεονάσματα με τα οποία έχει δεσμευτεί η χώρα.

Οι ίδιοι οι υπουργοί, έρχονται λίγο αργότερα και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το φαινόμενο του brain drain καλώντας μάλιστα νέους  με εξαιρετικές σπουδές που αναζήτησαν την τύχη τους σε χώρες του εξωτερικού – και πολλοί από αυτούς πρωταγωνιστούν – να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

Τους ζητούν να επιστρέψουν χωρίς να τους εξηγήσουν καν τον λόγο. Χωρίς να είναι πειστικοί γι΄ αυτά που έχουν να τους προσφέρουν, χωρίς να τους δίνουν όραμα.

Κάποια στιγμή οι έλληνες  πολιτικοί και κυρίως οι υπουργοί Παιδείας που χειρίζονται τα θέματα με την εισαγωγή φοιτητών στα ΑΕΙ , θα πρέπει να πάψουν να ενδιαφέρονται τόσο πολύ για το εάν θα περάσουν τις «πύλες» τους 8 στους 10 ή 9 στους 10 υποψηφίους των πανελλαδικών.

Ίσως θα πρέπει να μελετήσουν στοιχεία των περασμένων ετών αλλά και την πορεία χιλιάδων αποφοίτων ΑΕΙ προκειμένου να συνειδητοποιήσουν τι δεν λειτουργεί σωστά στην  επιλογή τμημάτων και σπουδών.

Εάν το ζητούμενο είναι να παράγουμε στρατιές ανέργων ή να εθελοτυφλούμε βλέποντας χιλιάδες φοιτητές να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους επειδή αντιλήφθηκαν πως είτε δεν τους αρέσει το αντικείμενο των σπουδών είτε δεν έχουν καμία ελπίδα στην αγορά εργασίας, τότε μπορούμε να συνεχίσουμε σαν «υπνωτισμένοι» να νομίζουμε ότι έχουμε κάνει το καλύτερο δυνατό για τη νέα γενιά, για το μέλλον αυτό του τόπου.

Γράψτε το σχόλιό σας