Λοιπόν, υπάρχει κάτι ενθαρρυντικό στην φρικαλέα, αλλά ταυτόχρονα και τόσο γελοία αυτή επίθεση του Ρουβίκωνα στα γραφεία της Athens Voice το απόγευμα της Πέμπτης: Ήταν τόσο προβλέψιμη!

Το στοίχημα ήταν η ημέρα και η ώρα όπου θα συνέβαινε.

Αναρτήθηκε στο σάιτ της εφημερίδας ένα κακόγουστο σχόλιο προ ημερών με αφορμή τον τραγικό θάνατο μίας μετανάστριας, νοσηλεύτριας σε ένα δημόσιο νοσοκομείο. Σκοτώθηκε προσπαθώντας να ξεφύγει μέσα στην απόγνωσή της, μήπως και συλληφθεί επειδή ήταν παράνομη. Να συλληφθεί από ποιούς; Εκπροσώπους ποιας αρχής και ποιας κυβέρνησης; Αλλά ας το αφήσουμε αυτό γιατί δεν θα βγάλουμε άκρη.

Οι μηχανές των κοινωνικών δικτύων πήραν φωτιά, η μάχη δόθηκε, χάθηκε. Τι κι αν ζητήθηκε συγγνώμη από την σύνταξη της εφημερίδας, τι κι αν εκφράστηκε μεταμέλεια για το σχόλιο; Δεν είχε καμία σημασία.

Κάποιοι είχαν καταλάβει. Οι επιθέσεις από τα κοινωνικά δίκτυα ήταν απλώς τα τροχιοδεικτικά. Ο στόχος είχε εντοπιστεί, είχε περιγραφεί, είχε υποδειχθεί.

Μία πρώτη επίθεση έγινε και ούτε μία εβδομάδα αργότερα, ήλθε το πυροβολικό. Ο Ρουβίκωνας εισέβαλε στα γραφεία της εφημερίδας, τα έκανε λαμπόγυαλο και έδωσε για μία ακόμη φορά το μήνυμα: «βουλώστε το και μη μιλάτε. Ό,τι ειπωθεί, ό,τι γραφτεί δεν θα είναι χωρίς κόστος».

Κάποιες συμπτώσεις δεν πέρασαν απαρατήρητες. Το όργιο στα κοινωνικά δίκτυα οργανώθηκε από τους ίδιους που υπηρετούν κάθε ακρότητα και κάθε εξωφρενικό παραλογισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Γνωριζόμαστε όλοι στο μικρό χωριό… Γνωρίζονται δε μεταξύ τους κάποιοι και καλύτερα. Ποιος είναι, τι έχει κάνει και πώς έχει πορευτεί ο εκδότης της AV, Φώτης Γεωργελές το γωρίζουν οι «σύντροφοι». Τους γνωρίζει και αυτός. Μόνο που δεν τον «πιάνουν» πουθενά. Απλώς ξέρουν ότι τους ξέρει.

Μία λεπτομέρεια είναι πως η AV είναι απλώς ένα free press έντυπο. Ούτε ναυαρχίδα της διαπλοκής, ούτε τίποτε. Απλώς δεν γουστάρουν αυτά που γράφει…

Πώς το χαρακτηρίζουμε αυτό; Φασισμό; Όχι;

Για όσους δεν έχουν δει τα σχετικά βίντεο, η επίθεση ήταν βίαιη. Και για όσα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν να υποστηρίζουν ότι η δράση του Ρουβίκωνα είναι ανώδυνη, υπάρχει μία ερώτηση: αν ένας από τον λόχο εφόδου στα γραφεία της εφημερίδας ήταν πρεζομένος ή έστω είχε πιεί λίγο παραπάνω και συναντούσε αντίσταση, τι θα συνέβαινε; Αν είχε πλακώσει στο ξύλο κάποιαν ή κάποιον εργαζόμενο, τι θα λέγαμε; Ή αν κουβαλούσε και κανένα «κέρατο» και συνέβαινε τραυματισμός ή και – το απίθανο – ένας θάνατος; Μπορεί όμως τα μέλη της… συλλογικότητας να μην είναι επιρρεπείς σε τίποτε από αυτά.

Με αυτές τις σκέψεις, μπαίνει κάποιος στον πειρασμό να σκεφτεί και κάτι άλλο. Είναι καλό που συνέβη αυτό τρεις ημέρες πριν από τις εκλογές. Μοιάζει με μία τρανή απόδειξη ως προς το από πού ξεκίνησε το «κίνημα» της καταστροφής και πού επιστρέφει τώρα, λίγες ώρες πριν την κρίσιμη δοκιμασία του.

Η σκέψη αυτή έχει και μία σκοτεινή πλευρά, όπως όλες. Η επίθεση του Ρουβίκωνα κατά μίας εφημερίδας μοιραία πυροδοτεί έναν συνειρμό. Θα μπορούσε κάπως έτσι να είναι η ελληνική Kristallnacht. Όποιος λέει, γράφει, σκέφτεται και κάνει ό,τι δεν συμπίπτει με την «ιδέα» πατάσσεται. Τρομοκρατείται, απειλείται, δέρνεται, εκκαθαρίζεται.

Ως επιστέγασμα σε όλα αυτά, ήλθε η δήθεν καταδίκη από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Καταδικάζουμε απερίφραστα την επίθεση στα γραφεία της Athens Voice. Τέτοιου είδους επιθέσεις δεν έχουν θέση στη Δημοκρατία μας, ούτε φυσικά μπορούν να δικαιολογηθούν από οποιδήποτε χυδαιότητα», αναφερόταν στην σχετική ανακοίνωση. Ένα ακόμη περίτρανο και προκλητικό «ναι μεν, αλλά», που φανερώνει πολλά.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια είναι ότι η εφημερίδα ζήτησε συγγνώμη για την «χυδαιότητα». Οι  καταγγέλλοντες τις χυδαιότητες δεν έχουν ποτέ ζητήσει συγγνώμη για καμία δική τους. Και είναι τόσο πολλές…

Γράψτε το σχόλιο σας