Οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας ανήκουν σε ένα είδος που από τη φύση του κρύβει τεράστιες δυσκολίες. Καθώς είναι αναγκαίο να επινοηθεί μια πραγματικότητα που είναι έξω από τη συμβατική λογική, ο κίνδυνος της γελοιοποίησης είναι υπαρκτός ανά πάσα στιγμή. Μοιραία λοιπόν, οι αξιόλογες ταινίες του είδους αποτελούν τις νησίδες, μέσα σε έναν ωκεανό γεμάτο με […]
Οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας ανήκουν σε ένα είδος που από τη φύση του κρύβει τεράστιες δυσκολίες. Καθώς είναι αναγκαίο να επινοηθεί μια πραγματικότητα που είναι έξω από τη συμβατική λογική, ο κίνδυνος της γελοιοποίησης είναι υπαρκτός ανά πάσα στιγμή. Μοιραία λοιπόν, οι αξιόλογες ταινίες του είδους αποτελούν τις νησίδες, μέσα σε έναν ωκεανό γεμάτο με αποτυχίες. Η «Αποστολή στον Αρη» είναι ένα τυπικό δείγμα αποτυχημένης ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Εκτός από το γεγονός ότι η υπόθεση δεν γίνεται ούτε μια στιγμή πειστική, καταφέρνει, ασχολούμενη μάλιστα με μερικά από τα θεμελιώδη ερωτήματα του ανθρώπου, να γίνει και απίστευτα βαρετή. Το σενάριο είναι τραγικά ανεπαρκές, οι ηθοποιοί απαγγέλλουν άνευρα τις ατάκες τους -ακόμη και στις σκηνές που επιδεικνύουν το ύψιστο φρόνημα των χαρακτήρων που υποδύονται- και η όλη κινηματογραφική προσέγγιση δεν διαθέτει ούτε ένα ψήγμα ευφυΐας. Και αυτά, παρ’ ότι υπάρχει ένα θέμα που από μόνο του είναι ιδιαίτερα γοητευτικό, ενώ ο άνθρωπος που κλήθηκε να το σκηνοθετήσει έχει στο ενεργητικό του κάποιες από τις ταινίες σταθμούς της τελευταίας εικοσαετίας. Αν λοιπόν οι θαυμαστές του έργου του Brian de Palma θεωρούσαν μέχρι σήμερα χειρότερη ταινία του το «Bonfire of the Vanities» («Η Απατηλή Λάμψη της Ματαιοδοξίας»/1990), πρέπει να αναθεωρήσουν την άποψή τους. Με την «Αποστολή στον Αρη» ο De Palma αγγίζει το κινηματογραφικό ναδίρ. Στον τομέα των ερμηνειών τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Σπουδαίοι ηθοποιοί, όπως ο Tim Robins και ο Gary Sinise, μοιάζουν στην κυριολεξία «χαμένοι στο διάστημα», καθώς περιφέρονται άσκοπα στα σκηνικά του Αρη και των διαστημοπλοίων. Οσο για το φιλοσοφικό υπόβαθρο που αναδύεται προς το τέλος της ταινίας και αφορά μάλιστα στη γέννηση της ζωής στη Γη, έπειτα από τον καταιγισμό από κλισέ που έχει προηγηθεί, γίνεται και αυτό τελείως ανούσιο. Ετσι, στην προσπάθεια να σωθούν τα προσχήματα, απομένουν μόνο τα εντυπωσιακά εφέ -καρπός της συνεργασίας δύο κολοσσών του χώρου, της ILM και της Dream Quest- και κάποιες όμορφες μουσικές συνθέσεις του Ennio Morricone. Οι προσπάθειές τους όμως είναι αδύνατο να ευοδωθούν, μέσα σε ένα τόσο αποτυχημένο σύνολο. Η αμερικανική έκδοση DVD (περιοχή 1, NTSC, με αγγλικούς και ισπανικούς υπότιτλους) είναι κορυφαίας ποιότητας, με συγκλονιστική εικόνα πλήρους ανάλυσης και ήχο ψηφιακό 5.1 EX, δηλαδή με ένα επιπλέον κεντρικό πίσω κανάλι, το οποίο δημιουργείται από το σήμα του πίσω αριστερού και δεξιού καναλιού (είναι matrix και όχι διακριτό). Αυτό σημαίνει ότι, εάν ο ενισχυτής σας υποστηρίζει αυτό το «έβδομο» κανάλι, θα έχετε μια καλύτερη ηχητική εικόνα στα δρώμενα. Σε αντίθετη περίπτωση θα αρκεστείτε στο γνωστό πεντακάναλο σχήμα.