Η ζωή των νέων Ρώσων μέσα από τις φωτογραφίες της Kristina Rozhkova – «Φαντασία, δυσφορία κι αποξένωση»

«Το Unbewitched αφορά την πράξη του να δημιουργείς μια παραμυθένια πραγματικότητα γύρω σου, να κατασκευάζεις μύθους και να διαφεύγεις από τον φόβο και τον πόνο σε ένα όνειρο», λέει η Kristina Rozhkova, το τελευταίο έργο της οποίας καταγράφει πέντε χρόνια ζωής στη Ρωσία και ό,τι ακολούθησε μετά την αναχώρησή της.

Στο Unbewitched, αυτή η φαντασίωση υπονομεύεται από αυτό που η ίδια περιγράφει ως «το σπάσιμο του ξορκιού –μια στιγμή απογοήτευσης, η αφαίρεση της μάσκας, μια σύγκρουση με την πραγματικότητα».

Η Rozhkova απαθανατίζει φίλους και γνωστούς που, όπως και η ίδια, προσπαθούν να κατανοήσουν τα θεμέλια της νέας τους πραγματικότητας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kristina Rozhkova (@strapon_svinopas)

Νέοι κόσμοι

Το έργο αντλεί σε μεγάλο βαθμό από θέματα φαντασίας και αποξένωσης, μια αισθητική που, σύμφωνα με τη φωτογράφο, είναι απαραίτητο να υιοθετήσουμε ως απάντηση στη σύγχρονη ζωή.

«Η πραγματικότητα για τους νέους, δημιουργικούς ανθρώπους στη Ρωσία που διαφωνούν με το καθεστώς είναι ζοφερή, αν όχι εντελώς επικίνδυνη» εξηγεί. «Προστατεύοντας τους εαυτούς μας από αυτούς τους τρόμους, εφευρίσκουμε νέους κόσμους».

«Ο πόλεμος με την Ουκρανία και οι αμείλικτες καταστολές εναντίον των καλλιτεχνών και της LGBTQ+ κοινότητας στη Ρωσία ανάγκασαν πολλούς να εγκαταλείψουν τα σπίτια, τις οικογένειες και τις δουλειές τους για μια ζωή στην εξορία»

Unbewitched / Photography Kristina Rozhkova

Διαφυγή

Η έλξη προς τη φαντασία είναι κάτι που η φωτογράφος ένιωθε πολύ πριν πάρει στα χέρια της μια φωτογραφική μηχανή.

Θύμα εκφοβισμού καθ’ όλη τη διάρκεια της σχολικής της ζωής και χαρακτηρισμένη ως «παράξενη», η Rozhkova αποσύρθηκε στον εσωτερικό της κόσμο, αρχικά στη λογοτεχνία, μετά στη φιλοσοφία, μέχρι που τελικά βρήκε στη φωτογραφία ένα μέσο για να παίζει με την πραγματικότητα. «Ίσως αυτή ήταν η καμπή -το να στραφώ προς τη φαντασία για να απομακρύνω το βλέμμα μου από την ανθρώπινη σκληρότητα».

Άβολες καταστάσεις

Με αυτόν τον τρόπο, πολλές από τις εικόνες σκηνοθετούνται από την ίδια τη φωτογράφο. Τα υποκείμενα εμφανίζονται καλυμμένα με λάσπη, παραμορφωμένα σε παράξενες πόζες ή αγκαλιασμένα.

Σε μια εικόνα, ένα σώμα εξαφανίζεται κάτω από συστάδες ημιδιαφανών αυγών βατράχου. «Το ντύσιμο και το παιχνίδι ρόλων κατά τη διάρκεια των φωτογραφήσεών μου είναι μια ευκαιρία να προσαρμόσω την πραγματικότητα», αναλογίζεται, περιγράφοντας μια προσέγγιση που αναζητά «παράξενες πόζες, άβολες καταστάσεις και απροσδόκητες λεπτομέρειες».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kristina Rozhkova (@strapon_svinopas)

Στην εξορία

Αν και αυτή η σκηνοθεσία θα μπορούσε εύκολα να εκληφθεί ως θεατρική, η συναισθηματική πραγματικότητα που κρύβεται από πίσω της παραμένει βαθιά ριζωμένη στις ζωές των νέων Ρώσων που βιώνουν την πολιτική αστάθεια.

Πολλοί από τους ανθρώπους που φωτογραφίζονται στο βιβλίο είναι φίλοι και γνωστοί της Rozhkova. «Ο πόλεμος με την Ουκρανία και οι αμείλικτες καταστολές εναντίον των καλλιτεχνών και της LGBTQ+ κοινότητας στη Ρωσία ανάγκασαν πολλούς να εγκαταλείψουν τα σπίτια, τις οικογένειες και τις δουλειές τους για μια ζωή στην εξορία» εξηγεί.

Ποινική δίωξη

Ενώ ορισμένοι φίλοι έχουν εξαφανιστεί εντελώς στην απομόνωση, άλλοι εμφανίζονται σε εικόνες που τραβήχτηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο χωριό όπου τώρα ζουν απομονωμένοι, «ψαρεύοντας, μαζεύοντας μανιτάρια, αυτοσυντηρούμενοι μόνο και μόνο για να αποφύγουν την επιστροφή στην αστική ζωή».

Λίγο πριν την κυκλοφορία του βιβλίου, η Rozhkova εγκατέλειψε τη χώρα, αφού πέρασε δύο χρόνια υπό ποινική δίωξη λόγω της καλλιτεχνικής της δραστηριότητας.

Ζώντας πλέον εκτός Ρωσίας για πρώτη φορά, περιγράφει μια άγνωστη αίσθηση ανακούφισης. «Τα τελευταία δύο χρόνια, ζώντας υπό ποινική δίωξη, βρισκόμουν σε μια κατάσταση συνεχούς τρόμου» λέει η φωτογράφος.

«Περπατούσα στο δρόμο περιμένοντας να με συλλάβουν ξανά. Τώρα, τα σύννεφα έχουν διαλυθεί. Το μυαλό μου είναι πιο οξυδερκές. Υπάρχει αυτή η ασυνήθιστη αίσθηση ελευθερίας».

Το προηγούμενο φωτογραφικό άλμπουμ της Kristina Rozhkova – The Bliss of Girlhood

Ομορφιά και γκροτέσκο

Αυτή η συνύπαρξη της δυσφορίας διατρέχει όλο το έργο, μια εμμονή στην οποία η Rozhkova στρέφεται σκόπιμα. «Πιστεύω ότι η δυσφορία είναι απαραίτητη στην τέχνη», εξηγεί.

«Η κοινωνία είναι εμμονική με την άνεση και την απόλαυση, αλλά οι άνετες μέρες είναι αδιάφορες». Αντίθετα, αναζητά εικόνες που βρίσκονται μεταξύ της ομορφιάς και του γκροτέσκου, τραβώντας τους θεατές προς αυτό που αρχικά μπορεί να τους απωθεί.

«Ελκόμαστε φυσικά προς το τερατώδες και το “βρώμικο”. Η ασχήμια γίνεται επιθυμητή».

Unbewitched / Photography Kristina Rozhkova

Οι σκύλοι-φίλοι

Μερικές φορές, αυτή η αμηχανία εκδηλώνεται μέσα από επαναλαμβανόμενα μοτίβα ζώων στο έργο. «Από τη γέννησή μου, επικοινωνούσα περισσότερο με σκύλους παρά με ανθρώπους, οι φίλοι και τα παιχνίδια μου ήταν οι σκύλοι» λέει και συνεχίζει:

«Ο κόσμος των ζώων με γοήτευε πάντα περισσότερο από τον ανθρώπινο. Τείνω να εξηγώ την ανθρωπότητα μέσα από ζωώδη πρίσματα και το αντίστροφο. Για μένα, η σύγχρονη κοινωνία και ο πολιτισμός είναι ένα αδιέξοδο, δεν βλέπω τίποτα όμορφο σε αυτά».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kristina Rozhkova (@strapon_svinopas)

Αυτό που χάνεται

Ενώ το Unbewitched αντλεί στοιχεία από άλλους κόσμους, υπάρχει μια βάση ρεαλισμού που συνοδεύει τη δημιουργία του. «Αυτό το βιβλίο είναι ένα οριστικό σημείο χωρίς επιστροφή» λέει η Rozhkova.

«Είναι μια καταγραφή μιας περίπλοκης, καταστροφικής περιόδου. Είναι ένας τρόπος να διατηρήσω αυτό που ήδη καταρρέει, γνωρίζοντας ότι η ζωή δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Είναι μια προσπάθεια να διατηρήσω αυτό που χάνεται -ή αυτό που έχει ήδη εξαφανιστεί».

*Το Unbewitched εκδίδεται από την United Vagabonds.

*Με στοιχεία από dazeddigital.com