«Δεν είμαι αγενής, είμαι ειλικρινής» λέει πονηρά ο Ζαχαρίας, ο «άσπονδος» σκύλος που ο Αρκάς έχει ζωντανέψει μέσα από το πενάκι του, κάνοντας ενδεχομένως μια νύξη για όλους εκείνους του «αχαρακτήριστους» τύπους που σου πετάνε κατά πρόσωπο τη μεγαλύτερη χοντράδα με μόνιμη επωδό την παραπάνω φράση.
Δηλαδή, αντίο αστική ευγένεια! Αντίο τακτ!
«Και ποιος σου ζήτησε να είσαι ειλικρινής, κύριέ μου;» είναι μια καθώς πρέπει απάντηση στην απουσία τρυφερότητας του συνομιλητή μας.
Αλλά, δε βαριέσαι; Τι να κάνεις; Να κάτσεις να σκάσεις; Να κάτσεις να μαλώσεις; Άσε του πικραμένους στην πίκρα τους.
Ο Αρκάς περνάει το μήνυμα μέσα από τον Ζαχαρία, τον άσπονδο σκύλο. Ναι, υπάρχει και τέτοιο είδος. Τυπικό παράδειγμα, το γέρικο σκυλί του χαμηλοσυνταξιούχου Γεράσιμου.
Ο Ζαχαρίας, παρά το γλυκό του όνομα, ποτίζει καθημερινά πίκρες και φαρμάκια τον δυστυχή ιδιοκτήτη του: τον ειρωνεύεται τον λοιδορεί και τον περιφρονεί βαθύτατα για τη φτωχή και μίζερη ζωή του. Και όταν κάποτε ο Γεράσιμος μπαίνει στο νοσοκομείο με πρόβλημα καρδιάς, ο Ζαχαρίας εξαντλεί επάνω του τη χλεύη και τον σαρκασμό του.
Ο μόνος που καταλαβαίνει τον Γεράσιμο είναι ο αιωνόβιος φίλος του, ο Χαράλαμπος. Τον καταλαβαίνει, τρόπος του λέγειν δηλαδή, αφού ο Χαράλαμπος, με την προχωρημένη γεροντική άνοια δεν καταλαβαίνει καν ποιος είναι και πού βρίσκεται.
Ο Ζαχαρίας, παρά το γλυκό του όνομα, ποτίζει καθημερινά πίκρες και φαρμάκια τον δυστυχή ιδιοκτήτη του: τον ειρωνεύεται τον λοιδορεί και τον περιφρονεί βαθύτατα για τη φτωχή και μίζερη ζωή του