«Φίλα με και θα δεις πόσο σημαντική είμαι» – Το τέλος του έρωτα της Σύλβια Πλαθ με τον Τεντ Χιουζ

Η Σύλβια Πλαθ γοητεύτηκε από τον Τεντ Χιουζ μετά την ανάγνωση του ποιήματός του «Hawk in The Rain» και το 1956 συνάντησε την ισχυρή και επιβλητική παρουσία του σε ένα πάρτι στο Κέιμπριτζ.

«Φίλα με και θα δεις πόσο σημαντική είμαι», έγραψε στο ημερολόγιό της. Η ένωσή τους ήταν μια συνεργασία του στοιχειωμένου παρελθόντος, των ακριβών προαισθήσεων για το μέλλον και μιας ραδιενεργής, σχεδόν απόκρυφης έντασης. Ο έρωτας μεταξύ τους ήταν τόσο έντονος και γρήγορος που παντρεύτηκαν την ίδια χρονιά.

«Ω, είναι εδώ, ο μαύρος μου ληστής, ω, πεινασμένος πεινασμένος. Είμαι τόσο πεινασμένη για μια μεγάλη, συντριπτική, δημιουργική, ανθισμένη, βαριά αγάπη: Είμαι εδώ, περιμένω, και αυτός παίζει στις όχθες του ποταμού Cam σαν ένας ανέμελος φαύνος» – Σύλβια Πλαθ πρόζες ημερολόγιο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sotheby’s (@sothebys)

Τα δύο παιδιά

Η κοινή δημιουργική τους διαδικασία συνέβαλε στη διατήρηση μιας διαρκούς κοινωνικής και ατομικής ικανοποίησης μεταξύ τους. Μαζί άρχισαν να διδάσκουν σε ιδρύματα, ταξίδεψαν στην Ισπανία, έκαναν ένα ταξίδι με κατασκήνωση στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη συνέχεια πέρασαν μήνες καταγράφοντας ιδέες σε χαρτί σε μια αποικία συγγραφέων.

Μετά από τέσσερα χρόνια ελεύθερης περιπλάνησης, εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο για να αποκτήσουν το πρώτο τους παιδί. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών του γάμου τους, η Πλαθ δημοσίευσε την πρώτη της συλλογή, ολοκλήρωσε το μυθιστόρημά της, υπέστη αποβολή και πήγε διακοπές με τον Χιουζ για να αναρρώσει, επιστρέφοντας στο σπίτι για να γεννήσει το δεύτερο παιδί τους.

Το χάος στο μυαλό της

Αλλά από εκεί και πέρα τα πράγματα άρχισαν να χειροτερεύουν: η μητρότητα εξάντλησε την Πλαθ, η οικογενειακή ζωή την έπνιξε, έχασε βάρος, ανέβαζε πυρετούς, έγινε μανιωδώς ζηλιάρα με τις θαυμάστριες του Χιουζ και προσπάθησε να βγει από το δρόμο με το αυτοκίνητό της για να κάνει κακό στον εαυτό της.

Η κατάθλιψη την οδήγησε στην αφηρημάδα, ήταν αγχωτική και ευάλωτη, κυριαρχούνταν από τα νεύρα της και πλέον δεν δίσταζε να εκδηλώνεται δημόσια. Ο γάμος τους σύντομα βρέθηκε σε κίνδυνο. «Το να φροντίζω τις ανασφάλειές της ήταν σαν να προσπαθούσα να προστατεύσω μια αλεπού από τα σκυλιά μου, ενώ η αλεπού με δάγκωνε», είπε ο σύζυγός της.

Ο Χιουζ ήταν ευτυχής που έφυγε, αν και για κάποιο διάστημα ταλαντευόταν μεταξύ των δύο γυναικών. «Στο κρεβάτι μυρίζει σαν χασάπης», έγραψε η Γουέβιλ στο ημερολόγιό της

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη James Grissom (@james_grissom)

Η απομάκρυνση του Χιουζ από το σπίτι

Η Πλαθ ήταν πολύ προληπτική και πίστευε ότι προκάλεσε την άφιξη ενός εισβολέα. Όντως, η Άσια Γουέβιλ και η αδίστακτη σκοτεινή γοητεία της εμφανίστηκαν στη σκηνή, «να ‘τη, έρχεται, με το άρωμά της να την προπορεύεται». Όταν η σχέση αυτή έγινε φανερή, η Πλαθ έδιωξε τον Χιουζ από το σπίτι και βυθίστηκε σε μια καταλυτική κατάσταση γραφής, γράφοντας το Ariel σε λίγους μόνο μήνες με αυτό που η Άλβαρεζ (η εκδότριά της) περιέγραψε ως «καυτή» και «γεμάτη δηλητήριο».

Ο Χιουζ ήταν ευτυχής που έφυγε, αν και για κάποιο διάστημα ταλαντευόταν μεταξύ των δύο γυναικών. «Στο κρεβάτι μυρίζει σαν χασάπης», έγραψε η Γουέβιλ στο ημερολόγιό της (ήταν και αυτή συγγραφέας και συνεργάστηκε με τον Χιουζ σε ένα σενάριο, αν και δεν είχε πραγματικό καλλιτεχνικό εγώ για να δημοσιεύσει).

«Θεέ μου, αλλά η ζωή είναι μοναξιά, παρά όλα τα οπιούχα, παρά την εκκωφαντική ψεύτικη χαρά των πάρτι χωρίς σκοπό, παρά τα ψεύτικα χαμόγελα που όλοι φοράμε»

Τα ψεύτικα χαμόγελα που όλοι φοράμε

Όταν ο Χιουζ σταμάτησε να επισκέπτεται την Πλαθ και τα παιδιά, αυτή έμεινε μόνη της ως μια σοβαρά καταθλιπτική Αμερικανίδα ανύπαντρη μητέρα στο σκληρό και κρύο Λονδίνο με δύο παιδιά και λίγους φίλους – ήταν τόσο οδυνηρό για εκείνη που το 1963 η μόνη της επιλογή ήταν να αυτοκτονήσει, έστω και μόνο για να ξεφύγει από τη δυστυχία και την απομόνωση.

«Θεέ μου, αλλά η ζωή είναι μοναξιά, παρά όλα τα οπιούχα, παρά την εκκωφαντική ψεύτικη χαρά των πάρτι χωρίς σκοπό, παρά τα ψεύτικα χαμόγελα που όλοι φοράμε.

Και όταν επιτέλους βρίσκεις κάποιον στον οποίο νιώθεις ότι μπορείς να ανοίξεις την καρδιά σου, μένεις έκπληκτος από τα λόγια που προφέρεις – είναι τόσο σκουριασμένα, τόσο άσχημα, τόσο άσημα και αδύναμα από το να μένουν κλειδωμένα στο μικρό, στενό και σκοτεινό μέρος μέσα σου για τόσο καιρό. Ναι, υπάρχει χαρά, ικανοποίηση και συντροφικότητα – αλλά η μοναξιά της ψυχής στην τρομακτική αυτοσυνείδησή της είναι φρικτή και συντριπτική» – Σίλβια Πλαθ

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη poetrynyx (@poetrynyx)

Υπνωτιστική τέχνη και μεθόδους καμπάλα

Ήταν παντρεμένοι έξι χρόνια πριν από την γνωστή απιστία του Χιουζ και, παρά όλες τις διαταραχές και τις διαμάχες, το σπάσιμο επίπλων και τα τελετουργικά καψίματα χειρογράφων, όλες τις εξωφρενικές απαιτήσεις που επέβαλαν ο ένας στον άλλον, η σχέση τους ήταν εκπληκτικά στενή.

Σπάνια χωρίζονταν για περισσότερο από μισή μέρα κάθε φορά, παρά τις διακυμάνσεις της διάθεσής τους, και πραγματικά κέρδισαν πολλά από την πρώιμη κοινή τους αγάπη.

Για παράδειγμα, ο Χιουζ την ενθάρρυνε να επικαλείται καταστάσεις έκστασης για έμπνευση, επειδή ήξερε τι χρειαζόταν για να την βοηθήσει να γράψει. Για να παραμείνουν παραγωγικοί, ασκούσαν μαζί την υπνωτιστική τέχνη και μεθόδους καμπάλα.

Τον έλκυε η ατμόσφαιρα ψευδομαγείας που την περιέβαλε, και όταν δεν καλούσαν πνεύματα με τύμπανα και ξόρκια, έβγαζαν το ταμπλό Ουίτζα για σοβαρές συνεδρίες.

Για την Πλαθ, η επικοινωνία με τα πνεύματα ήταν ένας τρόπος να έρχεται σε επαφή με τον εαυτό της και τα ψυχικά της χαρίσματα, τα οποία, σύμφωνα με τον Χιουζ, ήταν «τόσο ισχυρά που την έκαναν να επιθυμεί συχνά να απαλλαγεί από αυτά».

«Το να ζεις μαζί του είναι σαν να σου λένε μια ατέλειωτη ιστορία: το μυαλό του είναι το μεγαλύτερο, το πιο ευφάνταστο που έχω συναντήσει ποτέ. Θα μπορούσα να ζήσω για πάντα στους αναπτυσσόμενους κόσμους του»

Αντιθέσεις

Ο Χιουζ μπορεί να φλέρταρε επιθετικά με άλλες γυναίκες, προκαλώντας την Πλαθ, ωστόσο, η Πλαθ δεν αναφέρει ποτέ ότι επιθυμούσε κάποιον άλλο άνδρα όσο ήταν σε σχέση μαζί του. Στην πραγματικότητα, στα ημερολόγιά της σπάνια αναφέρονται αρνητικά σχόλια για τον χαρακτήρα του – ο μόνος εχθρός του Χιουζ ήταν ο θάνατος.

«Το να ζεις μαζί του είναι σαν να σου λένε μια ατέλειωτη ιστορία: το μυαλό του είναι το μεγαλύτερο, το πιο ευφάνταστο που έχω συναντήσει ποτέ. Θα μπορούσα να ζήσω για πάντα στους αναπτυσσόμενους κόσμους του» – Σίλβια Πλαθ, Unabridged Journals.

Τα «αμόλυντα» συναισθήματά του για την Πλαθ

Μετά τον θάνατο της Πλαθ, ο Χιουζ λογόκρινε και έκοψε πολλά από τα έργα της, ακόμη και την αλληλογραφία μεταξύ της Πλαθ και της μητέρας της. Ήταν πεισματικά απρόθυμος να δώσει συνεντεύξεις ή να βοηθήσει στην έρευνα για βιογραφίες, φοβούμενος ότι το υλικό (ή «οι εντυπωσιακές κατασκευές», όπως τις αποκαλούσε) θα χρησιμοποιηθεί κακόβουλα εναντίον του.

Κατέστρεψε ακόμη και τον τελευταίο τόμο των ημερολογίων της, χωρίς να κάνει κανένα σχόλιο για το θάνατό της μέχρι το καλοκαίρι του 1998, όταν δημοσίευσε το Birthday Letters, εκφράζοντας επιτέλους τα «αμόλυντα» συναισθήματά του για την Πλαθ.

«Τι ιπποσύνη με κυρίευσε εκεί; Το σκέφτομαι

ως ένα είδος χρόνου που δεν μπορεί να περάσει,

που δεν χρησιμοποίησα ποτέ, οπότε ακόμα τον κατέχω» – Τεντ Χιουζ, «Fidelity», Birthday Letters

Ο Χιουζ αναφέρει την ομορφιά της, αλλά όχι με λαγνεία ή αγάπη, είναι σχεδόν σαν να την φαντάζεται ακόμα ζωντανή, ίσως υπνοβατική, γαλήνια, αλλά μόνο για να την βάλει σε μπελάδες, καμουφλάροντας τη δική του ντροπή για την κατάσταση.

«Αλλά μέσα στα μαντήλια σου, βρεγμένα από τα δάκρυα,

Και τους πανικούς σου τα Σάββατα βράδια,

Κάτω από τα μαλλιά σου, χτενισμένα έτσι και αλλιώς,

Πίσω από αυτά που έμοιαζαν με αναπήδηση

Και την καταιγίδα των κραυγών που σιγά-σιγά εξασθένιζαν,

Ήσουν αμετάβλητη.

Ήσουν ντυμένη με χρυσό, ατόφιο ασήμι,

Με νικελωμένες άκρες. Τροχιά τέλεια

Σαν μέσα από αιθέρα» – «The Shot», Birthday Letters

Περίπου έξι χρόνια μετά το θάνατο της Πλαθ, η Γουέβιλ αυτοκτόνησε επίσης, μαζί με τις μικρές κόρες της, σε αυτό που αποκαλούσε «το σπίτι-φάντασμα της Πλαθ», όπου διέμενε εκείνη την εποχή στο Κλάπαμ Κόμμον

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη History Uncovered (@realhistoryuncovered)

Δολοφόνος της συζύγου του

Ο Χιουζ είπε ότι η κατάλληλη στιγμή για να πει την αλήθεια ήταν λίγο πριν πεθάνει, και όντως, πέθανε εκείνο το χειμώνα από καρδιακή προσβολή, μετά από σχεδόν δύο χρόνια επιβίωσης από τον καρκίνο. Το δεύτερο παιδί της Πλαθ και του Χιουζ ήταν τόσο συντετριμμένο από αυτή την είδηση, και ήδη αντιμετώπιζε κατάθλιψη, που τελικά κρεμάστηκε χρόνια μετά το γεγονός.

Μετά τη διαρροή πληροφοριών σχετικά με την αλήθεια για την αυτοκτονία της Πλαθ, τη συγγραφή του βιβλίου «The Bell Jar» και τη σοβαρότητα των εντάσεων μεταξύ τους ως ζευγαριού, η Πλαθ θεωρήθηκε μάρτυρας, ηρωίδα υπό τυραννική πίεση, ενώ ο Χιουζ δέχτηκε διαμαρτυρίες σε αναγνώσεις και τιμωρήθηκε ως δολοφόνος της συζύγου του.

Περίπου έξι χρόνια μετά το θάνατο της Πλαθ, η Γουέβιλ αυτοκτόνησε επίσης, μαζί με τις μικρές κόρες της, σε αυτό που αποκαλούσε «το σπίτι-φάντασμα της Πλαθ», όπου διέμενε εκείνη την εποχή στο Κλάπαμ Κόμμον.

Το χρειάζομαι αυτό

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Χιουζ ένιωθε καταραμένος και έβαλε όλη του την πίστη στη διαμεσολάβηση, τον σαμανισμό και την αυτοΐαση για να θεραπεύσει τον πόνο του από την απώλεια, τις οξείες ασθένειες και την ενοχή που έτρεφε. Ήταν πολύ παραγωγικός συγγραφέας και ήταν επίσημος ποιητής από το 1984 μέχρι το θάνατό του.

«Πόσο χρειαζόμαστε μια άλλη ψυχή για να προσκολληθούμε, ένα άλλο σώμα για να μας κρατάει ζεστούς. Για να ξεκουραστούμε και να εμπιστευτούμε, να δώσουμε την ψυχή μας με σιγουριά: το χρειάζομαι αυτό, χρειάζομαι κάποιον για να του αφιερωθώ» – Σίλβια Πλαθ.

Χρειαζόταν τη μυρωδιά του, την ποίησή του, τη δύναμη και την ενθάρρυνσή του, χρειαζόταν κάποιον να ακούει τα ποιήματά της, αλλά και να την φροντίζει. Η Πλαθ χρειαζόταν την άνευ όρων αγάπη του Χιουζ, την αποδοχή της καρδιάς της, καθώς πίστευε ότι όταν την έδινες σε κάποιον άλλο, δεν μπορούσες ποτέ να την πάρεις πίσω.

«Επιθυμώ πράγματα που τελικά θα με καταστρέψουν» – Σίλβια Πλαθ.

*Το The Daffodil Days της Έλεν Μπέιν εκδόθηκε από τον οίκο Bloomsbury.