Κυριακή 14 Ιουλίου 2024
weather-icon 21o
Σε αυτές τις φυλακές οι γυναίκες φορούσαν τα δικά τους ρούχα

Σε αυτές τις φυλακές οι γυναίκες φορούσαν τα δικά τους ρούχα

Αυτό που είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό στις 32 φωτογραφίες που συνθέτουν το νέο βιβλίο του Jack Lueders-Booth, με τίτλο «Women Prisoner Polaroids», είναι η οικειότητα που καταλαμβάνει κάθε καρέ.

Οι κρατούμενες φορούν τα δικά τους ρούχα και ποζάρουν σε κελιά στολισμένα με προσωπικά αντικείμενα, όπως κάθε κανονικό δωμάτιο φοιτητικής εστίας- μια γυναίκα αγκαλιάζει μια βιογραφία του Μικ Τζάγκερ, άλλες απεικονίζονται με τα χέρια τους τυλιγμένα γύρω από φίλους. Μια ζεστή ευαισθησία, συνήθως ξένη προς τα πορτραίτα της φυλάκισης, είναι αξιοσημείωτη σε όλη την έκταση.

«Η Miriam Van Waters, η πρώτη προϊσταμένη του Σωφρονιστικού Ινστιτούτου Φράμιγχαμ της Μασαχουσέτης, το 1932, επέμενε να μην γίνει αυτή η δυσάρεστη περίοδος της ζωής τους αφορμή για να διαμορφώσουν οι κρατούμενες την ταυτότητά τους», δήλωσε ο φωτογράφος στο CNN σε μια συνέντευξη με βίντεο, μεταφέροντας τους πρώτους στόχους της φυλακής της Μασαχουσέτης.

«Για να το προωθήσει αυτό, προσπάθησε να το κάνει να μοιάζει με το σπίτι της. Για τον λόγο αυτό, όταν ήμουν εκεί οι κρατούμενες φορούσαν κανονικά ρούχα και οι δεσμοφύλακες ήταν επίσης κομψά ντυμένοι. Συχνά είχαν την ίδια ηλικία με τις κρατούμενες, πολλοί από τους δεσμοφύλακες σπούδαζαν ποινική δικαιοσύνη στο Northeastern University, ένα συνεργατικό κολέγιο».

Ο φωτογράφος Jack Lueders-Booth έφτασε το 1977

Το Σωφρονιστικό Ινστιτούτο Φράμιγχαμ της Μασαχουσέτης ιδρύθηκε το 1878 ως αναμορφωτήριο για τον εγκλεισμό γυναικών για το έγκλημα τότε της απόκτησης παιδιών εκτός γάμου, αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1970 μεγάλο μέρος του πληθυσμού της φυλακής κρατούνταν για κλοπές σε καταστήματα και σεξουαλική εργασία ή ως συνεργοί σε εγκλήματα ανδρών-συντρόφων.

Ο φωτογράφος Jack Lueders-Booth έφτασε το 1977, αρχικά για να περάσει μόλις έναν χρόνο διευθύνοντας ένα μάθημα φωτογραφίας στο πλαίσιο της μεταπτυχιακής του διατριβής για το Graduate School of Education του Χάρβαρντ (αν και ήδη έκανε διαλέξεις στο κολέγιο, δεν είχε πτυχίο διδασκαλίας).

«Είχα συγκεκριμένες ιδέες για το τι ήθελα να κάνω», θυμάται. «Να διδάξω φωτογραφία σε ανθρώπους σε ιδρύματα εγκλεισμού, ως έναν τρόπο να αυξήσω το ηθικό τους και να τους εμπνεύσω μια δεξιότητα». Η πρόσκληση ήταν τυχαία: ένας άλλος καθηγητής του Χάρβαρντ ήταν επικεφαλής ενός καλλιτεχνικού προγράμματος για τις φυλακές και έτυχε να ψάχνει κάποιον για να ξεκινήσει ένα μάθημα φωτογραφίας.

«Ήμουν ανήσυχος γι’ αυτές και εκείνες για μένα. Δεν ήξερα τίποτα (για το σύστημα των φυλακών) εκτός από όσα είχα δει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης»

«Καταφέραμε να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλο»

Συνοδευόμενος από την 18χρονη κόρη του, Laura – «μου έδωσε ένα επίπεδο αξιοπιστίας, ότι, δηλαδή, αυτός ο γέρος ήξερε κάτι για τη νεολαία» θα πει ο ίδιος- ο Lueders-Booth είχε έναν διάδρομο από παλιά κελιά για να τρέξει το πρόγραμμά του, τα οποία αυτός και η κόρη του μεταμόρφωσαν σε στούντιο και σκοτεινούς θαλάμους.

Με τάξεις περίπου 10 γυναικών κάθε φορά, οι ομάδες άρχισαν να δημιουργούν φωτογραφήματα (φωτογραφικές εκτυπώσεις που γίνονται με την τοποθέτηση αντικειμένων πάνω σε φωτογραφικό χαρτί πριν το εκθέσουν στο φως) και τελικά πέρασαν στην προσωπογραφία. «Ήμουν ανήσυχος γι’ αυτές και εκείνες για μένα. Δεν ήξερα τίποτα (για το σύστημα των φυλακών) εκτός από όσα είχα δει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης», σημείωσε η φωτογράφος για εκείνες τις πρώτες συνεδρίες.

«Αλλά μέσα σε λίγους μήνες αρχίσαμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλον. Είχαν εμπιστοσύνη σε μένα ότι ήμουν εκεί για να τις βοηθήσω».

«Ένιωθα ότι συνεισέφερα κάτι και αυτό ήταν σημαντικό»

Αρχικά ο Lueders-Booth ξεκίνησε με φωτογραφίες Polaroid, τις οποίες ο φωτογράφος τράβηξε παράλληλα με μια ευρύτερη ασπρόμαυρη σειρά. Το 1980, ωστόσο, έχοντας λάβει δύο διαδοχικές υποτροφίες με την εταιρεία φωτογραφικών μηχανών στιγμιαίας λήψης, ο Lueders-Booth είχε πρόσβαση σε άπειρο φιλμ και άρχισε να κάνει, «ίσως το πιο σημαντικό έργο που έκανα στη ζωή μου. Ήταν ανταποδοτική και υπέροχη η άνεση και η εμπιστοσύνη με την οποία οι γυναίκες έρχονταν στην εμπειρία της φωτογράφησης».

Τελικά θα παραμείνει στο Φράμιγχαμ της Μασαχουσέτης για επτά χρόνια, ολοκληρώνοντας τα εργαστήριά του μόνο στα μέσα της δεκαετίας του ’80, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε γίνει αποδεκτός τόσο από το προσωπικό όσο και από τους τροφίμους.

«Είχα όλο και μεγαλύτερη πρόσβαση και με εμπιστευόταν αρκετά η διοίκηση. Έκανα φωτογραφίσεις γι’ αυτούς, έφτιαχνα πορτραίτα για τις ετήσιες εκθέσεις τους και μερικές φορές επεξεργαζόμουν οικογενειακές φωτογραφίες», δήλωσε ο Lueders-Booth. «Με την πάροδο των ετών, οι φωτογραφίες μου εμφανίζονταν στους τοίχους τους ως μέρος των φωτογραφικών συλλογών τους, πράγμα που ήταν πολύ ικανοποιητικό. Ένιωθα ότι συνεισέφερα κάτι και αυτό ήταν σημαντικό».

«Οι γυναίκες και ο ασυνήθιστος χαρακτήρας της ζωής τους με τραβούσαν συνεχώς πίσω», συνέχισε ο φωτογράφος. «Έγινε μια εκπαίδευση, σχετικά με αυτή τη φυλακή αλλά και την αδικία του συστήματος και το πόσο πολλά εξαρτώνται από τον παράγοντα οικογένεια – από πού έρχεσαι, πώς γαλουχήθηκες. Πολλές από τις φυλακίσεις ήταν για οικονομικούς λόγους. Έτσι, κατάφερα να εκτιμήσω την ανθρωπιά της μεγαλύτερης εικόνας. Ότι αυτές οι γυναίκες ήταν σε μεγάλο βαθμό το θύμα των περιστάσεων».

Η επιφάνεια της ταμπέλας

Το βιβλίο κλείνει με μια συλλογή ανώνυμων μαρτυριών, οι οποίες αναδεικνύουν σε μεγάλο βαθμό τις έντονες περιγραφές των εμπειριών των γυναικών κατά την άφιξη και την επιστροφή τους στη φυλακή. Τα φλογερά τους λόγια, που καταγράφονται αντικειμενικά από τον Lueders-Booth, φαίνονται αρχικά αντίθετα με τη χαλαρή ψυχραιμία που επιδεικνύουν οι εικόνες που προηγούνται- τελικά, όμως, αυτό μιλάει για την ευρύτερη λειτουργία του έργου.

«Πολύ συχνά, το πιο προφανές χαρακτηριστικό ενός ατόμου δεν είναι και το πιο σημαντικό», παρατηρεί ο φωτογράφος. «Μπορεί να αναβοσβήνει η ταμπέλα της φυλακισμένης, αλλά αυτό είναι απορριπτικό και επιφανειακό. Ενώ είναι αλήθεια, άλλα πράγματα είναι αληθινά, και πολλά άλλα πράγματα είναι ίσως πιο αληθινά».

*Με στοιχεία από cnn.com

Sports in

Ελ Αραμπί: «Η οικογένεια του Ολυμπιακού θα έχει για πάντα μια θέση στην καρδιά μου» (pics, vid)

Ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί είπε το δικό του αντίο στον Ολυμπιακό, υπογράφοντας μάλιστα ως πιστολέρο…

Ακολουθήστε το in.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

in.gr | Ταυτότητα

Διαχειριστής - Διευθυντής: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος

Διευθύντρια Σύνταξης: Αργυρώ Τσατσούλη

Ιδιοκτησία - Δικαιούχος domain name: ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ ΜΜΕ Α.Ε.

Νόμιμος Εκπρόσωπος: Ιωάννης Βρέντζος

Έδρα - Γραφεία: Λεωφόρος Συγγρού αρ 340, Καλλιθέα, ΤΚ 17673

ΑΦΜ: 800745939, ΔΟΥ: ΦΑΕ ΠΕΙΡΑΙΑ

Ηλεκτρονική διεύθυνση Επικοινωνίας: in@alteregomedia.org, Τηλ. Επικοινωνίας: 2107547007

ΜΗΤ Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442

Κυριακή 14 Ιουλίου 2024