Ο Πέδρο Μαρτίνς αντίκρισε για πρώτη φορά το φως της ζωής στις 17 Ιουλίου του 1970 που ήταν ημέρα Παρασκευή…

Κάποιο λάθος θαρρώ πως πρέπει να έχει γίνει σε αυτή την υπόθεση, διότι με τόσα ευχάριστα και αίσια (ενόψει της συνέχειας) γεγονότα που του συνέβησαν κόντρα στην Κράσνονταρ, τον έξοχο προπονητή του Ολυμπιακού τον κόβω για… σαββατογεννημένο!

Δεν το γράφω αυτό για να τον μειώσω, τουναντίον του βγάζω το καπέλο για τη φιλοσοφία, τις ιδέες και τη μεθοδικότητά του. Απλώς κοντά σε όλα αυτά, προχθές προέκυψε και η καλή συζυγία των πλανητών…

Την ώρα που οι παρεπιδημούντες προπονητές του… πληκτρολογίου και γνωστοί και μη εξαιρετέοι τιμητές των πάντων έκραζαν τον Ντανιέλ Ποντένσε, τσουπ, να μια γκολάρα από τον… ακατονόμαστο!

Αμ το άλλο, που ήταν κιόλας το μεγαλύτερο σουξέ του Μαρτίνς; Βγάζει λοιπόν τον Μασούρα, βάζει τον Ραντζέλοβιτς και προτού προλάβει να πει κανείς κύμινο, ο λεγάμενος παστελώνει δυο γκολ και γίνεται το πρόσωπο της βραδιάς!

«Είμαστε χαρούμενοι για τον Λάζαρ» δήλωσε στο τέλος ο πορτογάλος προπονητής. Απλώς χαρούμενοι;

Κανονικά έπρεπε να πετάνε στα σύννεφα, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις ισχύει πάντοτε το νόημα μιας ελληνικής παροιμίας…

Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις!

Φρονίμως ποιών, λοιπόν, ο Μαρτίνς επαίνεσε τον Ραντζέλοβιτς, αλλά (του) κράτησε κιόλας χαμηλά την μπάλα, διότι όντως έχει ακόμα να μάθει πολλά…

Ο Ραντζέλοβιτς διαθέτει όλο το πακέτο, καταπώς λένε σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά δεν έγινε ξαφνικά ούτε Ρονάλντο, ούτε Μέσι, ούτε καν… Φορτούνης!

Δεν είναι βεβαίως μωρό, αλλά ολόκληρος μαντράχαλος: πριν από 18 ημέρες έκλεισε τα 22 χρόνια του και σε τέτοιες περιπτώσεις φέρνω πάντοτε στο μυαλό μου αυτό που είχε πει το 1993 σε ένα σουαρέ στο Κοπανόνικ της Σερβίας, ο συχωρεμένος ο προφέσορας (του μπάσκετ) Ατσα Νίκολιτς στον Κώστα Μίσσα…

«Εσείς στην Ελλάδα τους εικοσάχρονους τους αποκαλείτε ακόμα ταλέντα, αλλά εμείς στη Σερβία τους θεωρούμε βετεράνους»!

Γράψτε το σχόλιο σας