Ο γαλλικός Μάης του ’68 πέρασε στην Ιστορία, κοντά σ’ όλα τ’ άλλα, για τα συνθήματά του. Με κέφι, με τρέλα, αναρχικοί, αριστεριστές, ιδεολόγοι και μη, αρχηγοί, οπαδοί και φτωχοδιάβολοι της επανάστασης, επιδόθηκαν στη συγγραφή μερικών από τα πιο πρωτότυπα, τα πιο ζωντανά συνθήματα που γαργάλησαν ποτέ πέτρα ή ασβεστωμένη επιφάνεια. Τοίχο για τοίχο δεν άφησαν τα παιδιά του Μάη. Να τι έλεγαν:
Ζήτω η επικοινωνία. Κάτω οι τηλεπικοινωνίες.
Όσο κάνω έρωτα τόσο κάνω κι επανάσταση. Και αντιστρόφως.
Κάθε άποψη που δεν είναι παράξενη είναι ψεύτικη.
Αμνηστία σημαίνει να συγχωρεί η εξουσία τον εαυτό της.
Η ανθρωπότητα δεν θα λυτρωθεί παρά μόνο όταν κρεμαστεί και ο τελευταίος καπιταλιστής από τα άντερα του τελευταίου γραφειοκράτη.
Καθηγητές, γεράσατε.
Τα τρόφιμα είναι το όπιο του λαού.
Τράβα μπρος, σύντροφε, όλος ο παλιός κόσμος σε ακολουθεί.
Ανακοίνωση: Το ραδιόφωνο λέει ψέματα.
Είμαστε κακοί, σαν αυτούς που μας λέγαν οι γονείς μας να προσέχουμε.
Πόσα παιδιά σκότωσες σήμερα, μπαμπά;
Η επανάσταση αρχίζει μόλις διαβάσεις αυτό το σύνθημα.
Οι τοίχοι έχουν αυτιά, έχουν και φωνή.
*Μικρό απόσπασμα από δισέλιδο άρθρο των «Νέων» (τμήμα μεγάλης έρευνας-ντοκουμέντου της εφημερίδας για το γαλλικό Μάη), που έφερε τον τίτλο «Ελληνική παρένθεση με γύψο» και είχε δημοσιευτεί στο φύλλο της 28ης Ιανουαρίου 1988. Η επιμέλεια της όλης έρευνας ανήκε στον έγκριτο δημοσιογράφο Κώστα Γαλανόπουλο (1940-2015).
Μια βραδιά στο κέντρο της πόλης γεμάτη τραγούδια, ιστορίες και μουσικές που έχουν καθιερώσει την Μαρία Παπαγεωργίου ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες και δημιουργούς της γενιάς της.