Ο υπουργός της Εργασίας κ. Λάσκαρης ας μου επιτρέψει να του πω ότι πέταξε μια τεράστια κοτσάνα μέσω των τηλεπικοινωνιακών δικτύων της χώρας, ανάλογη κι’ ομόλογη με το 57% ποσοστού οινοπνεύματος που τάχα βρέθηκε στο αίμα του νεκρού Παναγούλη, ενώ, αμέσως μετά, εξηγήθηκε ότι πρόκειται για 0,57, δηλαδή επί τοις χιλίοις. Που δεν αποτελεί καμιά ιδιαίτερη ένδειξη μέθης.
Η ανάλογη λοιπόν μ’ αυτήν κοτσάνα του κ. υπουργού δεν είναι το 54% που έδωσε το δικαίωμα σ’ αυτόν και στην κυβέρνησή του να κυβερνά τη χώρα (ενώ όλοι ξέρουμε κάτω από ποιες συνθήκες φυλετικής ανασφάλειας δόθηκε αυτό το ποσοστό), αλλά το ότι δήλωσε, αυτός ο κ. υπουργός της Εργασίας, ότι δεν θα επιτρέψωμεν την πάλην των τάξεων. Κύριε υπουργέ, με συγχωρείτε για την παρέμβαση, αλλά πιάνεστε σα σκολιαρόπαιδο που δεν έχει μάθει καλά το μάθημά του. Θα έπρεπε να ξέρετε ότι η πάλη των τάξεων δεν επιτρέπεται ούτε δεν απαγορεύεται, αλλά υπάρχει από το ίδιο το σύστημα που την εγκυμονεί. Δηλαδή την εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους.
Πρώτοι που θέλουν να καταργήσουν αυτή την πάλη των τάξεων, όπως τη λέτε, είναι οι ίδιοι οι μαρξιστές, που σκοπεύουν σε μια αταξική, λεγόμενη, κοινωνία, όπου μη υπαρχόντων αντίθετων συμφερόντων, δεν θα υπάρχει κ’ η λεγόμενη πάλη.
Βεβαίως, μπορείτε να διαφωνείτε, όπως και πολλοί, μ’ αυτή την κατάργηση της πάλης. Αλλά δεν σας επιτρέπεται να αγνοείτε ότι η φουρτούνα, π.χ., στη θάλασσα δεν μπορεί ούτε να επιτραπεί ούτε να απαγορευτή, αφού υπάρχει μέσα στα στοιχεία της φύσης.
Οι δηλώσεις σας, κύριε υπουργέ, δείχνουν βαθύτατη άγνοια, που φέρνει στο νου αφελείς μαθητές που ρωτούν ποιον πατέρα είχαν τα παιδιά του Ζεββεδαίου.
Όπως μπορεί να πιστεύω στην ειλικρίνεια των αισθημάτων σας, έτσι δεν μπορώ παρά να δω την ειλικρίνεια της αγνοίας σας.
Κοντολογής, αν οι δηλώσεις σας μεταφράζονταν από τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων, περί απαγορεύσεως της πάλης των τάξεων δηλαδή, θα γελούσε και το διεθνές παρδαλό κατσίκι, αφού ο κάθε πιτσιρίκος των επτά ετών γνωρίζει ότι η πάλη των τάξεων υπάρχει σαν φυσικό φαινόμενο μέσα σε μια καπιταλιστική (κι αν θέλετε, για να σας αποδείξω πόσο λίγο φορώ τις παρωπίδες) ακόμα και σε σοσιαλιστική κοινωνία.
Όμως εσείς από θέσεως άμβωνος, ιεροκήρυκος, δεν σας επιτρέπεται να κάνετε τέτοιες γκάφες, που θυμίζουν π.χ. την κηδεία του Βάρναλη, που ο νυν και τότε υπουργός Πολιτισμού κύριος Τρυπάνης δεν καταδέχθηκε να παρακολουθήσει, με τον ίδιο τρόπο που είχε αποκλείσει τον ποιητή απ’ την στα εγγλέζικα μεταφρασμένη ανθολογία του της νεοελληνικής ποίησης.
Ο Καραμανλής σάς επέλεξε υπουργούς πιστεύοντας πως γνωρίζετε το αλφαβητάριο της θέσης όπου εκλήθητε να πρυτανεύσετε.
Όταν όμως πετάτε κοτσάνες σαν κι αυτή που επίμονα τα ραδιοφωνικά σας φερέφωνα μεταδίδουν, αποδεικνύεστε κατώτερος του λειτουργήματός σας και της ευφυΐας σας. (Ως γνωστόν ευφυές σημαίνει κάτι που φυτρώνει καλά. Κάτι που είναι εκτός καλής φύτρωσης καλείται… μη ευφυές.)
Κύριε υπουργέ, σας προσκαλώ να ανοίξετε μαζί μου λίγο πρώτο Μαρξ και να δούμε αυτό το αλφαβητάριο που κανένας πια δεν αμφισβητεί την πρωτεξαρχική σημασία του. Λέει ο μακαρίτης στα χειρόγραφά του, Δεκέμβρη του 1844, εκατό χρόνια δηλαδή πριν τα δικά μας Δεκεμβριανά:
«Τόσο περισσότερο φτωχαίνει ο εργάτης όσα περισσότερα παράγει αγαθά. Η υποτίμηση των ανθρώπων είναι ευθέως ανάλογη με την υπερτίμηση των πραγμάτων».
Μ’ άλλα λόγια, η ακρίβεια της ζωής σημαίνει τη φτήνεια της δικής σας ιδεολογίας.
Εσείς μου θυμίζετε εκείνο το διάλογο που συναντά κανείς καθημερινά στην ύπαιθρο χώρα.
— Πώς είναι ο δρόμος;
— Άσφαλτος.
— Καλός δηλαδή;
—Μα αφού σας λέω άσφαλτος, κύριε.
Θέλει να πει, είναι καλός αφού δεν είναι χωμάτινος.
Το ίδιο ισχύει σε παλλαϊκή διαίσθηση με την κυβέρνησή σας. Καλή η κυβέρνηση Καραμανλή, αφού σε τίποτα δεν μοιάζει με τη δικτατορία.
Ωστόσο, κύριε υπουργέ, πρέπει πρώτον να προσέξετε τα σφάλματα της ασφάλτου και δεύτερον, και κυριώτερον, να καταλάβετε επιτέλους ότι στον τόπο μας η πάλη των τάξεων, ερήμην σας, έχει αντικατασταθή από την τάξη των παλαιστών.
*Άρθρο του Βασίλη Βασιλικού, που έφερε τον τίτλο «Η πάλη των τάξεων» και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Τα Νέα» πριν από μισόν ακριβώς αιώνα, την Τετάρτη 26 Μαΐου 1976.
Δύο ημέρες νωρίτερα, στις 24 Μαΐου, η τότε κυβέρνηση, της Νέας Δημοκρατίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε εισαγάγει προς ψήφιση στη Βουλή νομοσχέδιο «περί επαγγελματικών σωματείων και ενώσεων και διασφαλίσεως της συνδικαλιστικής ελευθερίας» (επρόκειτο για τον περίφημο Νόμο 330/1976, ο οποίος δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α’ 129, στις 29 Μαΐου 1976).
Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο χαρακτηρίστηκε ανελεύθερο και αντεργατικό, προκάλεσε δε ευθύς εξαρχής την εντονότατη αντίδραση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, όπως και των εργαζομένων στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.
Ακολούθησαν απεργιακές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις, που έμελλε να έχουν τραγική κατάληξη. Στις 25 Μαΐου, μετά το πέρας της συγκέντρωσης οικοδόμων, το κέντρο της Αθήνας αιματοκυλίστηκε: ξέσπασαν βίαια επεισόδια, που είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο μιας γυναίκας και τον τραυματισμό 150 ατόμων.
Ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης
Ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης (1918-1989), για τον οποίον κάνει λόγο ο Βασιλικός στο άρθρο του, ήταν νομικός, βουλευτής της ΝΔ επί σειράν ετών και υπουργός Απασχολήσεως/Εργασίας από το 1974 έως το 1981.