ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ

Ακαταμάχητη δύναμη

Νικόλαος Κάλας: «Ηθικές αξίες»

Η τέχνη δεν πρέπει και δεν μπορεί να μένει αδιάφορη στα κοινωνικά προβλήματα

Βαθύτατη άγνοια

Βασίλης Βασιλικός: Η πάλη των τάξεων και η τάξη των παλαιστών

Καλή η κυβέρνηση Καραμανλή, αφού σε τίποτα δεν μοιάζει με τη δικτατορία

Στόφα συγγραφέα

Νίκος Καχτίτσης: Ξυπνητοί εφιάλτες

Ένας που είχε να δώσει λόγο για τις πράξεις του

Πληγή ανοιχτή

Μήτσος Αλεξανδρόπουλος: Το «φαινόμενο Στάλιν»

Ο βασιλιάς που πέθανε

Εις την πρώτην θέσιν

Κωνσταντίνος Θεοτόκης: Θαυμάσιος παρατηρητής και ψυχολόγος δυνατός

Σπανία ψυχή καλωσύνης και αγαθότητος

Ο μετρημένος

Νίκος Γκάτσος: Τραγούδια πονεμένα, πονετικά

«Αγγέλου γιασεμιά σκόρπισες μέσα στη βρωμιά»

Το καθήκον

Στρατής Δούκας: Σ' αυτόν τον τόπο δεν αγαπάμε την αλήθεια

Ο πόλεμος είναι το χειρότερο απ' τα δεινά του ανθρώπου

Αυτόπτης μάρτυρας

Γιάννης Ρίτσος: Στα γάντια τουλάχιστον δεν μπαίνουν χειροπέδες

Ο χλιαρός αέρας μιας πανάρχαιης υπομονής

Η δυσεξήγητη ήττα

Τάσος Λειβαδίτης: Πασχίζοντας για το ασύλληπτο και το ανέκφραστο

Πορεία από το γενικό στο ατομικό, από την επανάσταση στην απελπισία

Τεχνίτης μεγάλης υπομονής

Κωνσταντίνος Καβάφης: Έκανε την ιστορία ποίηση

«Κατώρθωσε συχνότατα το θαύμα»

Μια διαχρονική θεώρηση

Γεώργιος Βιζυηνός: Ο μεγάλος αδικημένος (;)

Η κανονική μοίρα όσων θητεύουν στα γράμματά μας

«Φυσικά δεν ενθυμείσθε»

ΕΚΠΑ: «Ποιος προσέχει την παράδοσιν;»

«Ο κάθε καθηγητής είχε τις ξεχωριστές λόξες του, τα τικ του, τα καπρίτσια του»

Σύγχυση

Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης: Ύφος είναι ο άνθρωπος

Κομμάτια ψυχής στην κάθε λέξη

Φλογερή πνοή

Σπύρος Μελάς: Διδαχή σε μεγάλους και μικρούς

Η ιστορία βρήκε την ψυχή της και το μυστικό της τέχνης έγινε λαϊκή χαρά

Ρεαλιστής και μεταφυσικός

Δημοσθένης Βουτυράς: Αλήθεια σαν μαστίγωμα

Ο σαρκαστής του κοινωνικού ψεύδους

Το γεράκι ζει στις ερημιές

Μάνος Ελευθερίου: Γιατί αγαπώ τον Γκάτσο

Οι μικρές, άγιες καθημερινές κινήσεις

Νόστος ασυντέλεστος

Μανόλης Αναγνωστάκης: Ένας ποιητής της πολιτικής κι ένας πολιτικός της ποίησης

Πολιτική και ποιητική ηθική

Κατάνυξη

Ηλίας Βενέζης: Η αυθεντική Ελλάδα

Το έργο της ζωής ενός ανθρώπου

Ο εχθρός του θανάτου

Γιώργος Χειμωνάς: Ο θεσμός είναι σαν τον κορσέ

Οι πιο μεγάλες αλήθειες είναι κοινότοπες

Όταν έγινε ιστορία δική μας

Κωστής Παλαμάς: Ένα κομμάτι από τον εαυτό μας κλαίμε

Ανυπέρβλητη η δημιουργία του, ασύγκριτος ο χαμός μας

Καλοκαιρινά μεσημέρια

Νίκος Καχτίτσης: Λυγμοί για την Αουρόρα

Η ακαταλαβίστικη πέννα του Α' Αρρένων

Περί έρωτος

Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας: Η αλανιάρα

Αλλά σεις θέλετε ίσως ήπιον έρωτα...

Ο ανατροπέας

Νίκος Καζαντζάκης: Όταν κατηγορήθηκε ως πράκτορας της Μόσχας...

«Κτυπάτε μας όσον μπορείτε. Όμως μη μας συκοφαντήτε»

Το ξαλάφρωμα

Γιώργος Ιωάννου: «Τι δουλειά μπορεί να έχουμε εμείς μ' αυτούς τους ανθρώπους;»

«Περιορίσου στο καλύβι σου και άσε τα τσιλιμπουρδίσματα»

Ένα απροσδιόριστο μεθύσι

Άγγελος Τερζάκης: Είναι απίστευτα δύσκολο ν' αναπλωρήσεις

Μόνο μια δουλειά χαρούμενη μπορεί να είναι και καλλιτεχνική