Ανθολογία με αντικείμενο το έργο των Primal Scream, ενός συνόλου που πρωτοστατεί στα μουσικά δρώμενα της πατρίδας του, της Βρετανίας, αλλά και της παγκόσμιας σκηνής, εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια. Αποτελείται από δύο δίσκους CD. Ο πρώτος φιλοξενεί 18 τραγούδια ανθολογημένα από το σύνολο της δισκογραφίας των Primal Scream, με εξαίρεση τα δύο πρώτα άλμπουμ […]
Ανθολογία με αντικείμενο το έργο των Primal Scream, ενός συνόλου που πρωτοστατεί στα μουσικά δρώμενα της πατρίδας του, της Βρετανίας, αλλά και της παγκόσμιας σκηνής, εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια. Αποτελείται από δύο δίσκους CD. Ο πρώτος φιλοξενεί 18 τραγούδια ανθολογημένα από το σύνολο της δισκογραφίας των Primal Scream, με εξαίρεση τα δύο πρώτα άλμπουμ (για τη διάκριση αυτή ως μόνο λόγο θα βλέπαμε την πιθανή επιθυμία του γκρουπ να προβάλει συστηματικότερα τη νεότερη παραγωγή του)· δεν λείπει η διασκευή στο «Some Velvet Morning» των Lee Hazelwood/Nancy Sinatra, με συμμετοχή της Kate Moss στα φωνητικά. Ο δεύτερος δίσκος συγκεντρώνει 13 remix συνθέσεων της καλλιτεχνικής παρέας από τη Γλασκόβη που χαρακτηρίζονται από dance προσανατολισμό και φέρουν υπογραφές όπως εκείνες των Chemical Brothers, Massive Attack, Adrian Sherwood και Jimmy Miller· το ενδιαφέρον που συγκεντρώνει είναι κυρίως συλλεκτικό και αρχειακό. Η χρονολογική παράθεση των τραγουδιών του «Dirty Hits», από τα παλαιότερα προς τα νεότερα, μας επιτρέπει να επαναλάβουμε νοερά την καλλιτεχνική διαδρομή των Primal Scream. Σχηματίστηκαν το 1984 από τον τραγουδιστή και ντράμερ Bobby Gillespie (την περίοδο εκείνη και μέχρι το 1986 έπαιζε παράλληλα στους Jesus And Mary Chain). Στη διάρκεια της καριέρας τους δεν επέλεξαν απλώς να υιοθετήσουν μια ασυνήθιστη στάση, όπως αρκετοί ομόλογοί τους κάνουν για να εκφραστούν με ανεξαρτησία είτε απλώς για να ξεχωρίσουν, αλλά ντύθηκαν… όλες τις μεταμφιέσεις. Μάλιστα, ουδέποτε εξάντλησαν την παρεμβατική τους ισχύ στα στενά όρια μιας μουσικής πρότασης: μέσα από την ευρύτερη καλλιτεχνική παρέμβαση και τους στίχους τους επιδίωξαν από την πρώτη στιγμή την οργάνωση ενός συστήματος κοινωνικών αξιών και πολιτικών θέσεων, με το πρόσθετο πλεονέκτημα ότι ο εξ ορισμού οικείος χώρος του ήταν τα χορευτικά κλαμπ. Έπειτα από σύντομη θητεία στον ήχο των 60s με το εμπνευσμένο από τους Byrds «Sonic Flower Groove» (το ντεμπούτο άλμπουμ τους του 1987) φλέρταραν με τον ήχο των Rolling Stones της περιόδου «Exile On Main Street» στο επώνυμο άλμπουμ του 1989 και επανέκαμψαν ως μέντορες του acid house στις αρχές της δεκαετίας του ’90, διατηρώντας ωστόσο σε μεγάλο βαθμό τα hard rock και pop στοιχεία. Χαρακτηριστικός δισκογραφικός καρπός των πειραματισμών της περιόδου εκείνης είναι το τρίτο τους άλμπουμ «Screamadelica» (1991). Η υπαναχώρηση στα rhythm & blues και στο αλά Stones 70s hard rock -όπως καταγράφηκε στο άλμπουμ «Give Out But Don’t Give Up» (1994)- δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, με αποτέλεσμα το γκρουπ να επιστρέψει σε dance-rock υβρίδια και πειραματισμούς με το «Vanishing Point» (1997). Το «Exterminator» (2000) συνόψισε με επιθετικό αλλά και απόλυτα κατασταλαγμένο τρόπο τις καλλιτεχνικές τους θέσεις. Νεότερη μέχρι στιγμής δισκογραφική κατάθεση των Primal Scream είναι το «Evil Heat» (2002).
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 22.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/josh-gordon-h8Od9ze-0o-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442