Goodbye Yellow Brick Road [SACD] – Κριτική

Τον Αύγουστο του 1970 και τέσσερις μήνες αφότου δημοσιεύθηκε η πρώτη είδηση σχετικά με τη διάλυση των Beatles, η Αμερική είχε ήδη βρει το «νέο rock Μεσσία της» στο πρόσωπο του νεαρού Άγγλου μουσικού Elton «Hercules» John που μόλις είχε κάνει την παρθενική εμφάνισή του στο κέντρο Troubadour. Σε λιγότερο από τρία χρόνια ο σχετικά άγνωστος, αλλά πολλά υποσχόμενος διοπτροφόρος πιανίστας με το συνεσταλμένο βλέμμα είχε μεταμορφωθεί στον πιο εκκεντρικό καλλιτέχνη όλων των εποχών και στον πιο διάσημο αστέρα του παγκόσμιου μουσικού στερεώματος μετά τον Elvis Presley. Πίσω από τα πολύχρωμα φτερά, τα φανταχτερά κουστούμια και την υπερβολικά ακραία εμφάνισή του, που συχνά ξεπερνούσε -ηθελημένα- τα όρια του γελοίου, βρισκόταν ένας σπάνια προικισμένος συνθέτης που έμοιαζε να διαθέτει το «άγγιγμα του Μίδα».
Ο Elton John ήταν ο πιο δημοφιλής μουσικός της δεκαετίας του ’70 και ειδικότερα της περιόδου μέχρι το τέλος του 1975, στη διάρκεια της οποίας έβγαλε περισσότερους από 12 δίσκους μεγάλης διάρκειας και είχε επτά συνεχόμενα No 1. Το αποκορύφωμα της έμπνευσης και της εμπορικότητάς του ήρθε το 1973, χρονιά που οι πωλήσεις των δίσκων του ξεπερνούσαν το 3% του συνόλου των δίσκων που πουλήθηκαν σε όλο τον κόσμο. Επίσης, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους κυκλοφόρησε την αναμφισβήτητα κορυφαία δημιουργία της πολυτάραχης καριέρας του, το απολαυστικό και πολυμορφικό «Goodbye Yellow Brick Road», ένα διπλό δίσκο με πασίγνωστα τραγούδια όπως οι μαγευτικές μπαλάντες «Candle in the Wind» και «The Ballad of Danny Bailey», το πιάνο-ροκ «This Song Has No Title» και το ξέφρενο α λα Faces «Saturday Night’s Alright for Fighting».
Γραμμένες μέσα σε μόλις τρεις ημέρες, οι 17 υπέροχες και πασίγνωστες συνθέσεις του Elton John συνθέτουν ένα μουσικό καλειδοσκόπιο σπάνιας ομορφιάς, το οποίο μπορούμε πλέον να απολαύσουμε και σε πολυκάναλο περιβάλλον μέσω της καταπληκτικής έκδοσης SACD τριών δίσκων που μόλις κυκλοφόρησε. Το υβριδικό SACD του «Goodbye Yellow Brick Road» περιέχει τέσσερις επιπλέον συνθέσεις (ανάμεσά τους και μια εκδοχή του «Candle In The Wind» με ακουστικές κιθάρες) και συνοδεύεται από το DVD-Video της σειράς «Classic Albums» με ένα αναλυτικό ντοκιμαντέρ 50 λεπτών για τη δημιουργία του δίσκου.
Ωστόσο, το πιο πολύτιμο και ενδιαφέρον στοιχείο της είναι δίχως άλλο η μεγαλοπρεπέστατη και συναρπαστική πολυκάναλη μείξη του δίσκου, που είναι μια από τις πιο παιχνιδιάρικες, ριζοσπαστικές και μεστές που έχουμε ακούσει. Το αριστούργημα του Elton John αποκτά κυριολεκτικά άλλες διαστάσεις, καθώς και μια φρεσκάδα και ένα δυναμισμό που εξαφανίζουν μεμιάς τα τριάντα χρόνια που το βαραίνουν και το μετατρέπουν σε ένα έργο σύγχρονο και απόλυτα προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις της νέας χιλιετίας.
Η μείξη είναι πραγματικά ευρηματική και τεχνικά άψογη, με την ορχήστρα να περιβάλλει στα περισσότερα κομμάτια τον ακροατή, αλλά με ένα απόλυτα φυσιολογικό τρόπο που δεν ξενίζει και δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αμεσότητά τους. Μια απλή ακρόαση των «All the Girls Love Alice», «Roy Rogers» και Social Disease» αρκεί για να ανατρέψει τις τρέχουσες αντιλήψεις και να πείσει και τον πιο δύσπιστο για το ότι το surround είναι σε θέση να συμβάλει αποφασιστικά στην καλλιτεχνική και την αισθητική αναβάθμιση ακόμη και των πιο τυπικών ποπ-ροκ κομματιών. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελεί το παιδικό και αφελές «Jamaica Jerk Off» -η κατά πολλούς μοναδική αδύνατη στιγμή του δίσκου- που μετασχηματίζεται σε μια πανέμορφη ρυθμική πανδαισία που σε ωθεί να σηκωθείς και να χορέψεις. Το βέβαιο είναι ότι οι δίσκοι στο μέλλον θα μειξάρονται με ανάλογο τρόπο και ότι όλοι θα αναφέρονται στη πολυκάναλη μείξη του Greg Penny με τον ίδιο σεβασμό που τόσα χρόνια επιδείκνυαν για την αρχική παραγωγή του Gus Dudgeon στο «Goodbye Yellow Brick Road».