Echo & The Bunnymen Live In Liverpool – Κριτική

Οι Echo And The Bunnymen αποτελούν γέννημα της punk σκηνής που άνθησε στο Λίβερπουλ στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Τις ρίζες τους θα τις αναζητήσουμε στους Crucial Three, το εφηβικό γκρουπ των Ian McCulloch, Julian Cope και Pete Wylie. Οι δρόμοι των τριών χώρισαν το 1978, όταν καθένας τους συνέχισε, αντίστοιχα, με τους Bunnymen, τους Teardrop Explodes και τους Wah!, σύνολα που έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση του βρετανικού μετά-το-punk μουσικού τοπίου.
Ειδικότερα οι Bunnymen, με πυρήνα τον McCulloch στα φωνητικά και τον Will Sergeant στην ηλεκτρική κιθάρα, αποδείχθηκαν το μακροβιότερο, εμπορικά πιο επιτυχημένο και, για πολλούς, καλλιτεχνικά αρτιότερο σύνολο του ύφους που έγινε γνωστό στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως «ήχος του Λίβερπουλ». Στη μουσική τους το αρχέτυπο νεοϋορκέζικο punk του CBGB αντάλλασσε θερμή χειραψία με την καλιφορνέζικη ψυχεδέλεια των Doors και την αρτίστικη εσωστρέφεια των Velvet Underground, αποδίδοντας μια pop ονειρική, με υπαρξιακούς, θλιμμένους στίχους, πλούσια μελωδικότητα και κιθαριστικές αρμονίες. Το ακροατήριο των εναλλακτικών ήχων της εποχής ταυτίστηκε άμεσα με τραγούδια όπως το «Pictures On My Wall» και το «Read It In Books», από το πρώτο τους σινγκλ (1979), ή το «Rescue», το «Villiers Terrace», το «All That Jazz» από το ντεμπούτο άλμπουμ «Crocodiles» (1980), μια από τις κλασικές δισκογραφικές κυκλοφορίες της δεκαετίας του ’80. Τα επόμενα χρόνια η επιτυχία συνεχίστηκε αμείωτη, με περισσότερα σπουδαία άλμπουμ («Heaven Up Here» του 1981, «Porcupine» του 1983, «Ocean Rain» του 1984) και επιτυχημένες περιοδείες σε Βρετανία και Αμερική. Το 1987, η απόφαση του McCulloch να ακολουθήσει σόλο καριέρα περιέπλεξε τα πράγματα, καθώς τα υπόλοιπα μέλη συνέχισαν για λίγο διατηρώντας το ίδιο όνομα. Ο θάνατος του ντράμερ της αυθεντικής σύνθεσης Pete de Freitas σε αυτοκινητιστικό το 1989 ήταν το χαριστικό χτύπημα, που σήμανε τη διάλυση του γκρουπ. Ωστόσο, το 1997 ο McCulloch με τον Sergeant τοποθέτησαν εκ νέου τους Bunnymen στο μουσικό χάρτη, επιστρέφοντας στη δισκογραφία με τα άλμπουμ «Evergreen» (1997), «What Are You Going To Do With Your Life?» (1999) και «Flowers» (2001).
Όμως, δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί, τόσο μεγάλη και πολυκύμαντη διαδρομή και ούτε μία ζωντανή ηχογράφηση; Έστω καθυστερημένα, το φετινό «Live In Liverpool» ικανοποιεί την προσμονή των φίλων του γκρουπ και μάλιστα δικαιώνοντας τις ευγενέστερες προσδοκίες τους. Πρόκειται για μια κυκλοφορία που αποτυπώνει τις συναυλίες που έδωσαν οι Bunnymen στις 17 και 18 Αυγούστου 2001 στο «Liverpool Institute Of Performing Arts» του Paul McCartney. Επί σκηνής τους McCulloch και Sergeant πλαισιώνουν οι Steve Flett (μπάσο), Vinny Jamieson (ντραμς), Ceri James (κίμπορντς) και Ged Malley (κιθάρα). Καθώς κάνουν την εμφάνισή τους στο λουσμένο από χρώματα και το φως των προβολέων πάλκο, τυλιγμένοι από καπνούς και άλλα εφέ, η πρώτη εντύπωση που αποκομίζει ο θεατής είναι ότι ο χρόνος φάνηκε αρκετά επιεικής μαζί τους. Τόσο ο McCulloch όσο και ο Sergeant δείχνουν αρκετά νεότεροι από τα 43 χρόνια που βαραίνουν στους ώμους τους. Μάλιστα, αν ο δεύτερος έχει πάρει κάποια επιπλέον κιλά, ο πρώτος ελάχιστα έχει διαφοροποιηθεί από την προ εικοσαετίας εξωτερική του εμφάνιση: τα μαύρα γυαλιά, τα ανασηκωμένα μαλλιά, το ντύσιμο, οι κινήσεις, η πόζα, όλα παραπέμπουν με σαφήνεια στην εμβληματική φιγούρα ενός από τους πιο χαρακτηριστικούς φρόντμαν του new wave.
Το ρεπερτόριο των 21 τραγουδιών που περιλαμβάνει το DVD ουσιαστικά αποτελεί μια ανθολογία των πιο εμπνευσμένων στιγμών της όλης καριέρας των Bunnymen, χωρίς να εστιάζεται στο πρόσφατο δισκογραφικό υλικό τους, όπως πολλές φορές συμβαίνει για λόγους εμπορικής σκοπιμότητας. Ως πρόσθετες παροχές φιλοξενούνται τα βιντεοκλίπ «Crocodiles» και «Zimbo [All My Colours]», μαγνητοσκοπημένα τη δεκαετία του ’80, καθώς και τα «It’s Alright» και «Make Me Smile», που συνόδευσαν την κυκλοφορία του περσινού άλμπουμ «Flowers».
Η φωνή του McCulloch έχει χάσει λίγες από τις υψηλές νότες του φάσματός της, αποτέλεσμα όχι μόνο της ηλικίας αλλά και του καπνίσματος (σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας το τσιγάρο δεν σβήνει από το χέρι του), γεγονός πάντως που δεν τον εμποδίζει να εκφράζεται με επάρκεια και ακρίβεια και, στις πιο φορτισμένες στιγμές, να συγκινεί. Εντυπωσιακή είναι και η παρουσία του Sergeant, ενός μάγου της ηλεκτρικής κιθάρας, που πείθει πέραν αμφισβήτησης για την ερμηνευτική του επιδεξιότητα, την καλλιτεχνική ωριμότητα, την κατακτημένη εμπειρία και τον άριστο έλεγχο των εκφραστικών του εφοδίων.
Ο σκηνοθέτης Bill Butt δίνει τον καλύτερο εαυτό του, προκειμένου να διατηρήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Πολλές κάμερες παρακολουθούν με κοντινά πλάνα τους ερμηνευτές είτε καταγράφουν τη δράση σε ευρύτερα τμήματα της σκηνής και της αίθουσας, παρέχοντας υλικό που προβάλλεται στην οθόνη μας ως διαρκής εναλλαγή οπτικών παραστάσεων, υποβοηθητική του ονειρικού χαρακτήρα της συνοδεύουσας μουσικής.
Εν συνόλω, το «Live In Liverpool» έχει ό,τι απαιτείται για να ψυχαγωγήσει με τρόπο ουσιαστικό τόσο τους οπαδούς του McCulloch και της παρέας του όσο και κάθε νεοφερμένο, ανήσυχο φίλο των ηλεκτρικών ήχων. Στη διάρκειά του καταγράφονται ορισμένοι από τους πιο λαμπρούς οραματισμούς του rock ‘n’ roll των δύο τελευταίων δεκαετιών, ενώ ανά πάσα στιγμή το μέλλον μοιάζει να χαμογελά από τη γωνία, διατηρώντας στο ακέραιο τη γενναιοδωρία με την οποία χάριζε υποσχέσεις τα χρόνια της εφηβείας. Κατά βάθος, κανείς μας δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο.