Τερζής «ζωντανός» και εφ΄ όλης της ύλης, τόσο ως προς τις προσωπικές του επιτυχίες όσο και σε ό,τι αφορά το λαϊκό τραγούδι από τη δεκαετία του ΄60 και μετά, με εμβόλιμες στάσεις σε παραδοσιακά καθώς και σε συνθέσεις από το χώρο του λεγόμενου «σύγχρονου έντεχνου». Πρόκειται για το δεύτερο live του Θεσσαλονικιού καλλιτέχνη που κυκλοφορεί […]
Τερζής «ζωντανός» και εφ΄ όλης της ύλης, τόσο ως προς τις προσωπικές του επιτυχίες όσο και σε ό,τι αφορά το λαϊκό τραγούδι από τη δεκαετία του ΄60 και μετά, με εμβόλιμες στάσεις σε παραδοσιακά καθώς και σε συνθέσεις από το χώρο του λεγόμενου «σύγχρονου έντεχνου». Πρόκειται για το δεύτερο live του Θεσσαλονικιού καλλιτέχνη που κυκλοφορεί δέκα χρόνια μετά το «Μια Βραδιά στη Σαλονίκη» (1992, ζωντανή ηχογράφηση από το Στορκ μαζί με τον Ζαφείρη Μελά και τον Στέλιο Φωτιάδη) και περιέχει πάνω από σαράντα τραγούδια, άλλα ερμηνευμένα στην ολοκληρωμένη τους μορφή και άλλα ως ποτ πουρί. Σε επίπεδο συγκρίσεων ανάμεσα στα δύο άλμπουμ, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η καινούρια ηχογράφηση υστερεί σε αυθεντικότητα, με την έννοια ότι ο ήχος είναι τώρα πιο λουστραρισμένος και παραπέμπει περισσότερο στα σύγχρονα κέντρα διασκέδασης παρά στο παλιό λαϊκό μαγαζί. Σε επίπεδο περιεχομένου, έχουμε ένα αχανές υλικό: υπάρχουν πάμπολλες επιτυχίες του δημοφιλούς ερμηνευτή (απουσιάζουν το «Πληρώνω» και το «Μια βροχή»), υπάρχουν παλιά λαϊκά (από την ινδοπρεπή «Ζιγκουάλα» έως το «Αγριολούλουδο» και το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου»), νεότερες συνθέσεις όπως οι «Ψίθυροι καρδιάς», συνθέσεις του Μάνου Λοΐζου και του Παντελή Θαλασσινού, αλλά και τρία ολοκαίνουρια τραγούδια σε μουσική του Αλέκου Χρυσοβέργη και του Ευριπίδη Νικολίδη και στίχους των Σπύρου Γιατρά, Κώστα Μανδάνη και Διαμαντή Παππά. Ένας εξαιρετικός Πασχάλης Τερζής αναλαμβάνει να γεφυρώσει όλα αυτά τα χρόνια, να φέρει κοντά τις μνήμες με τα σουξέ, τη νοσταλγία με την (γιατί να το κρύψουμε) εμπορευματοποιημένη πίστα. Ούτε ένα τραγούδι δεν μοιάζει παράταιρο στο στόμα του. Ούτε μια στιγμή δεν «πετιέται έξω». Με όχημα τον αυθορμητισμό και τη θαυμάσια φωνή του, βγάζει από την καρδιά του τα «τραγούδια μιας ζωής» και τα αφήνει να αναπνεύσουν ξανά στο σήμερα, αποδεικνύοντας (και δισκογραφικά) ότι είναι από τους ελάχιστους εν ενεργεία ερμηνευτές που δικαιούνται να κρατούν στα χέρια τους την κιβωτό του λαϊκού μας τραγουδιού.