Τα Δοκάρια στο Γρασίδι Περιμένουν τα Παιδιά – Κριτική
Η σκιά του άλμπουμ «Στίλβη» πέφτει βαριά πάνω στην καινούρια δουλειά του δημοφιλούς συγκροτήματος, τόσο ως προς το ίδιο το γκρουπ όσο και ως προς το περιεχόμενο του εν λόγω διπλού και κατά τα φαινόμενα αποχαιρετιστήριου CD. Σε ό,τι αφορά την εσωτερική λειτουργία του σχήματος -εάν φυσικά αληθεύουν όσα κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί- η τεράστια […]
Η σκιά του άλμπουμ «Στίλβη» πέφτει βαριά πάνω στην καινούρια δουλειά του δημοφιλούς συγκροτήματος, τόσο ως προς το ίδιο το γκρουπ όσο και ως προς το περιεχόμενο του εν λόγω διπλού και κατά τα φαινόμενα αποχαιρετιστήριου CD. Σε ό,τι αφορά την εσωτερική λειτουργία του σχήματος -εάν φυσικά αληθεύουν όσα κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί- η τεράστια επιτυχία του «Μοναξιά μου όλα» σήμανε την αρχή του τέλους για τους «Πυξ Λαξ», καθώς τέθηκαν σε δοκιμασία τόσο η συνοχή της ομάδας όσο και οι σχέσεις ανάμεσα στα βασικά της μέλη (ίσως δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπάμπης Στόκας κυκλοφόρησε προσωπικό άλμπουμ λίγο πριν από το καλοκαίρι του 2001). Όσον αφορά στο μουσικό και στιχουργικό μέρος, έχουμε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να περισωθεί το κύρος των «Πυξ Λαξ» μέσα από καταιγισμό νέων συνθέσεων, που όμως διαρκώς προσπαθούν να κλέψουν κάτι από τις φόρμες και την επιτυχία της «Στίλβης». Όχι ότι τα «Δοκάρια…» είναι κακός δίσκος. Απλώς, ορισμένοι από τους εμπλεκόμενους δείχνουν τόσο αρνητικοί απέναντι στο εγχείρημα, που τα είκοσι επτά τραγούδια κλείνουν ευπρεπώς μεν αλλά άδοξα το κεφάλαιο του συγκροτήματος από τις δυτικές συνοικίες, όντας μια σειρά μονότονα και επαναλαμβανόμενα track τα οποία περνούν και φεύγουν χωρίς να αφήνουν τίποτα πίσω τους.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας