That΄s The Way It Is – Special Edition – Κριτική

Παρακολουθώ τον Elvis στην οθόνη της τηλεόρασής μου και δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου τον αφορισμό του Αμερικανού κριτικού Lester Bangs: «Ένα πράγμα μπορώ να σας εγγυηθώ: ποτέ ξανά δεν θα συμφωνήσουμε όλοι για κάτι, όπως συμφωνήσαμε για τον Elvis». Και είναι γεγονός ότι ο Elvis δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο να διαφωνήσεις, τις περισσότερες μάλιστα φορές δεν σου αφήνει κανένα άλλο περιθώριο πέρα από το να τον θαυμάσεις.
Ήταν Αύγουστος του 1970, όταν ανέβηκε στη σκηνή του International Hotel Ballroom του Λας Βέγκας για μια σειρά έξι συναυλιών. Μαζί με το τηλεοπτικό σόου «NBC-TV Comeback Special», που μεταδόθηκε τα Χριστούγεννα του 1968, και τις συναυλίες στο Λας Βέγκας τον Αύγουστο του 1969, τα κοντσέρτα εκείνα σηματοδότησαν τη θριαμβική επιστροφή του Elvis στο μουσικό προσκήνιο, δίνοντάς του πολύτιμη διέξοδο τόσο από τον φαύλο κύκλο των ρηχών χολιγουντιανών φιλμ και των αδιάφορων σάουντρακ (που αποτέλεσαν την κύρια καλλιτεχνική του δραστηριότητα κατά τη δεκαετία του ΄60) όσο και από την προσωπική περιπέτεια της κατάρρευσης του γάμου του με την Priscilla.
Με τις συναυλίες στο Λας Βέγκας απέδειξε πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι δεν «πέθανε τη μέρα που κατατάχθηκε στο στρατό» (όπως είχε υποστηρίξει κυνικά ο John Lennon) και ότι ήταν ακόμη ικανός να κατακτά νέες εκφραστικές κορυφές, ακριβώς μάλιστα στο σημείο εκείνο της καριέρας του, στο οποίο η rock κουλτούρα έδειχνε διάθεση να τον αποβάλει ως παρωχημένο, φλερτάροντας πλέον με το rock ΄n΄ roll της γενιάς του Woodstock και την ψυχεδελική pop των Beatles.
Ο 35άρης Elvis των συναυλιών του «That΄s The Way It Is» ήταν πολύ πιο ώριμος σε σχέση με τον έφηβο της δεκαετίας του ΄50, ένας ερμηνευτής που ήξερε πώς να συνδυάσει -με τρόπο μοναδικό- τη βάσανο των blues, το συναισθηματικό δυναμικό των gospel, την οικονομία της pop, τη μελωδική σχόλη της country. Στην πραγματικότητα ήταν ένας από τους ελάχιστους ικανούς να συγκριθούν με τον Frank Sinatra στην ικανότητα να πλάθουν ένα ιδιαίτερο, άμεσα αναγνωρίσιμο ηχητικό σύμπαν με την παραμικρή φωνητική τους έκφραση.
Το κοινό νιώθει όλα τα παραπάνω και ανταποκρίνεται ιδιαίτερα θερμά·η προσφορά μιας ουσιαστικής ψυχαγωγίας είναι φανερή. Όσο κι αν πίσω από τα φανταχτερά κοστούμια του Elvis -που κάθε σεζόν γίνονταν όλο και πιο στενά- η σύγχυση και η αγωνία κέρδιζαν έδαφος μαζί με το γιγάντωμα των ψυχολογικών προβλημάτων και της εξάρτησής του από τα ναρκωτικά και το ποτό, εκείνο το διάστημα του καλοκαιριού του 1970 ήταν ο αδιαφιλονίκητος, κοσμαγάπητος βασιλιάς του rock, ένα από τα μεγαλύτερα είδωλα του πολιτισμού του 20ού αιώνα.
Το «That΄s The Way It Is» κυκλοφόρησε πρώτη φορά ως ντοκιμαντέρ το Νοέμβριο του 1970. Η πρόσφατη επανέκδοσή του σε DVD αποτελεί ουσιαστικά μια νέα κυκλοφορία, καθώς περίπου 40% του περιεχομένου αποτελεί υλικό που εμφανίζεται για πρώτη φορά. Πέρα από τις ίδιες τις συναυλίες παρακολουθούμε σκηνές από τις πρόβες, στιγμιότυπα με τον Elvis, όπου αστειεύεται με τους άντρες της προσωπικής του ασφάλειας και με τις έγχρωμες τραγουδίστριες του συνοδευτικού φωνητικού του σχήματος Sweet Inspirations, μαγνητοσκοπήσεις από την προσέλευση του κοινού στην πρεμιέρα με εμφανίσεις των Cary Grant, Sammy Davis Jr., Xavier Cugat κ.ά.
Σε ό,τι αφορά τα κοντσέρτα, τόσο ο ήχος όσο και η εικόνα των αυθεντικών λήψεων έχουν βελτιωθεί με νέο mastering και editing, με την υπογραφή του Rick Schmidlin. Η νέα μορφή του φιλμ εστιάζει στον Presley, το χιούμορ του, τις πτυχές της προσωπικότητάς του, τα ανθρώπινα στοιχεία του χαρακτήρα του και, ασφαλώς, την εκρηκτική σκηνική του παρουσία, αναιρώντας κατά κάποιον τρόπο την τεχνική του σκηνοθέτη Denis Sanders, που χαρακτηριζόταν από έντονες στιλιστικές αναφορές στις αρχές των 70s.