Le Nozze Di Figaro – Κριτική

Η παρακολούθηση μιας κωμικής όπερας του Mozart αποτελεί πάντοτε μία ιδανική επιλογή ψυχαγωγίας για τους φίλους του μουσικού θεάτρου. Τόσο η μουσική του ευφυούς Wolfgang Amadeus όσο και το διασκεδαστικό θέμα (λιμπρέτο του Λορέντζο Ντα Πόντε, που βασίζεται στην ομώνυμη κωμωδία του Μπομαρσέ που αποτελεί στην ουσία συνέχεια του »Κουρέα της Σεβίλλης»), αποτελούν ένα βασικό λόγο για τον οποίο φίλοι και μη της όπερας, παρακολουθούν με ευχαρίστηση τα ερωτικά μπερδέματα των ηρώων. Η όπερα αυτή του Mozart δεν αποτελεί αγαπημένο έργο μόνο των θεατών αλλά και των λυρικών θεάτρων που το παρουσιάζουν πολύ συχνά, καθώς επίσης και των εταιρειών, που κυκλοφορούν σε τακτές χρονικές περιόδους νέες εκτελέσεις στη δισκογραφία αλλά και στο βίντεο. Όσον αφορά στις οπτικοακουστικές εκτελέσεις, πριν από πολλά χρόνια είχε κυκλοφορήσει από την Deutsche Grammophon σε βίντεο (072403-3) αλλά και σε LaserDisc (072503-1) μία μοναδική παραγωγή με ένα ιδανικό και αξεπέραστο καστ: ένα καστ που και μόνο η ανάγνωση των ονομάτων θέλγει και τέρπει το θεατή. Για την ιστορία, αναφέρουμε πως συμμετείχαν οι Mirella Freni, Kiri Te Kanawa, Dietrich Fischer-Dieskau, Maria Ewing, Hermann Prey, Walter Berry, με τη συνοδεία της Φιλαρμονικής της Βιένης και υπό τη διεύθυνση του Karl Bohm. Τη σκηνοθεσία είχε αναλάβει ο Jean-Pierre Ponnelle, ένας από τους πιο σπουδαίους σκηνοθέτες που πέρασαν ποτέ από την όπερα, που δυστυχώς όμως έφυγε πρόωρα το 1988, σε ηλικία 56 ετών.
Η παράσταση που παρουσιάζουμε αυτόν το μήνα σε DVD διαθέτει εξαιρετικές «συστάσεις» από το κοινό και το διεθνή Τύπο και δίκαια θεωρείται μία από τις πιο επιτυχημένες που έγιναν τα τελευταία χρόνια στο Glyndebourne. Ως προς τις κυκλοφορίες DVD, αναμφίβολα είναι μία από τις καλύτερες που είχαμε την ευκαιρία αλλά και την τύχη να παρακολουθήσουμε. Αν και δεν αναφερόμαστε σε μια αξεπέραστη εκτέλεση, τόσο μουσικά όσο και από πλευράς παραγωγής, εντούτοις έχουμε στα χέρια μας έναν τίτλο που μπορεί να κερδίσει με άνεση μια ξεχωριστή θέση στη συλλογή μας για πολλούς λόγους. Πρώτον, πρόκειται για μια παραγωγή του Glyndebourne που τα τελευταία χρόνια έχει πραγματοποιήσει μια δυναμική επάνοδο στα λυρικά δρώμενα. Επίσης «Οι Γάμοι του Φίγκαρο» είναι ένα έργο στο οποίο έχει παράδοση το φεστιβάλ. Μην ξεχνάμε ότι ήταν και η πρώτη όπερα που ανέβηκε όταν άνοιξε το φεστιβάλ, το Μάιο του 1934. Δεύτερον, διαθέτει ικανό καστ, που έχει στις τάξεις του μεγάλους αστέρες της όπερας, όλους έμπειρους στο ρεπερτόριο του Mozart (Renee Fleming, Andreas Schmidt, Gerald Finley, Alison Hagley, Marie-Ange Todorovitch). Τρίτον, η παρουσία του Bernard Haitink στο πόντιουμ, που συνεισφέρει τα μέγιστα στη συνολική εκτίμηση της παράστασης. Και η παράσταση αρχίζει… ετοιμαστείτε να απολαύσετε ένα μοναδικό, πλούσιο και σπαρταριστό θέαμα, που θα ευφράνει την καρδιά σας. Ήδη από τα πρώτα λεπτά της «ηχοθέασης» το ενδιαφέρον μας κεντρίζεται και είμαστε σίγουροι ότι για τις επόμενες τρεις ώρες που θα διαρκέσει, θα παραμείνει αμείωτο. Ο σκηνοθέτης Stephen Medcalf επέλεξε να προσεγγίσει το έργο με «παραδοσιακά» μέσα, αποφεύγοντας ακρότητες που συνήθως ακολουθούνται από τους περισσότερους σκηνοθέτες έργων όπερας στην εποχή μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι ριζοσπαστικές προσεγγίσεις του Peter Sellars και δη στο ρεπερτόριο του Mozart, που τους φίλους της «παραδοσιακής» όπερας τους προκαλεί και τους εξοργίζει, ενώ τους αναζητούντες την περιπέτεια τους εξάπτει το ενδιαφέρον. Ο Medcalf επέλεξε η δική του σκηνοθετική ματιά να στραφεί στην εποχή που αναφέρεται το έργο, χωρίς όμως η παράσταση να θυμίζει μουσειακό έκθεμα. Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπακούουν μεν σε αυτήν τη λογική, διακρίνονται όμως από λιτότητα και απλότητα που δίνουν την αίσθηση του μοντέρνου. Το σημαντικότερο όμως που πέτυχε ο Medcalf είναι να εκμαιεύσει, τρόπον τινά, από τους ερμηνευτές του εξαιρετικές υποκριτικές ερμηνείες. Όλο το καστ ερμηνεύει σκηνικά το έργο του Mozart με κέφι, σπιρτάδα και χαρακτηριστική άνεση: τόσο οι ερμηνευτές των αβανταδόρικων ρόλων του Φίγκαρο, της Σουζάνα και του Κερουμπίνο (Gerald Finley, Alison Hagley, Marie-Ange Todorovitch), όσο και αυτοί των λιγότερο «πιπεράτων» χαρακτήρων, Αλμαβίβα και Ροζίνα (Renee Fleming, Andreas Schmidt). Ειδικά η Renee Fleming που την έχουμε συνηθίσει σε δραματικούς ρόλους, ερμηνεύει το ρόλο της με φινέτσα, χάρη και, τολμάμε να πούμε, »τσαχπινιά». Αυτό δεν σημαίνει ότι το καστ περιορίζεται μόνο στην υποκριτική του δεινότητα. Σε αυτή την παράσταση θα ακούσετε και καλές φωνές (ειδικά για τη Fleming δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία), που ακόμη και αν δεν είναι της απόλυτης προτίμησής σας ή τουλάχιστον δεν είναι οι ιδανικότερες για τη στούντιο ηχογράφηση που θα επιλέγατε, θα σας κερδίσουν, ειδικά αν προσθέσετε τον εκλεπτυσμένο ήχο της ορχήστρας υπό τον Bernard Haitink. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι πράγματι απολαυστικό και οι περιπέτειες των ηρώων, οι ερωτικές ατασθαλίες, οι πονηριές και τα κρυφά τους σχέδια κερδίζουν τις εντυπώσεις. Αν η επιθυμία σας είναι να διασκεδάσετε εσείς και οι φίλοι σας στον οικιακό σας κινηματογράφο, επιλέξτε άφοβα αυτή την παραγωγή που φέρει την εγγύηση του φεστιβάλ του Glyndebourn