«Σφίξαμε τον κορσέ της Νικόλ και το πλευρό της έσπασε» – Η backstage ιστορία του Moulin Rouge στα 25 του

Οι τεχνικοί του θεάτρου έχυσαν Coca-Cola στο πάτωμα, ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ κούνησε το φωτόσπαθό του, και ο κόσμος έκανε απίστευτα πράγματα με τα Όσκαρ της ταινίας στο πάρτι μετά την τελετή απονομής. Ο σκηνοθέτης Μπαζ Λούρμαν, ο ηθοποιός τζιμ Μπρόντμπεντ και άλλοι αναπολούν τα γυρίσματα της ταινίας, Moulin Rouge, που έσπασε κάθε ρεκόρ.

Καταδικασμένος έρωτας

Το Moulin Rouge ήταν μια ταινία-ανεμοστρόβιλος, μια εξωφρενική επίθεση στις αισθήσεις που αναζωογόνησε το μιούζικαλ.

Η καταδικασμένη ερωτική σχέση μεταξύ της Satine (Νικόλ Κίντμαν), μιας λαμπερής σταρ του καμπαρέ και εταίρας, και του Christian (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ), ενός φτωχού Άγγλου ποιητή, στο Παρίσι της αλλαγής του αιώνα, ξετυλίγεται μέσα από εκρηκτικά νούμερα τραγουδιού και χορού εμβληματικών ποπ τραγουδιών.

Όταν κυκλοφόρησε το 2001, ο Αυστραλός σκηνοθέτης Μπαζ Λούρμαν είχε ήδη τελειοποιήσει το χαρακτηριστικό του στυλ με τις ταινίες Strictly Ballroom και Romeo + Juliet –ένα μείγμα φρενήρους μοντάζ, υπερβολικών εικόνων και σύγχρονης μουσικής.

«Ο αριθμός των νέων ηθοποιών που ήρθαν, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι πλέον απόλυτα εμβληματικές προσωπικότητες… Θυμάμαι που ήρθε ο Χιθ Λέτζερ, και ήταν πραγματικά υπέροχος, απλά πολύ νέος» – Μπαζ Λούρμαν

Εκτόξευση

Το Moulin Rouge, η τελευταία ταινία της τριλογίας Red Curtain, ανέβασε τον πήχη ακόμα πιο ψηλά.

Παρά τις ανάμεικτες κριτικές, γνώρισε τεράστια επιτυχία στα ταμεία και, το 2002, έγινε το πρώτο μιούζικαλ που έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ταινίας από το Beauty and the Beast το 1991.

Το καστ και το συνεργείο μιλούν στον Guardian για τις αγαπημένες τους αναμνήσεις από τη δουλειά τους στην ταινία και για το γιατί έχει μείνει στην ιστορία ως μια σύγχρονη, κλασική αναφορά.

Ο Μπαζ Λούρμαν και σύζυγός του, Κάθριν Μαρτίν

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Baz Luhrmann (@bazluhrmann)

Υπερβολικά μοντέρνο

Αφού διασκεύασε το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» το 1996, ο Λούρμαν αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μιούζικαλ αφιερωμένο σε έναν από τους πιο διάσημους χώρους του Παρισιού: το Μουλέν Ρουζ στη Μονμάρτη.

Μπαζ Λούρμαν : Τη δεκαετία του ’70, όταν μεγάλωνα, τα μιούζικαλ θεωρούνταν αστεία. Εγώ τα λάτρευα… Υπήρξε μια περίοδος που σκόπευα να τοποθετήσω το Moulin Rouge στο Studio 54. Υποθέτω ότι ο Τουλούζ-Λωτρέκ θα ήταν ο Άντι Γουόρχολ. Αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι αυτό θα ήταν υπερβολικά μοντέρνο.

Οι οντισιόν πραγματοποιήθηκαν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, με τον Λούρμαν να διοργανώνει μια σειρά εργαστηρίων που περιλάμβαναν τραγούδι, ασκήσεις κίνησης και ανάγνωση σεναρίου.

Μ.Λ.: Ο αριθμός των νέων ηθοποιών που ήρθαν, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι πλέον απόλυτα εμβληματικές προσωπικότητες… Θυμάμαι που ήρθε ο Χιθ Λέτζερ, και ήταν πραγματικά υπέροχος, απλά πολύ νέος.

Τζιμ Μπρόντμπεντ (που υποδύθηκε τον Χάρολντ Ζίντλερ, ιδιοκτήτη του Μουλέν Ρουζ): Όταν ο Μπαζ μου πρόσφερε τον ρόλο, του είπα ότι δεν ήμουν τραγουδιστής. Μου απάντησε: «Μπορούμε πάντα να προσθέσουμε τη φωνή κάποιου άλλου στα οπερετικά κομμάτια».

Μ.Λ.: Είδα τη Νικόλ σε μια παράσταση στο Μπρόντγουεϊ. Της έστειλα μερικά τριαντάφυλλα και της έγραψα στο μήνυμα: «Τραγουδάει, χορεύει, πεθαίνει [αναφερόμενος στη Σατίν]». Ήρθε και κάναμε πρόβες. Της ταίριαζε απόλυτα ο ρόλος. Δούλεψε πολύ σκληρά στο τραγούδι και στο χορό.

Λάρα Μάλκαχι (η οποία υποδύθηκε τη Μόμ Φρομάζ, μία από τις Diamond Dogs, τις χορεύτριες του Μουλέν Ρουζ): Είχα παίξει στο «Strictly Ballroom», οπότε όταν προέκυψε αυτή η ευκαιρία, είπα στον ατζέντη μου: «Σε παρακαλώ, πρότεινέ με για τον ρόλο». Έκανα την οντισιόν μέσω βίντεο. Έπρεπε να μάθουμε μερικές χορευτικές φιγούρες και να τραγουδήσουμε επίσης ένα τραγούδι.

Γιάτσεκ Κόμαν (που έπαιξε τον Unconscious Argentinean, έναν καλλιτέχνη που πάσχει από ναρκοληψία): Ήταν μια αρκετά ανεπίσημη συνάντηση. Ο Μπαζ έτρεχε γύρω-γύρω με μια μικρή κάμερα, και εγώ χοροπηδούσα.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Period Drama Style & Aesthetic (@perioddramastyle)

Κάποια ανησυχία

Αφού ολοκληρώθηκε το κάστινγκ, ακολούθησε μια περίοδος εντατικών προβών στο Iona, ένα κτίριο που ανήκει στον Λούρμαν στο Σίδνεϊ.

Γ.Κ.: Έμοιαζε λίγο με σχολή θεάτρου. Νιώθαμε πραγματικά υποστηριγμένοι και εμπνευσμένοι. Μπορούσες πάντα να περάσεις να δεις την προπόνηση χορού ή το τραγούδι κάποιου άλλου. Συναντιόμασταν για μεσημεριανό γεύμα, δεκάδες από εμάς. Κάθε Παρασκευή, κάναμε παρουσίαση – παρακολουθούσαμε τις χορευτικές ρουτίνες και τις σκηνές υποκριτικής να εξελίσσονται.

Τ.Μ.: Ο χορογράφος είχε μια κάποια ανησυχία να συνεργαστεί μαζί μου. Τότε ανακαλύψαμε ένα είδος αστείου τζαζ χορού που μπορούσα να κάνω. Είπε: «Μπορώ να δουλέψω με αυτό!».

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στα Fox Studios στο Σίδνεϊ τον Νοέμβριο του 1999 και διήρκεσαν μέχρι τον Μάιο του 2000, με προϋπολογισμό 50 εκατομμύρια δολάρια.

«Ο Μπαζ ζητάει τη γνώμη του καθενός. Ακόμα και από τους βοηθούς που φτιάχνουν καφέ. Είναι πολύ δημοκρατικός» – Κρεγκ Άρμστρονγκ

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη While BB Styles (@whilebbstyles)

Η συμβουλή του πατέρα

Μ.Λ.: Ο πατέρας μου, ο Λέοναρντ πέθανε την πρώτη μέρα. Ανέβαλα τα γυρίσματα για 10 μέρες –δεν το είχα ξανακάνει ποτέ στη ζωή μου, να βάλω τη δουλειά σε δεύτερη μοίρα. Το τελευταίο πράγμα που μου είπε ο μπαμπάς, καθώς πέθαινε από καρκίνο, ήταν απλώς να βεβαιωθώ ότι θα δώσω τον καλύτερό μου εαυτό. Έτσι επέστρεψα με αυτή τη νοοτροπία. Η ταινία είναι αφιερωμένη σε αυτόν.

Τ.Μ.: Φορούσα κάθε μέρα πολλά προσθετικά, ψεύτικη γενειάδα και περούκα. Ήταν σωματικά άβολο.

Κάθριν Μαρτίν (βοηθός παραγωγού, σκηνογράφος, συν-ενδυματολόγος και σύζυγος του Λούρμαν): Μια από τις ημέρες με τους περισσότερους κομπάρσους είχαμε περίπου 350 άτομα. Φτιάξαμε έναν τεράστιο αριθμό κοστουμιών, πάνω από 1.000.

Κρεγκ Άρμστρονγκ (συνθέτης): Ο Μπαζ ζητάει τη γνώμη του καθενός. Ακόμα και από τους βοηθούς που φτιάχνουν καφέ. Είναι πολύ δημοκρατικός.

«Η Νικόλ είχε αυτή τη σκηνή όπου έπρεπε να κατέβει τις σκάλες. Γλίστρησε. Υπάρχει μια σκηνή όπου είναι σε αναπηρικό καροτσάκι επειδή είχε σπάσει πραγματικά τον αστράγαλό της» – Μπαζ Λούρμαν

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Adri 🦋🦊 (@the90smoviefox)

Οι τραυματισμοί της Νικόλ Κίντμαν

Το καστ περνούσε το χρόνο μεταξύ των λήψεων γνωριζόμενοι μεταξύ τους.

Λ.Μ.: Πέρασα πολύ χρόνο στο δωμάτιο με τις περούκες μαζί με τη Νικόλ. Ήταν υπέροχη –μου αγόρασε ένα πανέμορφο άρωμα για τα γενέθλιά μου. Της άρεσε να κουβεντιάζει και να γελάει.

Κ.Α.: Καθώς προχωρούσε η ταινία, ο Γιούαν άρχισε να δουλεύει στο Star Wars [Επεισόδιο II – Η Επίθεση των Κλώνων, που γυρίστηκε στο ίδιο στούντιο]. Έτσι, βγαίνατε από το πλατό του Moulin Rouge και βλέπατε τον ΜακΓκρέγκορ με το φωτόσπαθό του.

Η Νικόλ Κίντμαν αφοσιώθηκε πλήρως στον ρόλο – και τραυματιζόταν συνεχώς στο πλατό.

Μ.Λ.: Η Νικόλ δεν ήθελε με τίποτα να μην είναι πάνω σε εκείνη την κούνια [συναντάμε τη Σατίν για πρώτη φορά καθώς κατεβαίνει από ένα τραπέζιο στο Μουλέν Ρουζ]. Είπε: «Πρέπει να πιστέψετε ότι είμαι εγώ». Την εξοπλίσαμε και φορούσε ζώνη ασφαλείας.

Κ.Μ.: Δεν είμαστε σίγουροι πώς συνέβη το πρώτο σπάσιμο του πλευρού. Επέστρεψε στη δουλειά. Οι γιατροί της, που ήταν εκεί, έλεγαν: «Ο κορσές θα είναι υπέροχος». Όταν την δένουμε σφιχτά, της σπάσαμε ξανά το πλευρό.

Μ.Λ.: Η Νικόλ είχε αυτή τη σκηνή όπου έπρεπε να κατέβει τις σκάλες. Γλίστρησε. Υπάρχει μια σκηνή όπου είναι σε αναπηρικό καροτσάκι επειδή είχε σπάσει πραγματικά τον αστράγαλό της. Ήταν με πατερίτσες για λίγο. Δεν ήταν εύκολο, αλλά είναι η επιτομή του επαγγελματισμού.

Κλασικό

Το Moulin Rouge συνέχισε να αποφέρει 179 εκατομμύρια δολάρια στα ταμεία παγκοσμίως. Μια διασκευή του Lady Marmalade που ηχογραφήθηκε για το soundtrack, με τη συμμετοχή των Κριστίνα Αγκιλέρα, Mýa, Pink και Lil’ Kim, έγινε νούμερο 1 στις charts του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ. Η ταινία ήταν υποψήφια για οκτώ Όσκαρ το 2002, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

Η ταινία παραμένει ένα πολύ αγαπημένο κλασικό έργο και κατέλαβε την 53η θέση σε μια δημοσκόπηση της BBC για τις 100 καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα το 2016. Προσαρμόστηκε για το θέατρο το 2018 και συνεχίζει να περιοδεύει σε όλο τον κόσμο.

*Με στοιχεία από theguardian.com