Ο Τραμπ και η πολιτική πόλωση που «σκοτώνει» τη δημοκρατία στις ΗΠΑ

«Θα πέσουν μερικές πιστολιές στην αίθουσα απόψε», σχολίασε γελώντας η εκπρόσωπος Τύπου του Ντόναλντ Τραμπ, Κάρολαϊν Λίβιτ, λίγο πριν από την ένοπλη επίθεση στο Δείπνο της Ένωσης Ανταποκριτών του Λευκού Οίκου, το βράδυ του Σαββάτου ώρα Ουάσιγκτον.

Αν και η δήλωση δεν δικαιολογεί τις νέες θεωρίες συνωμοσίας για προεκλογικά «στημένη» επιχείρηση, ήταν ενδεικτική του κλίματος τοξικής πόλωσης που κλιμακώνεται ένθεν κακείθεν στις ΗΠΑ, λίγους μήνες πριν από τις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

Επί της ουσίας η Λίβιτ προανήγγειλε (άλλη) μια αιχμηρή ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ κατά των ΜΜΕ, και δη στην πρώτη εμφάνισή του ως πρόεδρος των ΗΠΑ στο εν λόγω ετήσιο γκαλά: μια βραδιά αφιερωμένη στην ελευθερία του Τύπου και της έκφρασης.

Τελικά, η προεδρική ομιλία έμεινε στα χαρτιά, καθώς η εκδήλωση διαλύθηκε μέσα στο χάος υπό τους ήχους των πυροβολισμών κατά την επιχειρούμενη εισβολή στην αίθουσα από τον 31χρονο Κόουλ Τόμας Άλεν: έναν προοδευτικό μηχανολόγο μηχανικό από την Καλιφόρνια, που εργαζόταν ως εκπαιδευτικός και η πολιτική οργή φαίνεται, κατά το φερόμενο «μανιφέστο» του, να τον μετέτρεψε σε επίδοξο δολοφόνο.

Ο ενωτικός τόνος που ο Τραμπ υιοθέτησε αμέσως μετά την ένοπλη επίθεση -μια τρίτη απόπειρα δολοφονίας του μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, σύμφωνα με το κατηγορητήριο- εξαφανίστηκε με την πάροδο του πρώτου 24ωρου.

Εν χορώ MAGA influencers, η Λίβιτ και ο ίδιος ο Τραμπ «έδειξαν» ως ηθικούς συνεργούς τους Δημοκρατικούς, ΜΜΕ και τους επικριτές της αμερικανικής κυβέρνησης εν γένει, εν μέσω ομόθυμης καταδίκης ενός παρ’ ολίγον πρωτοφανούς μακελειού, βάσει ενός «μανιφέστο» για στόχευση μελών της αμερικανικής κυβέρνησης «με φθίνουσα σειρά».

Στον χώρο της εκδήλωσης βρίσκονταν πέντε από τους έξι πολιτικούς στη σειρά διαδοχής, σε περίπτωση θανάτου του προέδρου.

Στα χρονικά των ΗΠΑ, τέσσερις έχουν δολοφονηθεί με πολιτικά κίνητρα – οι Αβραάμ Λίνκολν (1865), Τζέιμς Α. Γκάρφιλντ (1881), Γουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ (1901) και Τζον Φ. Κένεντι (1963)- ενώ σε μια μακρά στο χρόνο λίστα αποπειρών δολοφονίας ο Τραμπ κατέχει πια τη «μαύρη» πρωτιά.

«Νιώθω τιμή γι’ αυτό, κατά κάποιο τρόπο -επειδή έχω καταφέρει πολλά», είπε με τον συνήθη πομπώδη τόνο του, όταν ρωτήθηκε γιατί αποτελεί επανειλημμένα στόχο.

«Θέλω να ζήσω, επειδή θέλω να κάνω αυτή τη χώρα ξανά σπουδαία», ανέφερε, έχοντας ήδη καλλιεργήσει για τον εαυτό του την εικόνα ενός «εκλεκτού» του Θεού.

Δείχνει ξανά ως υπεύθυνη για την πολιτική βία τη «ρητορική μίσους των Δημοκρατικών», αποσιωπώντας το γεγονός ότι πολλά μέλη τους έχουν υπάρξει πρόσφατα θύματα του ακροδεξιού κύματος πολιτικής βίας στις ΗΠΑ.

Αποποιείται τις δικές του ευθύνες, παρά τις συνεχείς ρητορικές επιθέσεις του σε πολιτικούς αντιπάλους του.

Σε Αμερικανούς δικαστές που δεν πηγαίνουν με τα «νερά» του.

Σε ΜΜΕ, δημοσιογράφους και παρουσιαστές σατιρικών εκπομπών που επικρίνουν την πολιτική του.

Στην κοινωνία των πολιτών, στον Πάπα, διαφωνούντες του κινήματος MAGA για τον χειρισμό της υπόθεσης Έπσταϊν και για τον πόλεμο στο Ιράν και, παγίως, στη νομιμότητα των εκλογών του 2020, που οδήγησαν στην εκλογική ήττα του και στην εισβολή του όχλου φανατισμένων υποστηρικτών του στο Καπιτώλιο: τον «ναό» της αμερικανικής δημοκρατίας.

Αψηφώντας τα αναπάντητα ερωτήματα για τα κενά ασφαλείας στην επίθεση του Σαββάτου, επιτίθεται ξανά στους «ακροαριστερούς Δημοκρατικούς» για την αναστολή χρηματοδότησης του υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS), στο οποίο υπάγεται η Μυστική Υπηρεσία, αρμόδια μεταξύ άλλων για την προστασία του αμερικανού προέδρου.

Εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία, απαιτεί ένα τελικό σχέδιο προϋπολογισμού στο γραφείο του μέχρι την 1η Ιουνίου, ενώ βρήκε την ευκαιρία να υπερασπιστεί μέχρι και το αμφιλεγόμενο σχέδιό του για τη νέα αίθουσα χορού στον Λευκό Οίκο, ως ασφαλέστερη για τέτοιες εκδηλώσεις.

Αναδημοσίευσε στο Truth Social ως «σπουδαία ιδέα» μια ανάρτηση που πρότεινε τη μετονομασία της (επίσης υπαγόμενης στο DHS)  ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων ICE σε «ΝΙCE», ελληνιστί «καλή», https://truthsocial.com/@realDonaldTrump/posts/116474434041424846 , «ώστε τα ΜΜΕ να την αποκαλούν έτσι όλη την ώρα», ενόσω αφήνει άθικτο το θέμα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.

Αυτά, ενώ είναι αντιδημοφιλής όσο ποτέ, σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις.

Μόλις το 36% των Αμερικανών εγκρίνει το έργο του στον Λευκό Οίκο.

Τώρα δε εν μέσω και του αδιέξοδου πολέμου επιλογής κατά του Ιράν, που εξαπέλυσε από κοινού με το Ισραήλ και τώρα δείχνει εγκλωβισμένος στις επιλογές τερματισμού του, καθώς μετρά σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κόστος.

Προφανώς τίποτα από όλα αυτά δεν δικαιολογεί την καταφυγή στην πολιτική βία.

Όμως, όπως επεσήμανε στους Financial Times o Γουίλιαμ Μπράνιφ, διευθυντής του Εργαστηρίου Έρευνας και Καινοτομίας για την Πόλωση και τον Εξτρεμισμό (PERIL) του Αμερικανικού Πανεπιστημίου στην Ουάσινγκτον, υπάρχει πλέον μια «σαφής τάση» στην αμερικανική κοινωνία στα εγκλήματα μίσους, στις απόπειρες δολοφονίας, τις τρομοκρατικές ενέργειες και άλλες μορφές προμελετημένης βίας.

Κατηγορεί δε ένα «τοξικό περιβάλλον πληροφόρησης», γεμάτο από «επιχειρηματίες της σύγκρουσης που πλουτίζουν κάνοντάς μας να στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου», εν μέσω «απώλειας εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς, που καθιστά ευκολότερο να εκλαμβάνεται η παράνομη βία ως λύση».