Όταν ο Tζέφρι Έπσταϊν βρέθηκε στη Neverland του Μάικλ Τζάκσον

Σε μια εποχή που οι αποκαλύψεις γύρω από ισχυρές προσωπικότητες της παγκόσμιας σκηνής συνεχίζουν να προκαλούν σοκ, μια παλιά εμπειρία αποκτά σήμερα εντελώς διαφορετικό βάρος. Ο λογοτεχνικός πράκτορας Ντέιβιντ Βιλιάνο περιγράφει σε άρθρο του στο Free Press με λεπτομέρειες ένα ταξίδι του το 2002 στη Neverland, την ιδιωτική έπαυλη του Μάικλ Τζάκσον, σε μια περίοδο που τίποτα δεν είχε ακόμη αποσαφηνιστεί — αλλά, όπως λέει σήμερα, τα σημάδια υπήρχαν.

Το τηλεφώνημα που άνοιξε την πόρτα της Neverland

Το καλοκαίρι του 2002, ο Βιλιάνο δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από κορυφαίο PR που τον ρώτησε αν θα τον ενδιέφερε να αναλάβει την αυτοβιογραφία του Μάικλ Τζάκσον. Εκείνη τη στιγμή, με 16 χρόνια εμπειρίας και πελατολόγιο που εκτεινόταν από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ μέχρι την Μπρίτνεϊ Σπίαρς, η πρόταση έμοιαζε μοναδική.

Ο ίδιος περιγράφει τον Τζάκσον ως «έναν καλλιτέχνη πέρα από κάθε όριο», σημειώνοντας πως η συνεργασία μαζί του θα μπορούσε να αποτελέσει κορυφαία στιγμή της καριέρας του — αλλά και μια εξαιρετικά προσοδοφόρα συμφωνία.

Την ίδια περίοδο, ωστόσο, η κατάσταση του Τζάκσον ήταν εύθραυστη. Είχε προηγηθεί η υπόθεση κακοποίησης του 13χρονου Τζόρνταν Τσάντλερ και ο εξωδικαστικός διακανονισμός, ενώ ο γάμος του με τη Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ είχε ήδη λήξει. Ζούσε μια εξαιρετικά δαπανηρή και απομονωμένη ζωή, χωρίς πρόσφατες περιοδείες και με βασικά περιουσιακά στοιχεία υποθηκευμένα.

Παρά τις γνωστές κατηγορίες, το τοπίο παρέμενε θολό, με ισχυρή επικοινωνιακή διαχείριση που παρουσίαζε την υπόθεση ως απόπειρα εκβιασμού. Ο ίδιος ο Βιλιάνο παραδέχεται σήμερα ότι δεν στάθηκε τότε να εξετάσει σε βάθος την αξιοπιστία των καταγγελιών.

Το ταξίδι στη Neverland

Για να αποφασίσει, ζήτησε να συναντήσει από κοντά τον Τζάκσον. Έτσι βρέθηκε στη Neverland, έξω από τη Σάντα Μπάρμπαρα.

Η εικόνα που περιγράφει θυμίζει σκηνικό βγαλμένο από παραμύθι: σιδηροδρομικός σταθμός με το όνομα «Neverland» σχηματισμένο από λουλούδια, παγώνια και φλαμίνγκο στους κήπους, ένα τεράστιο σπίτι τύπου Τυδώρ και ξενώνες γύρω από μια λίμνη.

Ο ίδιος κατέγραφε τα πάντα. Έμεινε στην Καμπίνα Νο 1 — έναν άνετο χώρο με μπάνιο και μικρή κουζίνα — ενώ του εξήγησαν ότι μπορούσε να ζητήσει φαγητό οποιαδήποτε στιγμή από την πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα.

Περιπλανώμενος στον χώρο, είδε καρότσια γκολφ διαμορφωμένα σαν μικρές Rolls-Royce, κινηματογράφο 50 θέσεων και αίθουσα παιχνιδιών γεμάτη μηχανήματα, γλυκά και γρανίτες. Παρά τη χλιδή, θυμάται μια «παράξενη ανησυχία» που τον έκανε να παίζει μανιωδώς βιντεοπαιχνίδια.

Η απουσία του Τζάκσον και η απρόσμενη συνάντηση

Την επόμενη μέρα, ενημερώθηκε ότι ο Τζάκσον είχε φύγει εσπευσμένα για το Λος Άντζελες. Αν και απογοητευμένος, έμεινε στο κτήμα.

Σε ένα μεγάλο γεύμα στη βεράντα, γνώρισε τον Τζέφρι Έπσταϊν, ο οποίος εμφανίστηκε συνοδευόμενος από οκτώ ή εννέα νεαρές γυναίκες.

Ο Βιλιάνο σημειώνει ότι, αν και είχε γνωρίσει πολλούς πλούσιους άνδρες με πολύ νεότερες συντρόφους, κανείς δεν είχε εμφανιστεί με τόσες πολλές μαζί.

Η πρώτη τους επαφή ήταν αμήχανη: ο Έπσταϊν κράτησε το χέρι του για ώρα, τον κοίταξε επίμονα και τον ρώτησε τι έκανε εκεί, δηλώνοντας ότι περίμενε να είναι μόνος με τα κορίτσια και τον Τζάκσον.

«Χαίρω πολύ», είπε ο Βιλιάνο.

«Τι κάνεις εδώ;» ρώτησε ο Έπσταϊν. «Νόμιζα ότι θα ήμασταν μόνο εγώ, τα κορίτσια και ο Μάικλ».

«Ήρθα για να συναντήσω τον Μάικλ για ένα βιβλίο».

Όταν έμαθε τον λόγο της επίσκεψης, απάντησε γελώντας πως «ο Μάικλ δεν θα γράψει ποτέ βιβλίο».

Ο Βιλιάνο, όπως περιγράφει, κάθισε απέναντί του. Δίπλα του μια κοπέλα. «Είμαι ο Ντέιβιντ, χάρηκα», της είπε.

«Σάρα».

«Τι σπουδάζεις;»

«Ανθρώπινη ανάπτυξη στο UCLA».

«Πώς γνωρίζεις τον Τζέφρι;»

«Μέσω φίλων».

Ο Έπσταϊν καθοδηγούσε όλη τη συζήτηση. Όταν όμως έμαθε ότι ο Μάικλ δεν θα ερχόταν, η διάθεσή του άλλαξε απότομα.

«Δεν έρχεται», είπε. «Είχε έκτακτη ανάγκη στο Λος Άντζελες».

Αργότερα έμαθα ότι ο Μάικλ τον απέφευγε επίτηδες.

Στον ζωολογικό κήπο, ο Έπσταϊν άρχισε να χτυπά τα κάγκελα μπροστά από τις τίγρεις.

«Αυτά είναι πολύ συνηθισμένα ζώα», είπε. «Αν είχα τίγρη, θα είχα τίγρη της Νότιας Κίνας».

Παρά τις παρατηρήσεις του φύλακα, συνέχισε να τις προκαλεί μέχρι που μία βρυχήθηκε δυνατά.

Ένα ανησυχητικό περιστατικό στον ζωολογικό κήπο

Ακολούθησε επίσκεψη στο μικρό λούνα παρκ και στον ζωολογικό κήπο της Neverland. Εκεί, μπροστά σε δύο τίγρεις, ο Έπσταϊν άρχισε να χτυπά τα κάγκελα για να τις προκαλέσει.

Παρά τις συστάσεις του φύλακα, συνέχισε μέχρι που ένα από τα ζώα βρυχήθηκε δυνατά.

Ο Βιλιάνο περιγράφει ότι αποχώρησε «αηδιασμένος» από τη συμπεριφορά του.

Η τελικά σύντομη συνάντηση με τον Τζάκσον

Μετά από μια εβδομάδα αναμονής, συνάντησε τελικά τον Τζάκσον. Όπως αναφέρει, ήταν ευγενικός και ήρεμος, αλλά φαινόταν αποστασιοποιημένος.

«Δεν θέλω να γράψω βιβλίο. Θέλω να κάνω ένα βιβλίο με φωτογραφίες», του είπε — και λίγο μετά σηκώθηκε και έφυγε, βάζοντας ουσιαστικά τέλος στη συζήτηση.

Το σχέδιο δεν προχώρησε ποτέ, ενώ λίγο αργότερα οι δύο μάνατζέρ του συνελήφθησαν για απόπειρα μεγάλης απάτης και δωροδοκίας, παραδεχόμενοι την ενοχή τους.

Οι επόμενες συναντήσεις με τον Έπσταϊν

Ο Βιλιάνο συνάντησε ξανά τον Έπσταϊν το 2009 στη Νέα Υόρκη, σε εκδήλωση της Πέγκι Σίγκαλ στο Four Seasons. Παρά τα νομικά του προβλήματα στη Φλόριντα, εξακολουθούσε να κινείται σε ισχυρούς κοινωνικούς κύκλους.

Ο Έπσταϊν τον πλησίασε, θυμήθηκε τη συνάντησή τους και ρώτησε τι απέγινε το βιβλίο. Αργότερα τον κάλεσε και σε ιδιωτική συνάντηση, όπου μίλησε εκτενώς για επιστημονικά προγράμματα που χρηματοδοτούσε.

Ο Βιλιάνο αποχώρησε με την αίσθηση ότι ο Έπσταϊν απλώς αξιολογούσε αν του ήταν χρήσιμος.

Η αναδρομή και η συνειδητοποίηση

Χρόνια αργότερα, διαβάζοντας το βιβλίο της Βιρτζίνια Τζουφρέ και βλέποντας το Leaving Neverland, ο Βιλιάνο αναθεώρησε πλήρως όσα είχε ζήσει.

Όπως παραδέχεται, παρασύρθηκε από τη λάμψη της Neverland και τη γοητεία της εγγύτητας σε έναν «μουσικό θρύλο», αγνοώντας ενδείξεις που σήμερα φαίνονται ξεκάθαρες.

Το ίδιο ισχύει και για τον Έπσταϊν: «Τα σημάδια υπήρχαν», σημειώνει. «Αλλά, όπως τόσοι άλλοι, δεν ήθελα να τα δω».

Σήμερα, καταλήγει, «δεν μπορώ πια να κοιτάξω αλλού».