Το Ισραήλ δημιουργεί την επόμενη γενιά τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή

Αυτές τις ώρες τα ισραηλινά στρατεύματα προελαύνουν ξανά στον Νότιο Λίβανο. Η εντολή του Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι σαφής και περιλαμβάνει την δημιουργία ενός «buffer zone» στον Νότιο Λίβανο με στόχο την προστασία του βόρειου Ισραήλ από τις ρουκέτες της Χεζμπολάχ.

Τα λόγια του Νετανιάχου για την νομιμοποίηση μιας ακόμα στρατιωτικής εισβολής και παράνομης κατοχής θυμίζουν τα λόγια του Εζέρ Βάιζμαν, όταν ο ισραηλινός στρατός με την επιχείρηση εισέβαλε και κατέλαβε το Νότιο Λίβανο με την επιχείρηση Λιτάνι.

Τότε, το Ισραήλ με τις επιλογές του ήταν αυτό που έθεσε τις βάσεις δημιουργίας την Hezbollah μετατρέποντας τους «μαχητές του Θεού» σε σύμβολο αντίστασης στην ισραηλινή κατοχή.

Το ερώτημα λοιπόν που έρχεται σχεδόν αυτόματα στο μυαλό πολλών αναλυτών είναι αν σήμερα ο Νετανιάχου με την νέα εισβολή και κατοχή του Λίβανου θα είναι αυτός που θα αναστήσει την Hezbollah;

Ο Νετανιάχου απαξιώνει τον Κλαούζεβιτς… αλλά τον βρίσκει μπροστά του

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει αποφασίσει να διαψεύσει τον Καρλ Φον Κλαούζεβιτς και τον ορισμό που ο «ιδρυτής» της σύγχρονης στρατηγικής σκέψης έχει δώσει για τον πόλεμο.

Για τον Νετανιάχου, ο πόλεμος είναι μια πράξη τυφλής βίας που στόχο έχει την εξόντωση του αντιπάλου και «όχι μια πράξη βίας που στόχο έχει τον εξαναγκασμό του αντιπάλου στην υποταγή της θέλησης μας» όπως ανέφερε ο Κλαούζεβιτς.

Μπορεί όμως το Ισραήλ να εξαλείψει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους; Μπορεί να διαλύσει το Ιράν και να φέρει μια κυβέρνηση που ο ίδιος επιθυμεί διαλύοντας πλήρως το σύστημα των Μουλάδων; Μπορεί να κάνει τους Σιίτες της Χεζμπολάχ να αποδεχθούν σιωπηλά την εθνοκάθαρση στο Νότιο Λίβανο; Μπορεί να πείσει τους Παλαιστινίους της Γάζας πως θα ζουν σε μια πόλη φάντασμα και φυσικά μπορεί να «ηρεμήσει» τους Παλαιστινίους της Δυτικής Όχθης πως η κλοπή της γης τους μέσω των εποικισμών γίνεται για το καλό τους;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα φαίνεται πως είναι αρνητική όμως η «τυφλωμένη» ηγεσία του ισραηλινού κράτους αρνείται να το δει γεννώντας σε κάθε πόλεμο που κάνει μια νέα ακόμα πιο σκληρή και πιο αποφασισμένη γενιά τρομοκρατίας.

Ο Κλαούζεβιτς, ο Νετανιάχου και το χάος

Ο Κλαούζεβιτς στο περίφημο δοκίμιο του «περί πολέμου» υποστήριξε πως η πλήρης εκμηδένιση του αντιπάλου είναι συχνά ανέφικτη ή για να επιτευχθεί απαιτεί δυσανάλογο κόστος που έχει στο τέλος τα αντίθετα αποτελέσματα. «Η εμμονή σε απόλυτους στρατιωτικούς στόχους χωρίς διέξοδο μπορεί να οδηγήσει σε έναν ατέρμονο πόλεμο» υποστήριζε.

Για τον Νετανιάχου και την ελίτ που έχει τα κλειδιά της πολεμικής μηχανής του Ισραήλ, οι αναφορές του Κλαούζεβιτς μοιάζουν με ηττοπαθείς προσεγγίσεις που δεν αναλογούν στην δύναμη πυρός του Ισραήλ. Η εμμονή, μάλιστα, στην βία έχει ντυθεί με το αφήγημα του ανορθολογικού αντιπάλου που δεν είναι διατεθειμένος να κάνει συμβιβασμούς και άρα ο πόλεμος μετατρέπεται σε μονόδρομο.

Κοινώς, εμμένοντας στο μέσο (δηλαδή τον πόλεμο) χάνει το σκοπό (δηλαδή τον εξαναγκασμό του αντιπάλου στην υποταγή της θέλησης του) φέρνει το χάος σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Οι «ακέφαλοι» Φρουροί της Επανάστασης

Αυτή τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ποιος ελέγχει τα ιρανικά στρατεύματα, ποιος δίνει εντολές για τις επιθέσεις των Φρουρών της Επανάστασης αλλά και το ποιος παίρνει τις αποφάσεις για τα χτυπήματα του Ιράν.

Ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας του Ιράν δεν τελείωσε το καθεστώς… αντίθετα το έκανε πιο απρόβλεπτο. Η απώλεια κεντρικού ελέγχου, η ανάγκη για εκδίκηση και αποδείξεις αλλά και η περεταίρω ριζοσπαστικοποίηση είναι τρεις παράγοντες που κάνουν διεθνή μέσα να χαρακτηρίζουν τους «ακέφαλους» Φρουρούς της Επανάστασης πιο επικίνδυνους από ποτέ.

Επιστρέφοντας και πάλι στον Κλαούζεβιτς, χωρίς τον «Λόγο» (κεντρικό έλεγχο) ένας στρατός μπορεί να αφεθεί στην γοητεία του ανελέητου πολέμου ενώ σύμφωνα με τον Daniel Byman ο αποκεφαλισμός ενός στρατού στην ανάδειξη μιας νέας γενιάς στρατιωτικών που χωρίς εμπειρία και διπλωματία αφήνονται στο πάθος της σύγκρουσης και του μίσους.

Στα ερείπια της Γάζας γεννιέται μια νέα Χαμάς

Κοινός τόπος για τις αναλύσεις των σημαντικότερων ερευνητών της τρομοκρατίας είναι πως στα ερείπια της Γάζας γεννιέται μια νέα, ακόμα πιο σκληρή, γενιά τρομοκρατών της Χαμάς. Τα χιλιάδες παιδιά που πέθαναν έγιναν μάρτυρες για τους όποιους όσοι έμειναν πίσω έχουν υποσχεθεί εκδίκηση, οι οικογένειες που δολοφονήθηκαν λίπασμα για μίσος και τα διαλυμένα σπίτια μια δεξαμενή στρατολόγησης.

Για αυτούς τους ανθρώπους, η αντίσταση δεν είναι πλέον μόνο επιλογή, αλλά μια πράξη αξιοπρέπειας, επιβίωσης και εκδίκησης. Ο καθηγητής του Georgetown University και μελετήτης της ισραηλινής στρατηγικής έχει θέσει με τον πιο σαφή τρόπο αυτό το αδιέξοδο. «Μπορείς να καταστρέψεις τις σήραγγες και τα όπλα, αλλά δεν μπορείς να βομβαρδίσεις μια ιδεολογία» είχε αναφέρει χαρακτηριστικά εξηγώντας πως όσο μεγαλύτερη είναι η ήττα τόσο πιο σημαντικό σύμβολο μαρτυρίου γίνεται.