Πριν από αρκετά χρόνια υπήρξε συχνά πυκνά πρώτο θέμα συζήτησης εάν θα έπρεπε και αν δικαιούνταν ένας αλλοδαπός μαθητής να κρατάει την ελληνική σημαία σε μία παρέλαση.

Πολλοί «γιαλαντζί» πατριώτες τα προηγούμενα χρόνια, αρκετοί από τους οποίους μπορεί να μην γνωρίζουν καν τι γιορτάζουμε στις Εθνικές επετείους αλλά θεωρούν επικίνδυνο να κρατά την ελληνική σημαία ένας μαθητής αλβανικής καταγωγής που ενδεχομένως να ξέρει καλύτερα την ιστορία μας, έκαναν ότι μπορούσαν για να προκαλέσουν μικρούς «εμφυλίους» στα σχολεία.

«Εμφυλίους» μεταξύ μαθητών, γονιών, μεταξύ Αριστερών και Δεξιών και ευτυχώς σε πολύ μικρότερο βαθμό μεταξύ εκπαιδευτικών.

Τα χρόνια πέρασαν, οι υγιείς δυνάμεις του τόπου ευτυχώς έβαλαν στο περιθώριο ακροδεξιές λογικές και τη σημαία μπορούσαν να την κρατούν και παιδιά προερχόμενα από άλλες χώρες.

Παιδιά τα οποία ξεκίνησαν από διαφορετικές  αφετηρίες το σχολείο στην Ελλάδα, παιδιά χωρίς χρήματα για φροντιστήρια ή ιδιαίτερα, τα οποία όμως κατάφεραν σε πολλές περιπτώσεις  να αριστεύσουν αλλά κυρίως να αποδείξουν ότι το ποιος θα κρατάει τη σημαία δεν καθορίζεται από το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή ή το θρήσκευμα.

Πλέον η συζήτηση επανήλθε στο προσκήνιο. Τώρα αφορά την αριστεία και την επιβράβευσή της με την ελληνική σημαία στις παρελάσεις.

Η τελευταία νομοθετική πρωτοβουλία του υπουργείου Παιδείας που δόθηκε την Παρασκευή στη δημοσιότητα περιλαμβάνει μία διάταξη με την οποία εφεξής, σημαιοφόροι δημοτικών σχολείων θα ορίζονται οι μαθητές  με τις υψηλότερες βαθμολογίες.

Όπως είναι φυσικό η αλλαγή αυτή δημιουργεί και πάλι δύο «στρατόπεδα».

Οι πολέμιοι της κλήρωσης υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν να μπαίνει η ελληνική σημαία στην… κληρωτίδα αλλά αντιθέτως πρέπει να επιβραβεύεται η αριστεία.

Στον αντίποδα, όσοι υποστηρίζουν την κλήρωση, διατείνονται ότι δεν χρειάζεται – ειδικά από τόσο μικρές ηλικίες – να επιλέγονται οι σημαιοφόροι βάσει του βαθμού.

Προφανώς και η αριστεία είναι  θεμιτή. Μακάρι από το ελληνικό σχολείο να αποφοιτούσαν περισσότεροι μαθητές με υψηλές βαθμολογίες.

Μακάρι, οι βαθμολογίες τους να μεταφράζονταν σε πραγματικές γνώσεις και να συνοδεύονταν από αξίες και ιδανικά που έλαβαν από τους δασκάλους τους.

Όσο και αν αρκετοί  θέλουν να δώσουν ιδιαίτερη βαρύτητα – για ιδεολογικούς λόγους –   στο ποιος πρέπει να κρατά τη σημαία, το μείζον πρόβλημα της Παιδείας δεν είναι αυτό.

Δεν πρόκειται καν για ζήτημα Παιδείας αλλά για μία επιλογή ανθρώπων που θα έχουν την τιμή να κρατήσουν την ελληνική σημαία σε μία παρέλαση τιμώντας τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας.

Η κυβέρνηση μετρά τρεις μήνες στην εξουσία και ίσως  θα περίμενε κανείς να λύσει προηγουμένως άλλα ζητήματα στο χώρο  της πολύπαθης εκπαίδευσης πριν ασχοληθεί με αυτό.

Γράψτε το σχόλιό σας