Για ποια «ασφάλεια» θα μιλήσει ο Γρηγόρης Δημητριάδης και με ποια ιδιότητα θεωρείται ισότιμος, πρώην πρωθυπουργών, υπουργών (που παρακολουθούσε) και άλλων αξιωματούχων;

Το Athens Defence Summit είναι από τα μεγαλύτερα συνέδρια σε σχέση με τις πολιτικές άμυνας και την αμυντική βιομηχανία που διοργανώνεται στη χώρα μας. Σε τελική ανάλυση, η άμυνα είναι σημαντική διάσταση της πολιτικής της χώρας και η αμυντική βιομηχανία της ένας αναπτυσσόμενος κλάδος. Φαίνεται, άλλωστε, η σημασία του συνεδρίου από το ίδιο το γεγονός ότι είναι υπό την αιγίδα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Κοιτώντας, όμως, κανείς τους ομιλητές του συνεδρίου, έρχεται αντιμέτωπος με μια έκπληξη. Πλάι στα ονόματα που θα περίμενε σε ένα τέτοιο συνέδριο, δηλαδή υπουργούς της κυβέρνησης, ξένους πολιτικούς συμπεριλαμβανομένων υπουργών, πρώην πρωθυπουργών, πρώην υπουργών, και Ευρωπαίων Επιτρόπων, διπλωμάτες και ανώτατους αξιωματούχους, ανώτατους αξιωματικούς του ΝΑΤΟ, επικεφαλής μεγάλων επιχειρήσεων, πανεπιστημιακούς με διεθνές κύρος, δημοσιογράφους από μεγάλα ΜΜΕ, ευρωβουλευτές, εκπροσώπους του αμερικανικού και ισραηλινού πολιτικού και διπλωματικού κατεστημένου, ξαφνικά εμφανίζεται ως ομιλητής και ο Γρηγόρης Δημητριάδης με βασική ιδιότητα «πρώην γενικός γραμματέας (Chief of Staff)» του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη έως το 2022.

Και δικαίως αναρωτιέται γιατί περιλαμβάνεται ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο οποίος πέραν της ιδιότητας του εθελοντή στη Νέα Δημοκρατία δεν έχει κάποια άλλη πολιτική ιδιότητα, ούτε κατέχει κάποιο αξίωμα ή επαγγελματική ενασχόληση (η δικηγορία με την οποία βιοπορίζεται μάλλον δεν έχει σχέση με την εθνική άμυνα) που να τον καθιστά αυτονόητη επιλογή ώστε να είναι σε ένα τόσο μεγάλο συνέδριο, με τόσο «βαριά» ονόματα, και μάλιστα σε ένα πάνελ πολύ υψηλής προβολής, αυτό που συνοδεύει το επίσημο δείπνο (Gala Dinner) με τη συμμετοχή του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ, του σημερινού υπουργού Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης της Σερβίας Ν. Στάροβιτς, ενός υψηλόβαθμου στελέχους του δημοσιογραφικού οργανισμού Breitbart News και άλλων προσωπικοτήτων.

Το γιατί ο ίδιος ο κ. Δημητριάδης επιθυμεί να είναι σε ένα συνέδριο με τόσο πολλά και τόσο υψηλόβαθμα στελέχη από την πολιτική, τη διπλωματία, τις επιχειρήσεις είναι κατανοητό. Όπως έγινε εμφανές και από το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας πυκνώνει τις δημόσιες εμφανίσεις διεκδικώντας αναβαθμισμένο πολιτικό ρόλο. Τέτοιες δημόσιες εμφανίσεις, που φανταζόμαστε ότι θα αναπαράγει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ο ίδιος και η Ομάδα Αλήθειας, συμβάλλουν στην οικοδόμηση πολιτικού προφίλ στελέχους έτοιμου να αναλάβει ακόμη και κυβερνητικές ευθύνες.

Το δυσνόητο και το μεγάλο ερώτημα είναι τι ακριβώς σημαίνει σε ένα συνέδριο για την άμυνα, υπό την αιγίδα του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η παρουσία ενός προσώπου που συνδέεται με ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα παράνομων υποκλοπών στην Ευρώπη, ένα σκάνδαλο για το οποίο, όπως αποφάνθηκε και το Μονομελές Πλημμελειοδικείο που καταδίκασε πρωτόδικα σε πολύ μεγάλες ποινές τους ιδιώτες που εμπλέκονται, καθιστά αναγκαία τη διερεύνηση τέλεσης και του αδικήματος της κατασκοπείας.

Για ποια ασφάλεια μπορεί να μιλήσει ο κ. Δημητριάδης όταν επί των ημερών του ως προϊσταμένου ουσιαστικά της ΕΥΠ παρακολουθήθηκε το μισό υπουργικό συμβούλιο και η ηγεσία του στρατεύματος όπως και υψηλόβαθμοι δικαστικοί, αλλά και πολιτικοί και δημοσιογράφοι, πρώτα με νόμιμες επισυνδέσεις και μετά με το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό Predator;

Για ποια υπευθυνότητα θα μιλήσει ο κ. Δημητριάδης (ο τίτλος του πάνελ είναι: «Μετά τις αυταπάτες. Ασφάλεια, υπευθυνότητα και ο κόσμος μπροστά μας»), όταν όλες αυτές οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και της ασφάλεια της χώρας έγιναν στη «δική του βάρδια», χωρίς ποτέ να δώσει ουσιαστικές εξηγήσεις;

Και πώς μπορεί να μιλήσει για τη «θεσμική αποφασιστικότητα» (institutional resolve) που αναφέρει η περιγραφή του πάνελ, κάποιος που επιμένει να μην δίνει τις απαντήσεις που οφείλει στην ελληνική κοινωνία για το τι συνέβη με τις υποκλοπές και τη δική του ευθύνη και οχυρώνεται πίσω από τις αρχειοθετήσεις του Αρείου Πάγου, παρότι γνωρίζει πολύ καλά ότι όπως μπαίνει στο αρχείο μια υπόθεση, έτσι μπορεί και να ανασυρθεί και οι υπεύθυνοι να κληθούν να λογοδοτήσουν.

Η επιθυμία ή ακόμη και επιδίωξη από την πλευρά του ίδιου του Δημητριάδη να μιλήσει σε ένα τέτοιο συνέδριο είναι, όπως προαναφέρθηκε, κατανοητή. Όμως, όλοι οι υπόλοιποι που θα τον έχουν για συνομιλητή πώς αισθάνονται; Δεν μιλάμε για τον Άδωνι Γεωργιάδη που παρότι έπεσε θύμα παράνομης υποκλοπής, όχι μόνο αρνήθηκε – αν και είχε θεσμική υποχρέωση – να πάει στη δικαιοσύνη και να συνδράμει την έρευνα, αλλά λίγο-πολύ είπε ότι περίπου το θεωρεί αυτονόητο να παρακολουθεί το Μέγαρο Μαξίμου τις επικοινωνίες του. Μιλάμε για άλλους υπουργούς, ορισμένοι εκ των οποίων, εμμέσως πλην σαφώς, προσπάθησαν -και στο πρόσφατο συνέδριο της ΝΔ- να καταγράψουν τη «διαφοροποίησή» τους από το ύφος και ήθος εξουσίας που έχει επιλέξει ο πρωθυπουργός και η ομάδα γύρω του.

Πώς αισθάνεται, για παράδειγμα, ο κ. Νίκος Δένδιας που ο ίδιος ήταν θύμα παρακολούθησης με Predator και που ξέρει ότι στοχοποιήθηκαν και ανώτατοι αξιωματικοί και άρα τέθηκε θέμα εθνικής ασφάλειας;

Πώς αισθάνεται και ως υπουργός Άμυνας κ. Δένδιας να είναι στο ίδιο συνέδριο με κάποιον που συνδέεται με μια υπόθεση που ελληνικό δικαστήριο έχει κρίνει ότι έχει και διαστάσεις κατασκοπείας;

Πώς αισθάνεται ο υπουργός Προστασίας Πολίτη κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης που υποτίθεται ότι έχει ως υποχρέωση να υπερασπίζεται τη νομιμότητα;

Πώς αισθάνεται ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης και πρόεδρος του Eurogroup με το σκάνδαλο των υποκλοπών να έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις και να έχει εμπλακεί και το όνομά του;

Πώς αισθάνονται οι υπόλοιποι υπουργοί που συμμετέχουν στο συνέδριο (Παπαστεργίου, Παπασταύρου, Πλεύρης, Κικίλιας κ.ά).

Εκτός, βέβαια, και εάν η παρουσία τους έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η παραίτηση του κ. Δημητριάδη, την οποία ο ίδιος πρόσφατα περιέγραψε ως επιλογή του να το «πάρει επάνω του» για το καλό της παράταξης, σε κανένα βαθμό δεν σήμαινε και αποκήρυξη της θεσμικής παραβατικότητας που οδήγησε σε αυτή την παραίτηση, και ότι στην πραγματικότητα η Νέα Δημοκρατία και οι υπουργοί της θεωρούν απόλυτα θεμιτό στη χώρα μας να λειτουργεί με ευθύνη του Μεγάρου Μαξίμου κέντρο παράνομων παρακολουθήσεων σε συνεργασία με ιδιώτες που περιλάμβαναν και αλλοδαπούς, παρακολουθήσεων που αφορούσαν και ανθρώπους που διαχειρίζονταν ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

Όμως αναρωτιέται κανείς πώς αισθάνονται και οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης, ιδίως του ΠΑΣΟΚ που θα παρευρεθούν στο συνέδριο. Ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας, πώς αισθάνεται να είναι στο ίδιο συνέδριο με κάποιον που ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης, έχει επώνυμα καταγγείλει ότι ήταν ο εγκέφαλος των υποκλοπών που έπληξαν και τον ίδιο προσωπικά; Αντίστοιχα, η κ. Διαμαντοπούλου ή ο ευρωβουλευτής Νίκος Παπανδρέου αναρωτήθηκαν γιατί βρίσκονται στο ίδιο συνέδριο με κάποιον που ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας τον αντιμετωπίζει ως τον «εθνικό κοριό» και που ο αρχηγός τους τον καταγγέλλει επώνυμα; Δεν είναι σαν να «αδειάζουν» τον Νίκο Ανδρουλάκη και μάλιστα σε σχέση με ένα θέμα για το οποίο ο ίδιος και το κόμμα έχουν δώσει μία από τις μεγαλύτερες μάχες τους;

Σε κάθε περίπτωση η ουσία παραμένει. Και επειδή σε αντίθεση με τους κοριούς (τα ζωύφια) οι ομιλητές σε τέτοια συνέδρια δεν «παρεισφρύουν», αλλά επιλέγονται συνειδητά και με έγκαιρο προγραμματισμό, το πολιτικό ζήτημα παραμένει και είναι σοβαρό.

Κάποιος έκρινε ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν είναι ο παραιτημένος πρώην συνεργάτης του Πρωθυπουργού, που αντικειμενικά βαραίνει η σκιά του σκανδάλου των υποκλοπών, δεν είναι αυτός που διάφοροι χαρακτηρίζουν ως τον «εθνικό κοριό», δεν είναι ο ιδιώτης «εθελοντής» της παράταξης, αλλά είναι το εξέχον δημόσιο πρόσωπο που μπορεί να βρεθεί στο ίδιο τραπέζι με πρώην πρωθυπουργούς και νυν υπουργούς.

Μόνο που αυτό σημαίνει ότι όσοι το αποφάσισαν και κυρίως όσοι το θεωρούν φυσιολογικό να είναι στο ίδιο συνέδριο μαζί του, όχι μόνο παρέχουν συγχωροχάρτι για το σκάνδαλο των υποκλοπών, αλλά, πολύ περισσότερο, αντιμετωπίζουν τη θεσμική παραβατικότητα, την έκθεση σε κίνδυνο της εθνικής ασφάλειας, και την κατεδάφιση του κράτους δικαίου, ως τα αναγκαία προσόντα και διαπιστευτήρια για να αναγνωρίζεται κάποιος ως κορυφαίος πολιτικός «παίκτης».

Συγχαρητήρια και να τον χαίρονται… 

ΥΓ. Εξηγήσαμε τους λόγους για τους οποίους αν μη τι άλλο ξενίζει η πρόσκληση του Γρηγόρη Δημητριάδη σε ένα συνέδριο για την άμυνα και την ασφάλεια, πέραν προφανώς της προσπάθειας να επανακατοχυρωθεί ως πολιτικό στέλεχος πρώτης γραμμής.

Όμως, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε μια περίπτωση που ο Γρηγόρης Δημητριάδης είχε ρόλο σε αποφάσεις που είχαν να κάνουν με την εθνική άμυνα. Μιλάμε για την υπόθεση του Διεθνούς Κέντρου Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, ένα από τα κομβικά προγράμματα που αφορούν τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ενώ εθεωρείτο ως δεδομένη η επικράτηση της καναδικής CAE, εν τέλει επιλέχτηκε η ισραηλινή Elbit Systems. Το συμβόλαιο της Καλαμάτας αναμενόταν να κυμανθεί πέριξ των 1,3 δισ. ευρώ, (1,365 εκατομμύρια ευρώ) για να καταλήξει να λογιστικοποηθεί  1,85  δισ. ευρώ. H CAE έκανε μια πρόταση η οποία ανερχόταν σε 1,254 εκατ. ευρώ, για 20 χρόνια, ενώ σε η Elbit Systems σε 1,365 εκατ. ευρώ για 22 χρόνια. Η επιλογή δικαιολογήθηκε πρωτίστως για «γεωπολιτικούς λόγους» και τη νέα πολιτική συμμαχιών της χώρας. Ωστόσο, την ίδια στιγμή δεν ήταν λίγοι εκείνοι που μίλησαν για υπόθεση με «οσμή σκανδάλου», την οποία χειρίστηκε το Μέγαρο Μαξίμου, σε μία από τις πρώτες επί της ουσίας απευθείας – δηλαδή συμφωνηθείσες με το «επιτελικό κράτος» – αναθέσεις, σε μια εποχή που κεντρικό πρόσωπο στη λήψη αποφάσεων στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν ο Γρηγόρης Δημητριάδης…