Το Eθνικό Θέατρο για το φετινό καλοκαίρι έχει προγραμματίσει 4 παραγωγές: «Μηχανή Άμλετ», του Χάινερ Μύλλερ, «Άλκηστη» του Ευριπίδη, «Πέρσες» του Αισχύλου και «Βαβυλωνία» του Δημήτρη Βυζάντιου. Μηχανή Άμλετ (Hamletmachine) του Χάινερ Μύλλερ από το Deutsches Theater στο Εθνικό Θέατρο Σκηνή Κοτοπούλη 5 Ιουνίου Στo πλαίσιo της γενικότερης συνεργασίας με το Deutches Theater του Βερολίνου, […]
Το Eθνικό Θέατρο για το φετινό καλοκαίρι έχει προγραμματίσει 4 παραγωγές: «Μηχανή Άμλετ», του Χάινερ Μύλλερ, «Άλκηστη» του Ευριπίδη, «Πέρσες» του Αισχύλου και «Βαβυλωνία» του Δημήτρη Βυζάντιου.
Μηχανή Άμλετ (Hamletmachine) του Χάινερ Μύλλερ από το Deutsches Theater στο Εθνικό Θέατρο Σκηνή Κοτοπούλη 5 Ιουνίου
Στo πλαίσιo της γενικότερης συνεργασίας με το Deutches Theater του Βερολίνου, το περίφημο γερμανικό θέατρο (Θέατρο της Χρονιάς στις γερμανόφωνες χώρες το 2008) θα φιλοξενηθεί από το Εθνικό Θέατρο σε μία και μοναδική παράσταση του έργου του Χάινερ Μύλλερ Μηχανή Άμλετ σε σκηνοθεσία Dimiter Gotscheff, που θα δοθεί στη Σκηνή Κοτοπούλη με την σύμπραξη του Ελληνικού Φεστιβάλ.
Ο Dimiter Gotscheff μετά το Germania.Stücke και τους Πέρσες, έρχεται αντιμέτωπος, ακόμα μια φορά με ένα κείμενο του Χάινερ Μύλλερ, ανεβαίνοντας ο ίδιος στη σκηνή, σε μια παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στις 8 Δεκεμβρίου 2007 στο Deutsches Theater.
Το έργο του Heiner Müller Hamletmachine εκκινεί από τον μακρόχρονο διάλογο του συγγραφέα με έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Ο Χάινερ Μύλλερ έγραψε αυτό το ανοίκειο και μυστηριώδες κείμενο το 1977 παράλληλα με την μετάφραση του Άμλετ για την παραγωγή του Benno Besson στο Deutsches Theater. Συμπεριέλαβε χαρακτήρες και σκηνές – κλειδιά από το έργο του Σαίξπηρ χωρίς όμως να αντιγράφει τη δράση και τους διαλόγους. Ο Άμλετ ή μάλλον ένας ηθοποιός που παίζει τον Άμλετ και την Οφηλία στην μεταφορά του Dimiter Gotscheff για το Deutsches Theater εμφανίζεται ως στοιχειωμένο φάντασμα ιστορικών προσώπων. Σε ένα εφιαλτικό σενάριο, συγκρούονται διαφορετικές και αντιθετικές συλλογικές εμπειρίες και αναδύονται πολλοί συσχετισμοί με την Ευρωπαϊκή ιστορία.
Η ταυτότητα της παράστασης Σκηνοθεσία: Dimiter Gotscheff Σκηνικά – κοστούμια: Mark Lammert Δραματολόγος: Bettina Schültke Φωτισμοί: Henning Streck Μακιγιάζ: Andreas Müller Βοηθός σκηνογράφου: Ulrich Belaschk Βοηθός ενδυματολόγου: Nehle Balkhausen Βοηθός σκηνοθέτη: Jakob Fedler Παίζουν: Dimiter Gotscheff, Alexander Khuon, Valery Tscheplanowa Διάρκεια: 1 ώρα
Υποστηρικτής παράστασης: Goethe-Institut Athen
Άλκηστη του Ευριπίδη θέατρο της Επιδαύρου 17 και 18 ΙουλίουΗ Άλκηστη του Ευριπίδη με θέμα τη σύγκρουση ανάμεσα στον Θάνατο και τον Απόλλωνα, το Σκοτάδι και το Φως, παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Το έργο Στις Φερές της Θεσσαλίας έρχεται η στιγμή που ο βασιλιάς Άδμητος πρέπει να πεθάνει, σύμφωνα με το πεπρωμένο του. Η μόνη δυνατότητα για να παραμείνει στη ζωή είναι να δεχθεί κάποιος από τους οικείους του να πεθάνει στη θέση του. Οι γονείς του αρνούνται να θυσιαστούν για χάρη του. Η σύζυγός του όμως, η Άλκηστη, δέχεται να πεθάνει για να σωθεί ο άντρας της. Η Άλκηστη είναι ένα πολύ ιδιαίτερο έργο. Διδάχτηκε την άνοιξη του 438π.Χ. και, ως το τελευταίο έργο τετραλογίας, πιθανότατα είχε τη θέση του σατυρικού δράματος. Τα κωμικά της στοιχεία όμως, όπως η λογομαχία του Άδμητου με τον πατέρα του Φέρη ή η παρουσία του μεθυσμένου Ηρακλή, παραπέμπουν περισσότερο σε τραγική κωμωδία παρά σε καθαρά σατυρικό δράμα.
Η Άλκηστη έχει συχνά αντιμετωπιστεί ως πρότυπο συζυγικής αφοσίωσης και αυτοθυσίας. Είναι όμως έτσι τελικά; Αξίζει ο Άδμητος την αφοσίωσή της; Και μήπως το «ευτυχισμένο τέλος» είναι τελικά ένα ειρωνικό σχόλιο και όχι μία απλή ανώδυνη λύση; Ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος προσεγγίζει αυτό το παράξενο, πολυσήμαντο αλλά και ιδιαίτερα γοητευτικό έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας έχοντας στη διάθεσή του μια εξαιρετική διανομή.
Πέρσες του Αισχύλου Θέατρο της Επιδαύρου 31 Ιουλίου και 1 Αυγούστου
Οι Πέρσες, ένα από τα κορυφαία έργα του τραγικού λόγου, παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο στο αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου σε σκηνοθεσία του διεθνούς φήμης σκηνοθέτη Ντίμιτερ Γκότσεφ.
Ο Ντίμιτερ Γκότσεφ έχει ήδη στις αποσκευές του την περίφημη παράσταση των Περσών που ανέβασε στο Deutsches Theater του Βερολίνου – παράσταση της χρονιάς για το 2006 σύμφωνα με το έγκριτο περιοδικό Theater Heute. Με την παράσταση της Επιδαύρου, ο σκηνοθέτης δεν εκπληρώνει μόνο ένα παλιό όνειρο, αλλά έρχεται ξανά αντιμέτωπος με το έργο του Αισχύλου, συνεχίζοντας την αναζήτηση στην αρχαία τραγωδία και προτείνοντας μια νέα εκδοχή, με αρωγούς μερικούς από τους σημαντικότερους Έλληνες ηθοποιούς και με βασικό ερέθισμα τον χώρο του αρχαίου θεάτρου.
Το έργο του Αισχύλου που κέρδισε το πρώτο βραβείο ανήκει στη χαμένη τετραλογία: Φινεύς, Πέρσες, Γλαύκος Ποτνιεύς και Προμηθεύς Πυρκαεύς (σατυρικό δράμα), η οποία διδάχτηκε την άνοιξη του 472 π.X.. Oι Πέρσες, είναι η μοναδική σωζόμενη τραγωδία που επικεντρώνεται σε ένα ιστορικό γεγονός και όχι σε ένα μυθικό επεισόδιο, καθώς πραγματεύεται τον αντίκτυπο που είχε στην περσική αυλή η συντριπτική ήττα των Περσών στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.X.. Η συγκλονιστική περιγραφή της καταστροφής του Περσικού στόλου από τον αγγελιοφόρο, η οδύνη των Περσών για την ήττα τους και η επιστροφή του ταπεινωμένου Ξέρξη συνθέτουν ένα από τα σπουδαιότερα αντιπολεμικά κείμενα της παγκόσμιας δραματουργίας
Προπώληση εισιτηρίων από τα ταμεία του Ελληνικού Φεστιβάλ
Πέρσες Ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, ήδη γνωστός στο ελληνικό κοινό από τον Φιλοκτήτη του Χάινερ Μύλλερ που φιλοξενήθηκε στην Πάτρα το 2006 αλλά και από τον πιο πρόσφατο Ιβάνοφ του Τσέχοφ που παρουσιάστηκε από τη Volksbühne το 2007, σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Επέλεξε το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα, τη μοναδική τραγωδία που δεν πραγματεύεται ένα μυθικό επεισόδιο, αλλά ένα ιστορικό γεγονός. Πρόσφατο είναι το περίφημο ανέβασμά του των Περσών στο Deutsches Theater του Βερολίνου, μια λιτή, «δωρική» παράσταση που επιλέχθηκε ως η παράσταση της χρονιάς στο γερμανόφωνο θέατρο για το 2006. Οι Πέρσες του Βερολίνου δεν επιχείρησαν «εύκολες» αναγωγές στο σήμερα . Με αφαιρετικό τρόπο, διαφύλαξαν την απόσταση που μας χωρίζει από την αρχαία τραγωδία, διατηρώντας την αίσθηση του μακρινού και του ανοίκειου και ανοίγοντας παράλληλα ένα νέο ιστορικό χώρο. Ξεχώρισαν, γιατί διατύπωσαν ένα καίριο σχόλιο πάνω στην ιστορία του πολέμου και του πολιτισμού, πάνω στους μηχανισμούς της πολιτικής και στην άσκηση της εξουσίας. Όσοι είχαν την ευκαιρία να δουν την παράσταση, παρακολούθησαν ένα εύστοχο σχόλιο πάνω στις συλλογικές εμπειρίες που αποτυπώνει η τραγωδία του Αισχύλου. Η επαφή του Γκότσεφ με την αρχαία τραγωδία έγινε μέσα από το πρίσμα, του Χάινερ Μύλλερ. Χρησιμοποιώντας στο Βερολίνο την εξαιρετική μετάφραση- εκδοχή του Μύλλερ, ο Γκότσεφ άνοιξε ένα «διάλογο» με το αρχαίο δράμα, που συνεχίζεται στην Επίδαυρο . Η πρόσκληση του Εθνικού Θεάτρου τού δίνει το ερέθισμα και την πρόκληση να επιστρέψει στο συγκεκριμένο έργο, όχι για να επαναλάβει, αλλά για να εμβαθύνει, να ανατρέψει, να συνεχίσει -με την επιμονή που τον διακρίνει- την αναζήτηση του. Σημείο εκκίνησης και πηγή έμπνευσης αυτής της νέας προσέγγισης είναι ο ίδιος ο χώρος της Επιδαύρου κι ακόμα οι συνεργάτες του, οι Έλληνες ηθοποιοί που αντίθετα με την εκδοχή του Βερολίνου εδώ απαρτίζουν έναν μεγάλο, πολυδύναμο θίασο. Εξάλλου ο Γκότσεφ αρνείται το ρόλο του θεωρητικού σκηνοθέτη που έχει στις αποσκευές του έτοιμα σχέδια. Ο ίδιος παραδέχεται την «εξάρτησή» του από τους ηθοποιούς του, συνοδοιπόρους του σε αυτή την περιπέτεια. Ο Γκότσεφ αναφέρει συχνά μια ιστορία: Κάποτε ο Χάινερ Μύλλερ τού έδωσε ένα ποίημα και τού ζήτησε να το διαβάσει. Στο ποίημα αυτό στο τέλος υπάρχει ο στίχος: «Και η αλήθεια σιγανή και αβάσταχτη.» Ο Γκότσεφ σχολιάζει συχνά πως αυτό το σχόλιο για την αλήθεια, αυτός ο στίχος θα έπρεπε να είναι ένας στόχος για το θέατρο. Ένα από τα ζητούμενα του σε αυτή την παράσταση είναι να ακουστεί αυτή η αλήθεια.. Σιγανή και αβάσταχτη. Να ακουστεί η σιωπή. Έλενα Καρακούλη (δραματολόγος)
Ντίμιτερ Γκότσεφ Γεννημένος στην Βουλγαρία το 1943, ο Ντίμιτερ Γκότσεφ, μετακόμισε στο Ανατολικό Βερολίνο τη δεκαετία του 1960 για να σπουδάσει κτηνίατρος αλλά πολύ σύντομα τον κέρδισε το θέατρο. Ξεκίνησε ως μαθητής και βοηθός του σκηνοθέτη Benno Besson – στην αρχή στο Deutches Theater και στη συνέχεια στη Volksbühne.
Ο Γκότσεφ έκανε το ντεμπούτο του στην σκηνοθεσία με το έργο του Χάινερ Μύλλερ Κωμωδία γυναικών. Το 1979 επέστρεψε στην Βουλγαρία όπου ανέβασε πολλές παραστάσεις έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980, ανάμεσά τους και την διάσημη πλέον παράσταση του Φιλοκτήτη στη Σόφια το 1983. Στα μέσα της δεκαετίας, μετά από πρόσκληση του Κρατικού Θεάτρου της Κολωνίας σκηνοθέτησε το Κουαρτέτο του Χάινερ Μύλλερ στη Γερμανία. Μετακόμισε στη συνέχεια στην Κολωνία και έκτοτε έχει εργαστεί στα σημαντικότερα θέατρα στη Γερμανία και στην Αυστρία.
Οι παραστάσεις του προσκαλούνται συχνά στο ετήσιο φεστιβάλ των καλύτερων γερμανικών παραστάσεων, το περίφημο Theatertreffen του Βερολίνου όπως το Αγώνας νέγρου και σκύλου του Μπερνάρ – Μαρί Κολτές, ο Ιβάνοφ του Άντον Τσέχοφ (και τα δύο παραγωγές της Volksbühne) και ο Ταρτούφος του Μολιέρου (συμπαραγωγή του Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ και του θεάτρου Thalia του Αμβούργου). Το 1991 κέρδισε το Βραβείο της Ένωσης Κριτικών της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου και τον τίτλο του Σκηνοθέτη της χρονιάς στην ψηφοφορία των κριτικών από το έγκριτο περιοδικό Theatre Heute. Πολλές από τις παραστάσεις του έχουν χαρακτηριστεί παραστάσεις της χρονιάς από διάφορες επιτροπές θεατρικών κριτικών ενώ η παράσταση του Ιβάνοφ του Τσέχοφ βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Theatertreffen του Βερολίνου το 2006.
Ο Ντίμιτερ Γκότσεφ είναι μόνιμος σκηνοθέτης του Deutsches Theater από την θεατρική περίοδο 2006-2007. Το 2006 σκηνοθέτησε εκεί τους Πέρσες του Αισχύλου, παράσταση που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς και χαρακτηρίστηκε και ως η παράσταση της χρονιάς από τους κριτικούς σύμφωνα με την ψηφοφορία του Theatre Heute.
Βαβυλωνία του Δ. Κ. Βυζάντιου Καλοκαιρινή περίοδος 2009
Το Εθνικό Θέατρο, στηρίζοντας έμπρακτα την ποιοτική θεατρική παραγωγή της περιφέρειας, συνεργάζεται για πρώτη φορά με τα ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και Κομοτηνής στο ανέβασμα της κλασικής και πολύ αγαπητής ελληνικής κωμωδίας Βαβυλωνία του Δημήτρη Βυζάντιου, που παραμένει επίκαιρη και θίγει τους προβληματισμούς του σήμερα.
Οι πρόβες έχουν ήδη ξεκινήσει στην σκηνή «Κατίνα Παξινού» του Εθνικού Θεάτρου (Θέατρο Ρεξ), ενώ από τις αρχές Ιουνίου θα συνεχιστούν στις εγκαταστάσεις της Χρυσοπηγής του Δήμου Σερρών. Η πρεμιέρα του έργου θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Ιουνίου στιςΣέρρες. Θα ακολουθήσουν παραστάσεις σε Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Βόλο, Γρεβενά, αλλά και στην Αττική: Χαλάνδρι, Αττικό Αλσος, Πετρούπολη, Παπάγου, Ν.Μάκρη κ.ά. Οι τελευταίες παραστάσεις του έργου θα δοθούν στην Αθήνα, σε σκηνή του Εθνικού Θεάτρου
Μαζί μιλούμε και … χώρια καταλαβαίνουμε Αυτό που μας συγκινεί και σήμερα στη θρυλική Βαβυλωνία του Δ. Κ. Βυζάντιου είναι ότι υπάρχει στ’ αλήθεια μια βαβυλωνία, μια ασυνεννοησία στη «Βαβυλωνία» του, μια σύγχυση που συνεχίζεται έως τις μέρες μας. Μπορεί σήμερα να μη μιλούμε διαλέκτους και ντοπιολαλιές, να μιλούμε την κοινή ελληνική, όμως η συνεννόηση μεταξύ μας είναι αδύνατη όσο ποτέ, κάτι που την κάνει σήμερα τραγικά επίκαιρη. Αν το πούμε λίγο πιο κινηματογραφικά, είναι σαν να είμαστε όλοι μας «χαμένοι στη μετάφραση». Αυτή είναι ίσως μία σκέψη εκκίνησης για μας. Η ασυνεννοησία, η σύγχυση, το κομφούζιο, που κυριαρχεί στον νεοελληνικό βίο, το μαζί μιλούμε και χώρια καταλαβαίνουμε, το σκόρδο ο ένας κρεμμύδι ο άλλος. Κατά τα άλλα η υπόθεση του έργου είναι ίσως σε όλους μας γνωστή. Ακόμα και σε αυτούς που δεν την έχουν διαβάσει ή δεν την έχουν δει ποτέ. Είναι μέσα στη μνήμη μας…. Θοδωρής Γκόνης
Η υπόθεση Ένας Ανατολίτης, ένας Μωραΐτης, ένας Χιώτης, ένας Κρητικός, ένας Αρβανίτης, ένας Κύπριος κι ένας λογιότατος από την Κω, μαθαίνοντας στο Ναύπλιο το νέο της καταστροφής της αρμάδας του Ιμπραήμ (1827), αποφασίζουν να γιορτάσουν το ευχάριστο γεγονός μ `ένα γλέντι στη λοκάντα του Χιώτη μισέ Μπαστιά. Τα παραπίνουν όμως πάνω στον πατριωτικό ενθουσιασμό τους κι ο αψύς Αρβανίτης που δεν καταλαβαίνει το γλωσσικό ιδίωμα του Κρητικού, νομίζοντας σε μια στιγμή πως ο τελευταίος τον έχει προσβάλλει, τον τραυματίζει με μια πιστολιά. Φτάνει η αστυνομία, γίνονται ανακρίσεις από τον Επτανήσιο αστυνόμο Διονύσιο Φάντε, που παρά την ανακριτική πείρα του δεν τα καταφέρνει να εξακριβώσει αν ο τραυματισμός του Κρητικού είναι κάζο π ε ν σ ά τ ο (εκ προμελέτης) ή α τ σ ι ν τ έ ν τ ε (τυχαίο), επειδή ούτε αυτός καταλαβαίνει το γλωσσικό ιδίωμα των μαρτύρων, ούτε οι μάρτυρες το δικό του….
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 23.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/chinh-le-duc-W5q8uoqss3Q-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442