Δικαίωση στον Αρειο Πάγο απολυμένης που διεκδικούσε μισθούς υπερημερίας
Απερρίφθη από τον Αρειο Πάγο η αίτηση εταιρείας, η οποία ζητούσε να αναιρεθεί απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία είχε δικαιωθεί πρώην εργαζόμενη στην προσφεύγουσα εταιρεία και της είχαν επιδικασθεί μισθοί υπερημερίας.
Απερρίφθη από τον Αρειο Πάγο η αίτηση εταιρείας, η οποία ζητούσε να αναιρεθεί απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία είχε δικαιωθεί πρώην εργαζόμενη στην προσφεύγουσα εταιρεία και της είχαν επιδικασθεί μισθοί υπερημερίας.
Η απόλυση της εργαζομένης είχε κριθεί από τα δικαστήρια άκυρη, καθώς ήταν παράνομη. Στη συνέχεια, η εργαζόμενη αναζήτησε εργασία, αλλά δεν έβρισκε. Έτσι, προσέφυγε και πάλι στη Δικαιοσύνη διεκδικώντας από τον πρώην εργοδότη της μισθούς υπερημερίας για όσο διάστημα (1 Ιανουαρίου 2001 έως 11 Μαρτίου 2003) αναζητούσε εργασία και δεν έβρισκε.
Όπως αναφέρει η απόφαση του Αρείου Πάγου, αποδείχθηκε ότι η απολυμένη υπάλληλος γραφείου αναζήτησε εργασία, δημοσίευσε αγγελίες για εύρεση εργασίας και έδωσε συνεντεύξεις σε υποψηφίους εργοδότες, αλλά δεν προσελήφθη το επίμαχο χρονικό διάστημα που διεκδικούσε τους μισθούς υπερημερίας.
Ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι οι παρανόμως απολυθέντες, για να μην δικαιούνται μισθούς υπερημερίας, απαιτείται να έχουν δείξει «δόλια και κακόβουλη αποφυγή της απασχόλησής τους». Στη συγκεκριμένη περίπτωση έκρινε ότι η αδυναμία της απολυθείσας υπαλλήλου να βρει νέα εργασία δεν οφειλόταν σε κακοβουλία της, αλλά σε λόγους ανεξάρτητους από τη θέλησή της.
Κατόπιν αυτών, η εταιρεία υποχρεούται να καταβάλει τους μισθούς υπερημερίας που διεκδικούσε η απολυθείσα υπάλληλος.