Έξι μεγάλου μήκους ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν αποσπάσει πλήθος βραβείων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Για τους φαν του Νικολαΐδη η συγκεκριμένη συλλογή είναι θείο δώρο. Εκείνοι που δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με το έργο του χρειάζονται ορισμένες διευκρινήσεις.Εξαιρώντας την «πειραματική» και ασπρόμαυρη «Ευρυδίκη ΒΑ2037» (1975), τα υπόλοιπα φιλμ εισάγουν το […]
Έξι μεγάλου μήκους ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη, οι περισσότερες από τις οποίες έχουν αποσπάσει πλήθος βραβείων στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Για τους φαν του Νικολαΐδη η συγκεκριμένη συλλογή είναι θείο δώρο. Εκείνοι που δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με το έργο του χρειάζονται ορισμένες διευκρινήσεις. Εξαιρώντας την «πειραματική» και ασπρόμαυρη «Ευρυδίκη ΒΑ2037» (1975), τα υπόλοιπα φιλμ εισάγουν το θεατή σε ένα ξεχωριστό σύμπαν. Τα «Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα» (1979) και η «Γλυκιά Συμμορία» (1983) -οι πιο γνωστές δουλειές του εν λόγω Έλληνα σκηνοθέτη- ζωντανεύουν το αναρχικό κλίμα της γενιάς του ροκ΄ν΄ρολ και χαρακτηρίζονται από ένα καυστικό για την εποχή τους χιούμορ. Η «Πρωινή Περίπολος» (1987) είναι ένα είδος μελλοντολογικού θρίλερ. Το επίσης ασπρόμαυρο «Singapore Sling» (1990) και το «Θα σε Δω στην Κόλαση Αγάπη μου» (1999) είναι πιο προσωπικές δουλειές. Δύσκολα συγκινούν το μέσο θεατή. Ο Νικολαΐδης ήταν ανέκαθεν ένας εστέτ σκηνοθέτης και η άψογη αισθητική τής κάθε ταινίας του δεν αναιρεί το γεγονός ότι εμμένει σε περιθωριακές και μάλλον αρρωστημένες καταστάσεις, που άλλοτε αγγίζουν τον αποδέκτη και άλλοτε όχι. Διόλου τυχαία το διψασμένο για μια διαφορετική κινηματογραφική γραφή κοινό τον αγκάλιασε στα πρώτα του βήματα. Στην πορεία, ειδικά μετά το «Singapore Sling», οι οπαδοί του λιγόστεψαν. Οι ταινίες προέρχονται από καλοδιατηρημένες (όχι αναπαλαιωμένες) κόπιες. Η εικόνα και ο ήχος βρίσκονται σε ικανοποιητικά επίπεδα, προδίδοντας παράλληλα την παλαιότητα της κάθε παραγωγής. Όσο πιο πίσω πηγαίνουμε τόσο τα «σκουπίδια» της κόπιας είναι περισσότερα και ο ήχος πιο στριγκός. Ως προς τα έξτρα, κάθε δίσκος συνοδεύεται από πλούσιο υλικό. Τα αδύνατα σημεία της έκδοσης εντοπίζονται στο πακετάρισμα (αισθητική εξωφύλλου, χαρτόνι μη πλαστικοποιημένο) και στο απαράδεκτο authoring των μενού. Η πλοήγηση στα έξτρα αποδεικνύεται σκέτη οδύσσεια: τα μενού δεν είναι ευέλικτα και το πλήκτρο menu δεν σταματά τη ροή του υποπρογράμματος (π.χ. τρέιλερ), αναγκάζοντας το χρήστη να… αυτοσχεδιάσει ως προς το ποιο πλήκτρο θα πατήσει.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.