Μία από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Μια Μεγάλη ταινία με όλη τη σημασία της λέξης. Έχει αφηγηματική συνέχεια, εξέλιξη ηρώων, μαγικές εικόνες και επικές σκηνές. Μεταδίδει αισθήσεις που στα κινηματογραφικά έπη δεν αποτελούσαν και δεν αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις.Εκπληκτικά cut βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στην ταινία. Ο Λιντ, μοντέρ στο αρχικό του επάγγελμα και σκηνοθέτης […]
Μία από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Μια Μεγάλη ταινία με όλη τη σημασία της λέξης. Έχει αφηγηματική συνέχεια, εξέλιξη ηρώων, μαγικές εικόνες και επικές σκηνές. Μεταδίδει αισθήσεις που στα κινηματογραφικά έπη δεν αποτελούσαν και δεν αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις. Εκπληκτικά cut βρίσκονται διάσπαρτα μέσα στην ταινία. Ο Λιντ, μοντέρ στο αρχικό του επάγγελμα και σκηνοθέτης διάσημων ταινιών, όπως «Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι» και «Δόκτωρ Ζιβάγκο», γνωρίζει πώς να αφηγηθεί μια ιστορία, με ρυθμό και ένταση. Στη συγκεκριμένη ταινία δεν φιλμάρει μόνο μια αφήγηση, ένα έπος, μάχες ή χαρακτήρες, φιλμάρει την έρημο και την αίσθησή της, φιλμάρει την απόσταση, την απόγνωση, την αναμονή. Ένα είναι σίγουρο: με αυτή την ταινία, με αυτή την επανέκδοση, μια καινούρια γενιά σταρ γεννιέται· αυτή των συντηρητών παλαιών ταινιών. Πρώτο και καλύτερο είναι το όνομα του Robert Harris, ο οποίος έχει υπογράψει, εκτός από την ανακατασκευή του «Λώρενς της Αραβίας», αυτήν του «Σπάρτακου», του «Vertigo» και του «Ωραία μου Κυρία». Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα, στην έκδοση DVD του «Λώρενς της Αραβίας» που κυκλοφορεί, καθώς και στις βάσεις δεδομένων για την ταινία, το όνομά του βρίσκεται πρώτο στη σειρά των παραγωγών και ακολουθεί αυτό του Spiegel, παραγωγού της εποχής. Η αναπαλαίωση και η ανακατασκευή της ταινίας του 1962 είναι πράγματι εντυπωσιακές και ο Harris δίκαια κατακτά τον τίτλο του πρώτου παραγωγού. Σε όλη αυτή την ιστορία της αναπαλαίωσης σημαντικό ρόλο έπαιξαν η φήμη και η δύναμη του 80χρονου πλέον σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λιν. Με το δικό του πείσμα και τη σαφέστατη γνώση του μέσου του, του φιλμ, επέβαλε στα στούντιο τις προδιαγραφές του και υποχρέωσε την Columbia σε μια άλλη πολιτική της συντήρησης. Όλη η διαδικασία διήρκεσε ένα μήνα περισσότερο από την ίδια την παραγωγή της ταινίας. Πάνω από 22 μήνες δουλειάς. Δεκαπέντε κόπιες έβγαλε ο Harris, πριν πειστεί ότι η κόπια ήταν έτοιμη για προβολή. Ξανάγιναν πολλές από τις πρόζες, γιατί έλειπαν κομμάτια ήχου, το αρνητικό είχε πολλά προβλήματα που κατανάλωσαν πολύ χρόνο μέχρι να λυθούν, βρέθηκαν τα τρία ασπρόμαυρα φιλμ που συνθέτουν το Technicolor, και παρ’ όλα ταύτα, μετά την αναπαλαίωση και όλο αυτό τον κόπο για να βρεθούν τα χαμένα πλάνα, ο Λιν έκοψε την ταινία. Ναι! Το έκανε μετά την αναπαλαίωση. Ως μοντέρ και ζωντανός δημιουργός, κατάλαβε ποια πλάνα, ποιες διάρκειες μάλλον έπρεπε να κοπούν και τις αφαίρεσε. Η ταινία σήμερα μοιάζει… σημερινή. Ίσως να είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένιωσα πραγματικά την ανάγκη να έχω μια τεράστια οθόνη στο σπίτι. Αυτά τα άδεια πλάνα της ερήμου, με τη μια φιγούρα στο βάθος, αυτή η αίσθηση του αχανούς, του τεράστιου, του ατελείωτου, χαράζεται βαθιά στη μνήμη αφήνοντας ένα έντονο αίσθημα μεγάλης συγκίνησης.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας