Μετά τη συνεργασία τους με τα Les Ballets C de la B, που απέφερε την εμπλοκή τους στο πρότζεκτ (μουσική/χορός/θέατρο) «Plage Tattoo» (2000), όλα τα ενδεχόμενα παρέμεναν ανοιχτά για τους πέντε Βέλγους, όσον αφορά στην επόμενη κίνησή τους τουλάχιστον… Αλλωστε, οι (ηχητικές) περιπέτειες που βιώνονται στα -όποια- άκρα, είναι πιθανότατα και περαιτέρω στάση ζωής για […]
Μετά τη συνεργασία τους με τα Les Ballets C de la B, που απέφερε την εμπλοκή τους στο πρότζεκτ (μουσική/χορός/θέατρο) «Plage Tattoo» (2000), όλα τα ενδεχόμενα παρέμεναν ανοιχτά για τους πέντε Βέλγους, όσον αφορά στην επόμενη κίνησή τους τουλάχιστον… Αλλωστε, οι (ηχητικές) περιπέτειες που βιώνονται στα -όποια- άκρα, είναι πιθανότατα και περαιτέρω στάση ζωής για τους Stef Kamil Carlens (φωνές, κιθάρες, πιάνο, προγραμματισμός, στίχοι), Tomas De Smet (μπάσο, κρουστά, σίνθι, ντραμς, φωνές), Aarich Jespers (ντραμς, κρουστά, όργανο, σαμπλς), Tom Pinters (πιάνο, ηλεκτρική κιθάρα, σίνθι, προγραμματισμός, ηλεκτρικό μπάσο, κλαρινέτο, φωνή) και Bjorn Eriksson (κιθάρες, κίμπορντς, φωνές). Το νέο τους άλμπουμ φαίνεται να αποτελεί ό,τι πιο βατό έχουν πράξει μέχρι σήμερα. Εάν και εφόσον περιοριστούμε στην παρατήρηση της επιφάνειας όμως. Γιατί κάτω από το light pop προσωπείο (που ίσως ξεγελάσει αρκετούς) παραμονεύει ένα εξαιρετικά στιβαρό υπόβαθρο, που επιχειρεί εκ των έσω να διαβρώσει το οικοδόμημα του ηλεκτρισμού του κυρίως ρεύματος. Οι Zita Swoon δεν περιορίζονται στο να θυμηθούν αντίστοιχες πρακτικές του παρελθόντος, που έλαβαν σημαντική χρηστική αξία στο πλαίσιο μιας κολεκτίβας τύπου Negativland ή They Might Be Giants. Προχωρούν την όλη τολμηρή διαδικασία ακόμα πιο πέρα, βαδίζουν στις παρυφές της αρτίστικης περί pop δημιουργίας αντίληψης, περνώντας ξυστά από την «τέχνη του θορύβου» δίχως καν να λαβωθούν. Αντί αυτού, προτιμούν τις σουρεαλιστικές και σώμα με σώμα μάχες. Η ούτως ή άλλως avant garde οπτική τους συντείνει στην επιλογή της εν λόγω στρατηγικής: ξεκούρδιστες κιθάρες, φωνούλες πιο λιγωτικές και φάλτσες και από αυτές ακόμα των Sparks, μελόδραμα που ηχεί σαν να ακούς από την ανάποδη τους The Move, κανταδόρικες παρωδίες που βγάζουν μάτι, στιγμιότυπα από πίστες μουχλιασμένων ντισκοτέκ, κλισέ και εμμονές στα όρια του ξεφωνημένου και του κιτς που ακτινοβολούν μια κάλπικη, πλην όμως ακαταμάχητη γοητεία, έως και πτήσεις πάνω από το βασίλειο χρωματιστών ζαχαρόκυβων που, φευ, η «ημερομηνία λήξης» τους έχει προ πολλού παρέλθει, αλλά εξακολουθούν ακόμα να αποδίδουν σε έμπειρα χέρια… Έχω την αίσθηση πως, ό,τι ακούγεται σε αυτό το 40άλεπτο, θα αποτελέσει την πρώτη ύλη, ώστε να οριοθετηθεί η ψυχεδέλεια της νέας χιλιετίας -κάντε τον κόπο να φανταστείτε, από τι είδους ιερούς και απαραβίαστους χώρους, προστατευμένους από πάσης φύσεως αυθαιρεσία, θα έχουμε ανάγκη στο κοντινό μέλλον… Προσεύχομαι να συμβεί, γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος να δικαιωθεί ο αφοπλιστικός τίτλος του «Life = A Sexy Sanctuary».
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 23.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/chinh-le-duc-W5q8uoqss3Q-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442