Ένας δίσκος αφιερωμένος στην τέχνη του Μάρκου Μελκόν, ενός Αρμένιου ουτίστα από τη Σμύρνη που έζησε κι έδρασε στην Αμερική. Τραγούδια που μας μεταφέρουν στο κλίμα των καφέ-αμάν της Σμύρνης, της Αθήνας αλλά και της Αμερικής. Ο Μάρκος Μελκόν γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1895, όπου και έζησε μέχρι τα 17 του χρόνια. Για να αποφύγει […]
Ένας δίσκος αφιερωμένος στην τέχνη του Μάρκου Μελκόν, ενός Αρμένιου ουτίστα από τη Σμύρνη που έζησε κι έδρασε στην Αμερική. Τραγούδια που μας μεταφέρουν στο κλίμα των καφέ-αμάν της Σμύρνης, της Αθήνας αλλά και της Αμερικής. Ο Μάρκος Μελκόν γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1895, όπου και έζησε μέχρι τα 17 του χρόνια. Για να αποφύγει τη θητεία του στον τούρκικο στρατό, κατέφυγε στην Αθήνα, όπου δούλεψε ως μουσικός, για να φύγει ένα χρόνο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή για την Αμερική. Η μεγάλη του ικανότητα «να βγάζει κέφι στο γλέντι» τον κατέστησαν περιζήτητο στα καφέ-αμάν της Αμερικής κι αργότερα στα κλαμπ της 8ης Λεωφόρου. Στην πολυεθνή Αμερική είχε την τύχη να δράσει σε ανάλογη ατμόσφαιρα με αυτή της κοσμοπολίτικης Σμύρνης. Ήξερε να μιλά και να τραγουδά στα ελληνικά, στα τούρκικα και, φυσικά, στα αρμένικα, γεγονός που του επέτρεπε να διασκεδάζει «όλα τα μιλέτια». Ο ίδιος έλεγε ότι «παίζει μουσική για να χορεύει ο κόσμος». Ένας κόσμος που αποτελείτο, κυρίως, από μετανάστες πρώτης γενιάς, οι οποίοι διψούσαν για οτιδήποτε τους θύμιζε την πατρίδα. Αυτός είναι κι ο λόγος που, πολλές φορές, έχουν διατηρηθεί στη μνήμη των μεταναστών στοιχεία που λησμονούνται από όσους παραμένουν στην πατρίδα. Στο δίσκο αυτόν περιλαμβάνονται τραγούδια στα τούρκικα κι ορισμένα οργανικά κομμάτια. Η ορχήστρα είναι ολιγομελής. Αποτελείται από βιολί ή κανονάκι, ούτι και κάποιο κρουστό. Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχει μια έκδοση σε βινύλιο αφιερωμένη στον Μελκόν, από την εταιρεία των Αδελφών Φαληρέα. Δεν γνωρίζουμε αν έχει επανεκδοθεί σε CD. Στο LP αυτό υπάρχουν τραγούδια στα ελληνικά. Ένα από αυτά, μάλιστα, υπάρχει και στο CD, αυτή τη φορά όμως στα τούρκικα! Ένα μικρό παράδειγμα για το πώς οι μουσικές χαρακτήριζαν γεωγραφικές περιοχές κι όχι υποχρεωτικά εθνότητες. Ενδιαφέρον -κι απρόσμενο- είναι το τελευταίο κομμάτι. Πρόκειται για ένα κομμάτι τζαζ, με μεγάλη ορχήστρα χάλκινων, γραμμένο από το γαμπρό του Μάρκου Μελκόν, ο οποίος ήταν τρομπετίστας. Στην ηχογράφηση συμμετέχει κι ο Μάρκος με το ούτι του. Στο ένθετο φυλλάδιο (αγγλικά) υπάρχει ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του Μελκόν γραμμένο από την κόρη του, όπου σκιαγραφείται η πορεία του από τη Σμύρνη στην Αθήνα κι από εκεί στην Αμερική. Ένας δίσκος με ιστορικές ηχογραφήσεις όπου, ένας σπεσιαλίστας του είδους, μας μεταφέρει απευθείας στο κλίμα των περίφημων καφέ-αμάν. Και όπως έλεγε ο ίδιος σε ένα τραγούδι του: «Πότε φτώχεια, πότε πλούτη παίζω με μεράκι ούτι…»
Με χιούμορ, ένταση και συνεχείς ανατροπές, η παράσταση «Push Up» βυθίζεται στα άδυτα μιας πολυεθνικής, όπου η προσωπική και επαγγελματική ανέλιξη μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης.