Νίκος Ζαχαριάδης: Εθνική ανεξαρτησία πάει να πει…

Στις 27 Απριλίου 1903 γεννήθηκε στην Αδριανούπολη ο Νίκος Ζαχαριάδης, ηγέτης του ΚΚΕ από το 1931 έως το 1956, στα κρισιμότατα δηλαδή χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Ο ταραχώδης βίος του Νίκου Ζαχαριάδη, του τέκνου του Παναγιώτη Ζαχαριάδη (με καταγωγή από τη Ρούμελη) και της Ερατώς Πρωτόπαπα (με καταγωγή από την Κυνουρία εκ πατρός και τη Χίο εκ μητρός), συμβολίζει καλύτερα ίσως από οτιδήποτε άλλο το δράμα της Αριστεράς στη χώρα μας.

«Είδωλο» αλλά και «εξαποδώ», «μεγάλος τιμονιέρης» αλλά και «εχθρός του Κόμματος», ο Νίκος Ζαχαριάδης απεβίωσε στο Σουργκούτ της Σιβηρίας την 1η Αυγούστου 1973.

Στο τεύχος του «Ταχυδρόμου» που είχε κυκλοφορήσει ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1991, και στο πλαίσιο ενός πολυσέλιδου δημοσιεύματος υπό το γενικό τίτλο «Στον καθρέφτη είδα την ιστορία» (συνεντεύξεις με «10 ιερά τέρατα»), είχε συμπεριληφθεί το κείμενο μιας συνέντευξης που είχε παραχωρήσει ο Ζαχαριάδης στον Κώστα Καραγιώργη, διευθυντή του «Ριζοσπάστη», το 1945.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 25.12.1991, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Από την εν λόγω συνέντευξη, που είχε δημοσιευτεί την Πέμπτη 31 Μαΐου 1945, προέρχονται τα ακόλουθα αποσπάσματα:

Η μοναρχοφασιστική αντίδραση σηκώνει κεφάλι. Σκοπός της είναι, βασικά και ουσιαστικά, η αναβίωση της 4ης Αυγούστου. Το σκοπό αυτόν τον σκεπάζει με την πατριδοκαπηλεία.

Έτσι η Ελλάδα, που στάθηκε πρωτοπόρα στον αντιχιτλερικό αγώνα, παρουσιάζει το καταπληκτικό θέαμα ότι ύστερα από τη συμμαχική νίκη, τη νίκη της Δημοκρατίας, είναι η πρώτη χώρα που τραβά για τη φασιστική παλινόρθωση.

Γιατί μ’ αυτό το αίσχος θέλει να λερώσει την Ελλάδα η αντίδραση. Γιατί είναι αίσχος —για ν’ αναφερθούν μονάχα ένα-δυο— ότι απ’ τα όργανα που υπηρέτησαν σαν πιστά σκυλιά το χιτλερικό κατακτητή, πουλώντας την πατρίδα τους για τον αγκυλωτό σταυρό, δολοφονούνται ανοιχτά και μαζικά ηρωικοί αγωνιστές και πρωτοπόροι της αντιχιτλερικής απελευθέρωσης, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Γιατί ο δημοκρατικός κόσμος είναι σε θέση, μέσα σε 48 ώρες, με μια μαζική λαϊκή δημοκρατική αυτοάμυνα, να σπάσει αν θέλει την τρομοκρατία αυτή με ένα απλό μα αλάνθαστο μέσο: Σπάζοντας στο ξύλο τους θρασύδειλους δολοφόνους, όπου παρουσιάζονται. Αν η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να επιβάλει την τάξη, τότε να φύγει, νάρθουν άλλοι πιο ικανοί, να τελειώνουν με τα αίσχη αυτά, που μας λερώνουν και κηλιδώνουν τον τίμιο αγώνα του ΕΑΜ για την αντιχιτλερική απελευθέρωση και μας συκοφαντούν σ’ ολόκληρη τη δημοκρατική αντιφασιστική Ευρώπη, σ’ όλο τον κόσμο.

«ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», 25.12.1991, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Μη γελιόμαστε ότι οι εσωτερικές αντιθέσεις, η βαθιά εσωτερική μας κρίση ξεκινάει από πολιτικούς είτε κομματικούς ανταγωνισμούς και μπορεί να γιατρευτεί με γιατροσόφια.

Η εσωτερική μας κρίση αντανακλάει τα άλυτα εσωτερικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και εθνικά μας προβλήματα.

[…]

Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να είναι αποικία για ξένα συμφέροντα. Πρέπει να γίνει αφεντικό στο σπίτι της, χωρίς ελέγχους και ξένα δικαιώματα που σήμερα τα πολεμάν και οι κάφροι της Αφρικής στα μέρη τους. Τα δισεκατομμύρια που στέλνουμε στο εξωτερικό, πληρώνοντας παλιές αμαρτίες αδιόρθωτων αμαρτωλών, θα τα βάλουμε στον τόπο μας να αναπτύξουμε τις εσωτερικές παραγωγικές δυνάμεις. Μπορούμε μέσα σε πέντε-δέκα χρόνια —για να φέρουμε μονάχα ένα παράδειγμα— να ηλεκτροποιήσουμε ολόκληρη την Ελλάδα με τα νερά της, φτάνοντας το ρεύμα όχι μονάχα στα εργοστάσια και την κίνηση, μα και στο κάθε ελληνικό καλύβι και όχι μονάχα για φωτισμό.

Εθνική ανεξαρτησία πάει να πει πρώτα απ’ όλα νάσαι οικονομικά ανεξάρτητος, και αυτό θα το πετύχουμε όταν δίπλα στη λύση του αγροτικού, βάλουμε στο δρόμο της πραγματοποίησης και την ανάπτυξη για τις εσωτερικές παραγωγικές δυνάμεις —ηλεκτρισμός, σίδερο, ατσάλι, νίκελ και άλλα— που θα αξιοποιήσει όχι μονάχα τον ελληνικό πλούτο μα —πράμα που είναι πιο σημαντικό ακόμα— και τη δουλειά του Έλληνα εργάτη, σηκώνοντάς τον οικονομικά, τεχνικά και πολιτικοοικονομικά σε διευθύνουσα θέση και δύναμη.

[…]

Και μονάχα μέσα στη Λαϊκή Δημοκρατία μπορεί να γίνει μια Ελλάδα λεύτερη, γερή και εσωτερικά και προς τα έξω, με ένα γερό, πάνοπλο, άξιο στις ηρωικές παραδόσεις του ελληνικό στρατό.

Αυτή την Ελλάδα πρέπει να τη χτίσουμε εμείς οι δημοκράτες —όλοι οι δημοκράτες— της χώρας. Να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε. Απ’ αυτό το καθήκον κανένας δεν μπορεί να μας απαλλάξει, στο καθήκον αυτό κανένας δεν μπορεί να μας αντικαταστήσει. Αν εμείς αποτύχουμε, η Ελλάδα θα καταστραφεί. Και γι’ αυτό δεν μπορούμε να αποτύχουμε και ας κοστίσει όσους κόπους και θυσίες θέλει. Και ο δρόμος;

Η συμφωνία της Βάρκιζας να εκτελεστεί γρήγορα και 100%. Αν κάποιος μέσα απ’ τις γραμμές μας, στις πόλεις είτε στα βουνά, αντιδρά ακόμα, εμείς θα τον χτυπήσουμε ανοιχτά και θα τον διώξουμε. Μα η συμφωνία πρέπει να εκτελεστεί και από την άλλη μεριά. Εγγύηση γι’ αυτό είναι οι τρεις Μεγάλοι μας Σύμμαχοι. Και να εκτελεστεί στο κύριο και βασικό της σημείο πρώτα απ’ όλα: Μέσα σε 3-4 μήνες να γίνουν εκλογές για Συντακτική Συνέλευση. Στο λεύτερο πεδίο των εκλογών η Ελλάδα του ΕΑΜ, η Δημοκρατία θα σαρώσει την αντίδραση. Ποιος μπορεί να νικήσει —θα σκεφτεί να νικήσει!— ένα κίνημα παλλαϊκό, που με αίμα δημιούργησε τις πιο ηρωικές λαϊκές επαναστατικές παραδόσεις; Αυτό είναι πια Ιστορία-Δημιουργία και αυτό δεν μπορεί κανένας να το σβύσει.

Και μετά; Θα αρχίσει η νεοελληνική λαϊκή δημοκρατική ανοικοδόμηση. Τότε θα δείξουμε —λεύτεροι Έλληνες δημοκράτες— ότι μπορούμε να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε τον Παρθενώνα. Δος μου τέτοιο λαό και δημιουργώ ό,τι θέλεις. Λαός τίμιος, εργατικός, έξυπνος, ικανός, ο ελληνικός λαός μπορεί και θα κατακτήσει μια από τις πρώτες θέσεις στην ευρωπαϊκή οικογένεια των λαών. Δε θα ζούμε μονάχα με τους τόκους της Ακρόπολης και του χρυσού αιώνα του Περικλή, μα θα φτιάσουμε έναν καινούριο με τα μπράτσα του Έλληνα δουλευτή του χεριού και του μυαλού.

Στον αγώνα της δουλειάς και της δημιουργίας δε φοβόμαστε κανέναν, γιατί κανένας δεν μπορεί να μας παραβγεί.