Άρχισαν τα όργανα στη Νέα Αριστερά – Πως οι αποχωρήσεις επηρεάζουν το μέλλον του πολιτικού φορέα

Δέκα αποχωρήσεις για αρχή. Στη Νέα Αριστερά μετρούν ήδη την πρώτη οργανωμένη αποχώρηση στελεχών από το κόμμα που σχηματίστηκε σε μια περίοδο ιστορικής ανάγκης, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ παρέπαιε από τον «τυφώνα» Κασσελάκη. Τότε δηλαδή που κάποια στελέχη -ιστορικά και νεότερα- αποφάσισαν πως ουδεμία δυνατότητα συμπόρευσης υπήρχε με τον άνθρωπο που ήρθε από τις ΗΠΑ και τους πήρε το κόμμα απ’ το πουθενά.

Τα καμπανάκια που χτύπησαν

Στο πρόσφατο συνέδριο τα καμπανάκια χτύπησαν. Οι διαφωνίες καταγράφηκαν και για αρκετούς ήταν έκπληξη το γεγονός ότι οι αναχωρήσεις δεν σημειώθηκαν τότε αλλά μερικές μέρες μετά. Για κάποιους άλλους μάλιστα αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός ότι δεν επήλθε η ολική ρήξη. Τι άλλαξε, τι μεσολάβησε από τότε; Επί της ουσίας τίποτε δεν άλλαξε και καμία αλλαγή συσχετισμών δεν σημειώθηκε. Το μόνο που θα μπορούσε να επικαλεστεί κανείς είναι το γεγονός ότι ανάμεσα στους 10 βρίσκονται πρόσωπα που είτε συμμετέχουν εδώ και καιρό στο think tank του Ινστιτούτου του Αλέξη Τσίπρα, είτε στελεχώνουν τη νέα ομάδα που θα κληθεί να επεξεργαστεί θέσεις συμπόρευσης μεταξύ των σχηματισμών της κεντροαριστεράς – αριστεράς με απώτερο στόχο την πτώση της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τα πρόσωπα αυτά ήταν πάνω, κάτω γνωστά, ουδείς όμως είχε θέσει επισήμως ζήτημα, πέρα από κάποιους ψίθυρους ή ορισμένες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τύπου: «Πώς γίνεται ο τάδε να είναι μέλος στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος και να χαριεντίζεται με τον Τσίπρα;». Στο πρόσφατο συνέδριο ουκ ολίγα στελέχη πρώτης γραμμής αφιέρωσαν αρκετό χρόνο από τις ομιλίες τους προκειμένου να επιχειρηματολογήσουν για ποιους λόγους πρέπει όλοι στη Νέα Αριστερά να αναφωνήσουν «αποτάσσομαι τον Τσίπρα». Γενικότερα, το φάντασμα του Τσίπρα φαίνεται ότι πλανιόταν όλο αυτό το διάστημα πάνω απ’ το κόμμα που φιλοδοξούσε να αποτελέσει τη νέα, εναλλακτική πρόταση για έναν κόσμο που δεχόταν τις πολιτικές ήττες τη μία μετά την άλλη.

Να ξορκίσουν το φάντασμα

Το γεγονός ότι σε όλο αυτό το διάστημα ουδείς από τη Νέα Αριστερά κατάφερε να εξορκίσει αυτό το φάντασμα, μάλλον είναι κάτι που πρέπει να προβληματίσει τόσο την ηγεσία όσο και τα λοιπά στελέχη της Νέας Αριστεράς. Από εκεί και πέρα, με δεδομένο τις δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος και το μάλλον ανύπαρκτο «γκελ» των προσώπων και των ιδεών της στην κοινωνία, θα περίμενε κανείς ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση και όχι αναθέματα. Μια επανεκκίνηση ίσως με νέα αφηγήματα και φρέσκιες ιδέες. Κάτι διαφορετικό, κάτι τέλος πάντων που θα τάραζε τα λιμνάζοντα νερά του κόμματος. Είναι πολύ απλό: Δεν γίνεται το καράβι σου να βουλιάζει δημοσκοπικά, να μην έχεις κάνει τίποτε ουσιαστικό προκειμένου ν’ αποτρέψεις το ναυάγιο και να τα βάζεις με τον πρώην καπετάνιο που τώρα ναυπηγεί το δικό του καράβι και που εσύ τον θεωρείς υπεύθυνο για όλα τα κακά που σ΄έχουν βρει.

Όσοι από την άλλη λοιδορούν τον Νίκο Μπίστη, που προΐστατο της αποχώρησης, μάλλον αναζητούν εύκολο στόχο για τα βέλη τους και για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις. Ουδείς φαντάστηκε ποτέ ότι ο Νίκος Μπίστης βρέθηκε μαζί τους, όταν σχηματίστηκε η Νέα Αριστερά, επειδή συμφωνούσε απόλυτα με τον Φίλη ή τον Σκουρλέτη, τουναντίον. Από την εποχή που όλοι μαζί βρίσκονταν στον ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα ήταν γνωστές οι διαφορές τους. Είπαμε, έγινε η ανάγκη φιλοτιμία ελέω Κασσελάκη και γιατί το απαιτούσε η συγκεκριμένη συγκυρία και όλοι αυτοί βρέθηκαν «σύμμαχοι».

Το κάρο

Από την άλλη ουδείς μπορεί να κατηγορήσει τους 10 αποχωρήσαντες γι’ αυτό που λένε στην επιστολή αποχώρησής τους:  Το γεγονός ότι είναι αντίθετοι με την απόρριψη -από την πλειοψηφία- κάθε προοπτικής συνεργασίας με δυνάμεις της κεντροαριστεράς. Και δεν μπορεί να τους κατηγορήσει από τη στιγμή που το κάρο που ακούει στο όνομα Νέα Αριστερά αποδεδειγμένα δεν τραβάει, πόσο μάλλον μόνο του. Και όταν λέμε δεν τραβάει, τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα στο χώρο που αυτή τη στιγμή συγκροτεί κοινοβουλευτική ομάδα. Στο ενδεχόμενο να μην εισέλθει στη Βουλή στις επόμενες εκλογές τα πράγματα θα αλλάξουν δραματικά.

Και τελικά οι αποχωρήσαντες επιβεβαιώνουν ένα γεγονός αναφορικά με το κλίμα που επικρατεί στη Νέα Αριστερά, όταν σημειώνουν πως «Ο Πρόεδρος και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μιλούσαν τη γλώσσα της ενότητας· ενώ αντίθετα, ο Γραμματέας και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου εργάζονταν αποκλειστικά για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, απορρίπτοντας κάθε ευρύτερη προοπτική».

Η πόρτα

Παραδοσιακά, το έχουμε δει επανειλημμένα να συμβαίνει πως όταν η πόρτα ανοίγει σ’ ένα κόμμα που κατά κοινή παραδοχή δεν τα πηγαίνει καλά, αυτή κλείνει απ’ τον τελευταίο. Προφανώς και οι συγκεκριμένοι 10 δεν είναι οι μοναδικοί που έχουν διαφωνήσει με την άποψη της πλειονότητας όπως αυτή αποτυπώθηκε στο συνέδριο. Αλλά πέραν των όποιων συμφωνιών ή διαφωνιών, στην προκειμένη περίπτωση το ζήτημα είναι περισσότερο ταυτοτικό και δομικό παρά πολιτικό.

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές τέτοια φαινόμενα θα είναι όλο και πιο συχνά και δεν αφορούν αποκλειστικά τη Νέα Αριστερά, αλλά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Πείτε το ανάγκη πολιτικής επιβίωσης, δείτε το ως επιλογή μιας όσο τον δυνατόν σίγουρης λύσης, το μόνο σίγουρο είναι ότι κόμματα που αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα με τα ποσοστά τους θα δεχθούν μεγάλη πίεση είτε από τους ήδη υπάρχοντες σχηματισμούς, είτε από εκείνους που διαμορφώνονται τώρα. Η πόρτα παραμένει ορθάνοιχτη…