Το τέλος της ορμπανοποίησης α λα γκρέκα

Αν στην Ουγγαρία ο πολιορκητικός κριός είναι μη κυβερνητικές οργανώσεις, στην Ελλάδα ο δούρειος ίππος είναι ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών
Το τέλος της ορμπανοποίησης α λα γκρέκα | in.gr
Δεν είναι ότι δεν υπάρχει ήδη. Από την απόπειρα χειραγώγησης της Δικαιοσύνης ώς τις αποτρεπτικές για άλλους πρόσφυγες συνθήκες στους προσφυγικούς καταυλισμούς, η ορμπανοποίηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχει ήδη συντελεστεί. Αυτό που συνέβη όμως στο Υπουργικό Συμβούλιο με την αναφορά στον Τζορτζ Σόρος είναι πως η ορμπανοποίηση της κυβέρνησης απέκτησε και θεσμική βαρύτητα.
Εκεί είπε ο Καμμένος ό,τι λέει ο Ορμπαν σε τηλεοράσεις, πλατείες και αφίσες: πως πίσω από οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί «αντεθνικό», βρίσκεται ο εβραϊκής καταγωγής ουγγροαμερικανός επενδυτής. Αυτός θέλει με τα χρήματά του να μετατρέψει τους Ούγγρους σε παγκοσμιοποιημένους πολίτες, αυτός θέλει να γεμίσει τη χώρα τους με πρόσφυγες και μετανάστες για να αλλοιώσει την ταυτότητά τους. Αυτός είναι ο εχθρός. Ο Καμμένος δεν υπέδειξε μόνο τον εχθρό στο Υπουργικό Συμβούλιο – τον αιμοβόρο Σόρος που θέλει να ξεριζώσει μέχρι και την ψυχή των Βαλκανίων.
Στο πρόσωπο του Κοτζιά υπέδειξε και τον εκτελεστή. Αν στην Ουγγαρία ο πολιορκητικός κριός είναι μη κυβερνητικές οργανώσεις, στην Ελλάδα ο δούρειος ίππος είναι ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών. Ενας υπουργός Εξωτερικών, σύμφωνα με τον υπουργό Αμυνας, που όχι μόνο παίζει το παιχνίδι του Σόρος με τα χρήματα του Σόρος, αλλά και με τα χρήματα των μυστικών κονδυλίων του υπουργείου του.
Αλλά αυτή είναι μια ορμπανοποίηση σε εκθετική δύναμη, μια ορμπανοποίηση που δεν εγκαλεί μόνο για εθνική προδοσία, αλλά κατηγορεί και για διαφθορά. Από αυτήν την άποψη, το περίεργο δεν είναι ότι ο Κοτζιάς παραιτήθηκε όχι εθνικός προδότης και διεφθαρμένος που δεν είναι, αλλά ως ακάλυπτος που έμεινε από τον Πρωθυπουργό. Το περίεργο είναι ότι η κυβέρνηση δηλώνει πως δεν κατάλαβε γιατί παραιτήθηκε. Πως τη μία μέρα τον αποχαιρέτησε με πόνο καρδιάς και την επομένη χαρακτήρισε «ακατανόητο» τον λόγο για τον οποίο παραιτήθηκε.
Είναι αυτή η πλήρης έλλειψη κατανόησης που κάνει τον παρορμητικό Κοτζιά να απειλεί με πολιτικό σεισμό. Είναι και το τέλος που αξίζει σε αυτήν την ορμπανοποίηση α λα γκρέκα. Είναι αδύνατον να τελειώσει με έναν λυγμό: αυτό που μένει είναι να σκάσει με κρότο.