Συγκινητικό συναισθηματικό «ξεγύμνωμα» στο «ΙRAQ – 9 τόποι επιθυμίας»
Υποταγή, καταπίεση, πόνος, πόλεμος, αδικία, απελπισία είναι λέξεις που πλάθει ο θεατής με το νου του όταν ακούει τραγικές ιστορίες ιρακινών γυναικών. Η παράσταση, «ΙRAQ – 9 τόποι επιθυμίας», της πολυβραβευμένης συγγραφέως Heather Raffo που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο «Vault», ανασύρει νοερά το κλασσικό ερώτημα – αίνιγμα. Εάν, δηλαδή, είναι κατάρα το […]
Υποταγή, καταπίεση, πόνος, πόλεμος, αδικία, απελπισία είναι λέξεις που πλάθει ο θεατής με το νου του όταν ακούει τραγικές ιστορίες ιρακινών γυναικών. Η παράσταση, «ΙRAQ – 9 τόποι επιθυμίας», της πολυβραβευμένης συγγραφέως Heather Raffo που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο «Vault», ανασύρει νοερά το κλασσικό ερώτημα – αίνιγμα. Εάν, δηλαδή, είναι κατάρα το να γεννηθείς γυναίκα σε μουσουλμανική χώρα.
Υποταγή, καταπίεση, πόνος, πόλεμος, αδικία, απελπισία είναι λέξεις που πλάθει ο θεατής με το νου του όταν ακούει τραγικές ιστορίες ιρακινών γυναικών. Η παράσταση, «ΙRAQ – 9 τόποι επιθυμίας», της πολυβραβευμένης συγγραφέως Heather Raffo που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο «Vault», ανασύρει νοερά το κλασσικό ερώτημα – αίνιγμα. Εάν, δηλαδή, είναι κατάρα το να γεννηθείς γυναίκα σε μουσουλμανική χώρα.
Το έργο σε σκηνοθεσία Μαρίας Τσαρούχα παίρνει τη μορφή αφιερώματος, ενώ παράλληλα δίνει «φωνή» σε εννιά διαφορετικές και συνάμα το ίδιο «χτυπημένες» από την μπόρα της δυστυχίας γυναίκες.
Ιστορίες ερωτικές, τραγικές, βιώματα από τον Πόλεμο του Κόλπου (1990 – 1991), αλλά και εμπειρίες από τον Πόλεμο του Ιράκ (2003) ξεδιπλώνονται με ωμό ρεαλισμό σε μια σκοτεινή αίθουσα με ένα πάγκο από φθαρμένα παπούτσια στη μέση.
Ταλαιπωρημένες υπάρξεις, προδομένες γυναίκες, ξεριζωμένες ψυχές απευθύνονται με μια εξαιρετική αμεσότητα στο κοινό, και εκθέτουν με συγκινητικό ύφος τα βάσανά τους. Ευφυείς μονόλογοι με αποχρώσεις άλλοτε σπαραγμού και άλλοτε χιούμορ καλούν τον θεατή να διερωτηθεί και να μπει για λίγο στο «πετσί» του δράματος.
Το τρίπτυχο της Μέσης Ανατολής, πόλεμος, βία, οπισθοδρόμηση ξεπροβάλλει για άλλη μια φορά.
Σκηνές από τον Πόλεμο του Ιράκ, απώλειες, τραύματα, βολές προς τον νεότερο Μπους και τον Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά και ανατριχιαστικές ιστορίες ανθρώπινου πόνου έρχονται να θυμίσουν στον θεατή μαύρες σελίδες της ιστορίας.
Ιρακινές γυναίκες, τις οποίες υποδύονται με εξαιρετική φυσικότητα ελληνίδες ηθοποιοί, ξεγυμνώνουν τον πόνο τους. Βιώνουν τον Γολγοθά του παρελθόντος, το αναιμικό παρόν και φοβούνται για το δυσοίωνο μέλλον.
Δεν έχουν δικαιώματα, η υποτίμηση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Άλλες αντικρίζουν καθημερινά την κατακερματισμένη πατρίδα τους, ενώ ορισμένες ζουν στην Αγγλία ή την Αμερική κουβαλώντας το «σακίδιο» της ανησυχίας.
Βλέπουν τη Δύση να προσπερνά τα σκοτεινά «μονοπάτια» της Ανατολής χωρίς οίκτο, γεγονός με το οποίο όσο και να περνούν τα χρόνια οι ιρακινές γυναίκες δεν μπορούν να συμβιβαστούν.
Τόσο τα λιτά αλλά ρεαλιστικά δομημένα σκηνικά, όσο και οι ερμηνείες των ηθοποιιών στο «ΙRAQ – 9 τόποι επιθυμίας», ξεχωρίζουν. Οι μονόλογοι των ηθοποιών δεν κουράζουν, αλλά εντάσσουν πιο ζωντανά τον θεατή σε ένα δραματικό κλίμα. Το συγκινησιακό στοιχείο είναι κυρίαρχο καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, ενώ στα πρόσωπα των ηθοποιών αποτυπώνεται με εξαιρετική λεπτομέρεια ο πόνος.
Έξυπνο σκηνοθετικό εύρημα αποτελεί η αμεσότητα με την οποία αφηγούνται οι ηθοποιοί τις ιρακινές ιστορίες, το χαρακτηριστικό φωνήεν «α» το οποίο χρησιμοποιείται συχνά ως ερωτηματικό, αλλά και οι ποικίλες φωνητικές χορδές.
Τα αξεσουάρ που συνοδεύουν την κάθε ηθοποιό συμβαδίζουν με το ρόλο της, και μεταφέρουν τον θεατή σε μια μακρινή πραγματικότητα μέσα από ρεαλιστικές απεικονίσεις.
Εφευρετική σκηνοθετική τεχνοτροπία αποτελεί και η ηχητική υπόκρουση από τις σκηνές του πολέμου, ενώ το συναίσθημα του οίκτου και το συγκινησιακό στοιχείο κλιμακώνονται με την επανάληψη της λέξης «αγάπη» και τη μουσική.
Η ερμηνεία που ξεχωρίζει είναι εκείνη της Χριστίνας Δενδρινού η οποία με χιούμορ και ζωντάνια περιγράφει την ιστορία της, ως πιο τσαχπίνα Ιρακινή, αλλά και της Χάρις Συμεωνίδου που με δραματικό τόνο ενσαρκώνει μια τραγική φιγούρα.
Με την έντονη συγκίνηση συμπλέει η ερμηνεία της Στέλλας Δρογγίτη, που με δάκρια στα μάτια ταρακουνά τον θεατή, ενώ την καλλιεργημένη Ιρακινή υποδύεται με ποτό στο χέρι η Έλενα Τυρέα.
Τα κοστούμια είναι πολύ κοντά στην ιρακινή πραγματικότητα, αλλά υπάρχουν ορισμένες φορές που οι μονόλογοι δεν είναι τόσο ιστορικά ξεκάθαροι. Ωστόσο ποικίλουν και καλλιεργούν μια συναισθηματική πανδαισία. Άλλοτε πιο έντονοι και άλλοτε πιο ανιαροί.
Ελισάβετ Σταμοπούλου
Κάθε Πέμπτη και Παρασκευή 9.30 μμ και κάθε Σάββατο 6.30μμ.
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 21.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/daniel-joshua-Vxr9QbwI3hQ-unsplash-1-315x220.jpg)
![Η Ιταλία στο έλεος του κυκλώνα Χάρι – H θάλασσα βγήκε στους δρόμους [βίντεο]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/cyclone-harry-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442