Σκληρή, αμφιλεγόμενη, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, αλλά θαυμάσια ως καλλιτεχνική σύλληψη και με εξαιρετικά επιμέρους στοιχεία (μουσική, φωτογραφία, ερμηνείες), η καινούργια δουλειά του Δανού δημιουργού έφυγε από τις Κάννες χωρίς κανένα βραβείο. Αρκετοί μίλησαν για ένα αντιαμερικανικό φιλμ που προτείνει τον αφανισμό των ΗΠΑ. Aλλοι επεσήμαναν ότι υπονομεύει τα χριστιανικά ιδεώδη, υιοθετώντας την άποψη ότι η […]
Σκληρή, αμφιλεγόμενη, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, αλλά θαυμάσια ως καλλιτεχνική σύλληψη και με εξαιρετικά επιμέρους στοιχεία (μουσική, φωτογραφία, ερμηνείες), η καινούργια δουλειά του Δανού δημιουργού έφυγε από τις Κάννες χωρίς κανένα βραβείο. Αρκετοί μίλησαν για ένα αντιαμερικανικό φιλμ που προτείνει τον αφανισμό των ΗΠΑ. Aλλοι επεσήμαναν ότι υπονομεύει τα χριστιανικά ιδεώδη, υιοθετώντας την άποψη ότι η καλοσύνη ενθαρρύνει τελικά την κακία. Ίσως σε αυτό το στοιχείο να βρίσκεται το «κλειδί» του έργου. Ίσως, πάλι, ο Τρίερ να έφτιαξε την ταινία του με ένα και μοναδικό σκοπό: Τον ντόρο. Στο τραγούδι «Η Τζένη των Πειρατών», από την «Όπερα της Πεντάρας», μια πόρνη του λιμανιού εκδικείται όσους την εκμεταλλεύτηκαν. Στο «Dogville», που φέρεται εμπνευσμένο από την «Τζένη» των Μπρεχτ/Βάιλ, η Γκρέις φτάνει κυνηγημένη σε ένα χωριουδάκι κάπου στα Βραχώδη Όρη. Η μικρή κοινότητα τη δέχεται, με ένα μικρό αντάλλαγμα: να εργάζεται καθημερινά μια ώρα σε κάθε ένα από τα σπίτια του οικισμού. Τα πράγματα αλλάζουν όταν μαθεύεται ότι η κοπέλα καταζητείται έναντι αμοιβής. Οι καλοσυνάτοι χωρικοί δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο και η Γκρέις βρίσκεται πλέον στο έλεός τους. Όποια αντίρρηση και να έχει κανείς σχετικά με το έργο του Τρίερ (το συγκεκριμένο ή το συνολικό), οφείλει να παραδεχτεί ότι το «τρομερό παιδί» της Δανίας είναι μάστορας του σινεμά. Εδώ, κινηματογραφεί την ιστορία του σε μια αποθήκη. Στο πάτωμα ζωγραφίζει με κιμωλία την πόλη, τοποθετεί επιλεκτικά ορισμένα αντικείμενα (ένα δέντρο, ένα γραφείο, τα θρανία του σχολείου) και βάζει τους ηθοποιούς να παίζουν στο «διαφανές» αυτό σκηνικό, σαν να ήταν ρεαλιστικό (προσέξτε ότι ανοίγουν και κλείνουν τις ανύπαρκτες πόρτες). Το σύνολο μοιάζει με θεατρική πράξη. Κάπου σε κρατά καρφωμένο, κάπου πλατειάζει και κάπου σοκάρει. Πάνω από όλα, όμως, είναι ένα ξεχωριστό εγχείρημα, που δίνει λαβές για ατέλειωτες συζητήσεις. Αυτή, άλλωστε, είναι και η έννοια της τέχνης. Η ελληνική έκδοση δείχνει φτωχή. Δεν υπάρχουν τα έξτρα που συναντάμε σε ξένες εκδόσεις (σχόλια, συνεντεύξεις, παρασκήνιο από τις Κάννες) και ο ήχος προέρχεται από μπάντα 2.0 surround, αντί της αυθεντικής εξακάναλης. Όπως μας πληροφόρησαν από την Audio Visual, τα παραπάνω «καλούδια» δεν ήταν διαθέσιμα από την ξένη εταιρεία που εμπορεύεται τον τίτλο. Σε αντιστάθμισμα, έχουμε εικόνα κορυφαίας ποιότητας: Αναμορφικό κάδρο σε 2,35:1, με εκπληκτική υφή, λεπτομέρεια, τέλειο μαύρο και άριστη πιστότητα των χρωμάτων. Μολονότι τα γυρίσματα έγιναν με ψηφιακές κάμερες υψηλής ευκρίνειας, δεν έχουμε απευθείας μεταφορά από την ψηφιακή λήψη, αλλά transfer από την τελική κόπια. Σε αυτό οφείλονται ορισμένα στιγμιαία τεχνουργήματα, που ωστόσο στο σύνολο μοιάζουν με σταγόνα στον ωκεανό.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 23.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/chinh-le-duc-W5q8uoqss3Q-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442