Τέλος στα πειράματα αλλομεταμόσχευσης στη Βρετανία;
Λονδίνο: Aνησυχίες αναφορικά με τους κινδύνους που πιθανώς εγκυμονεί η μεταμόσχευση οργάνων από χοίρους στον άνθρωπο εκφράζονται σε ειδική έκθεση που συντάχθηκε από την επιτροπή UΚ Xenotransplantation Interim Regulatory Authority και καταλήγει ότι τα πειράματα αυτά θα πρέπει να τερματιστούν.
Λονδίνο: Aνησυχίες αναφορικά με τους κινδύνους που πιθανώς εγκυμονεί η μεταμόσχευση οργάνων από χοίρους στον άνθρωπο εκφράζονται σε ειδική έκθεση που συντάχθηκε από την επιτροπή UΚ Xenotransplantation Interim Regulatory Authority και καταλήγει ότι τα πειράματα αυτά θα πρέπει να τερματιστούν.
Η επιτροπή φοβάται ότι τα πειραματόζωα πιθανώς να είναι φορείς άγνωστων ιών που θα μπορούσαν να μεταδοθούν στους ανθρώπους.
Ως εναλλακτική λύση η επιτροπή βλέπει τις έρευνες σε βλαστοκύτταρα, καθώς πιστεύει ότι θα είναι πιο ασφαλή από τη μεταμόσχευση οργάνων από ζώα σε άνθρωπο.
Ωστόσο, οι επιστήμονες που διενεργούν τα σχετικά πειράματα αντιτίθενται στην εισήγηση της επιτροπής και δηλώνουν ότι το εγχείρημα πρέπει να συνεχιστεί επειδή, εφόσον ευοδωθεί η μεταμόσχευση από χοίρους σε ανθρώπους, θα λυθεί το ζήτημα της ανεπάρκειας δωρητών οργάνων.
Ο επικεφαλής των ερευνών Δρ Ρόμπιν Γουάις του University College London δήλωσε στο ΒΒC: «Ήμουν ο πρώτος που έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την πιθανότητα μετάδοσης ιών από τα ζώα αυτά. Ωστόσο, δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειες… παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος της ακαδημαϊκής κοινότητας εναντιώνεται πλέον σε αυτές τις έρευνες».
«Καμία προσπάθεια δεν είναι απολύτως ασφαλής. Το ενδεχόμενο να μολυνθεί κάποιος ακόμα και από μεταμοσχεύσεις που γίνονται από άνθρωπο σε άνθρωπο δεν αποκλείεται. Ποιος ξέρει πόσα μέλη της βρετανικής κοινωνίας είναι ξενιστές του νCJD» συμπλήρωσε ο Δρ Γουάις.
Αν ανταποκρινόμαστε στα λάθη που όλοι μας κάνουμε με ηρεμία, αν τα αναλύουμε, μαθαίνουμε από αυτά και προσαρμοζόμαστε αναλόγως, μπορούμε να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νίκες
Το χαμένο δραματικό ειδύλλιο «Ο μαγεμένος βοσκός», που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909 παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη, λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη.