The Royal Albert Hall Celebration – Κριτική

Ο Andrew Lloyd Webber, ένας από τους πιο δημοφιλείς συνθέτες του αιώνα μας, με ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα στο χώρο του μουσικού θεάτρου, γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1948, στο Λονδίνο. Ήταν γιος του William Lloyd Webber, κλασικού συνθέτη και διευθυντή του Royal College of Music. Έδειξε από νωρίς την έφεσή του στη μουσική μαθαίνοντας να παίζει πιάνο, βιολί και γαλλικό κόρνο. Ήταν σπουδαστής στην Οξφόρδη, όταν γνωρίστηκε με τον στιχουργό Tim Rice σε συνεργασία με τον οποίο έγραψε το πρώτο του μιούζικαλ «The Likes Of Us», μια δουλειά επηρεασμένη τόσο από σύγχρονους συνθέτες (Hindemith, Ligeti, Penderecki) όσο και από τη μουσική pop. Το 1967, πάντα σε συνεργασία με τον Rice, ακολούθησε το «Joseph And The Amazing Technicolor Dream Coat», μια ελεύθερη «απόδοση» των Γραφών, που πάντρευε στοιχεία από την ψυχεδέλεια, την country και το γαλλικό τραγούδι. Μετά από δύο σάουντρακ για τα βρετανικά φιλμ «Gumshoe» και «The Odessa File», οι Webber και Rice προχώρησαν στο θαρραλέο μιούζικαλ «Jesus Christ Superstar» (πρωτοανεβάστηκε στη Νέα Υόρκη το 1971). Παρ’ ότι σήκωσε θύελλα αντιδράσεων από θρησκευτικές ομάδες, τελικά οδήγησε σ’ ένα διπλό άλμπουμ που σημείωσε πωλήσεις εκατομμυρίων και κέρδισε βραβείο Grammy. Στην ηχογράφησή του συμμετείχαν οι βοκαλίστες Michael d’Abo, Yvonne Elliman, Ian Gillan και Paul Raven (αργότερα έγινε Gary Glitter), καθώς και μια συμφωνική ορχήστρα σε διεύθυνση του Andrι Previn. Το 1976 ακολούθησε και μια κινηματογραφική βερσιόν του έργου. Μετά τη σχετικά αποτυχημένη απόπειρα του «Jeeves» (1974), ο Webber ανέκτησε τη φόρμα του με τo «Evita», μια βιογραφία της Eva Peron, που περιλάμβανε τα έκτοτε πολυδιασκευασμένα single «Don’t Cry For Me Argentina» (Julie Covington) και «Oh! What A Circus» (David Essex). To «Evita» εξακολουθούσε να παίζεται στο Broadway το 1981, όταν πρωτοεμφανίστηκε το «Cats», ένα μιούζικαλ βασισμένο στο «Old Possum’s Book Of Practical Cats» του T.S. Eliot, που αποτέλεσε και τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του Webber μέχρι σήμερα. Ήταν το δεύτερό του μιούζικαλ χωρίς τον Rice (η πρώτη «παρασπονδία» είχε γίνει στο «Jeeves») και περιλάμβανε ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια, το «Memory», σε στίχους του Eliot και του Trevor Nunn (σκηνοθέτη της παράστασης), του οποίου η ερμηνεία από την Elaine Paige (παλιότερα πρωταγωνίστρια του «Evita», πραγματικό όνομα Elaine Bickerstaff, γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1951 στο Barnet της Αγγλίας) ανέβηκε στο βρετανικό Top 10. Μεταγενέστερα έγινε επιτυχία και από άλλες φωνές, όπως αυτή της Barbara Streisand.
Ανάμεσα στις επόμενες δουλειές του ήταν τα «Song And Dance» (1982), Daisy Pulls It Off (κωμωδία, 1983) και το γραμμένο για τον πατέρα του «Requiem», το οποίο πέτυχε σημαντικές πωλήσεις. Ως βασική ερμηνεύτριά του καθιερώθηκε στο εξής η δεύτερη γυναίκα του Sarah Brightman (γεννήθηκε στην Αγγλία στις 14 Αυγούστου 1961, παντρεύτηκαν το 1984), που πέτυχε μια Top-10 επιτυχία το 1986 κάνοντας ντουέτο με τον Steve Harley στο τραγούδι των τίτλων του «The Phantom Of The Opera» (βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα του Gaston Lerous). Αν και με περιορισμένη εμπορική επιτυχία, το επόμενό του έργο που είχε τίτλο «Aspects Of Love» (σε στίχους των Charles Hart και Don Black, με πρωταγωνίστρια και πάλι την Brightman, που στο μεταξύ είχε χωρίσει με τον Webber), καθιέρωσε με το ανέβασμά του στο Λονδίνο την καριέρα του Michael Ball (γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1962, στο Stratford-Upon-Avon της Αγγλίας), ο οποίος ανέβηκε στο Νο.2 του βρετανικού chart με το «Love Changes Everything» (1992). Επόμενη δουλειά του Webber ήταν το «Sunset Boulevard», μια θεατρική διασκευή της κλασικής χολιγουντιανής ταινίας του Billy Wilder με στίχους των Don Black και Christopher Hampton. Έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο στις 12 Ιουλίου 1993 με την Patti LuPone στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Norma Desmond, ενώ στην Αμερική ανέβηκε για πρώτη φορά πέντε μήνες μετά, αυτή τη φορά με την Glenn Close να ερμηνεύει την Desmond.
Καθώς οι παραστάσεις του «Sunset Boulevard» ξεκινούσαν στο θέατρο Minskoff της Νέας Υόρκης με ρεκόρ προπωλήσεων (37,5 εκατομμύρια δολάρια) στις 17 Νοεμβρίου 1993, το όνομα του Lloyd Webber βρισκόταν στην κορυφή της λίστας των «100 Πιο Ισχυρών του Αμερικανικού Θεάτρου» που κατάρτισε το περιοδικό «Theater Week». Για τις υπηρεσίες του στο θέατρο του απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας. Το 1992 το «Cats» γιόρτασε 10 χρόνια συνεχών παραστάσεων στο Broadway και, μαζί με το «Starlight Express» και το «Jesus Christ Superstar», ανέδειξαν τον Lloyd Webber σε δημιουργό των τριών μιούζικαλ με τη μεγαλύτερη διάρκεια παραστάσεων στην ιστορία του βρετανικού θεάτρου.
Η βραδιά του Royal Albert Hall αναμενόμενα διακρίνεται από πλεονάζουσα χλιδή, με χορωδίες, χορευτικά, μεγαλοπρεπή σκηνικά αλλά και ερμηνείες υπερεπιτηδευμένες, συχνά μελοδραματικές στα σημεία που θα έπρεπε να είναι συναισθηματικές, ή αιχμηρές εκεί που θα έπρεπε να είναι συγκινητικές. Σε υψηλά επίπεδα κινείται η ποιότητα ήχου και εικόνας, ενώ επαγγελματική είναι και η σκηνοθεσία του βίντεο, την οποία υπογράφει ο βραβευμένος David Mallet (δική του δουλειά ήταν και το «Live In Amsterdam» της Tina Turner, που είχαμε παρουσιάσει στο τεύχος Απριλίου 1997). Παρελαύνουν αρκετοί από τους προαναφερθέντες συνεργάτες (Michael Ball, Sarah Brightman, Glenn Close, Elaine Page) καθώς και οι Julian Lloyd Webber (τσελίστας, αδελφός του Andrew), Bonnie Tyler (πραγματικό όνομα Gaynor Hopkins, γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1951 στη νότια Ουαλία, διάσημη για επιτυχίες όπως τα «Lost In France», «Total Eclipse Of The Heart», «Faster Than The Speed Of Night» και «Holding Out For A Hero», τραγούδι του Steinman από το «Footloose»), Donny Osmond (ο πιο επιτυχημένος σόλο μουσικός που προέκυψε από τις τάξεις του οικογενειακού συνόλου Osmonds, πρωταγωνίστησε στις καναδικές και βορειοαμερικανικές παραστάσεις του μιούζικαλ «Joseph And The Amazing Technicolor Dreamcoat» που έγιναν τη δεκαετία του ’90), Marcus Lovett, Lottie Mayor, Dennis O’Neill, Antonio Banderas, Dame Kiri Te Kanawa, Boyzone και Ray Shell.