Γυναίκες: Η αδιανόητη δύναμη που κρατάει τη Γάζα όρθια

Την ώρα που η Ευρώπη υποδέχεται το Ισραήλ στη μουσική γιορτή της Eurovision και εμπορεύεται μαζί του, το Τελ Αβίβ έχει δημιουργήσει μια τρομακτική πραγματικότητα στα παλαιστινιακά εδάφη: Γυναίκες γεννούν χωρίς παυσίπονα, χωρίς αναισθησία, μερικές φορές στα πατώματα νοσοκομείων και κάποιες άλλες ψάχνουν στα νοσοκομεία τα αγνοούμενα παιδιά τους.

Με δημοσίευμά του το έγκριτο αμερικανικό περιοδικό The Nation αποτυπώνει μια εφιαλτική κατάσταση στην κατεχόμενη από το Ισραήλ Γάζα, το βάρος της οποίας έχουν σηκώσει γυναίκες.

Λόγω της απουσίας συζύγων, πατέρων και γιων οι γυναίκες στη Γάζα έχουν αναγκαστεί να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. «Οι γυναίκες εδώ έχουν γίνει ταυτόχρονα οι βασικές φροντίστριες και οι βασικοί τροφοδότες των οικογενειών τους, υπεύθυνες για την εξασφάλιση τροφής, νερού και καταφυγίου, τη φροντίδα των τραυματιών και τη διατήρηση των οικογενειών τους» αναφέρει το περιοδικό.

Σημειώνεται ότι από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος στη Γάζα μέχρι τον Δεκέμβριο του 2025 πάνω από 38.000 γυναίκες και κορίτσια έχουν σκοτωθεί.

Οι γυναίκες αναγκάζονται να παίρνουν βασανιστικές αποφάσεις, καθώς τα ιατρικά συστήματα καταρρέουν και η πρόσβαση στην περίθαλψη γίνεται εξαιρετικά περιορισμένη. «Οι οικογένειες παλεύουν να εξασφαλίσουν θεραπεία για τραυματισμένα ή χρόνια άρρωστα παιδιά μέσα σε νοσοκομεία που έχουν κατακλυστεί και αντιμετωπίζουν κρίσιμες ελλείψεις. Η συνεχιζόμενη βία, η περιορισμένη πρόσβαση στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και η έλλειψη εξοπλισμού για τις ομάδες Πολιτικής Προστασίας έχουν, σε ορισμένες περιπτώσεις, αφήσει οικογένειες ανίκανες να φτάσουν ή να βοηθήσουν εγκαίρως τα αγαπημένα τους πρόσωπα».

«Κι όμως, ακόμη και μπροστά σε τέτοια βαρβαρότητα, οι γυναίκες της Γάζας επιμένουν. Κρατούν όρθιες τις κοινότητές τους, λειτουργώντας ως πυλώνες αντοχής μέσα στα ερείπια μιας κοινωνίας που έχει σχεδόν εξαφανιστεί».

To ρεπορτάζ περιγράφει στιγμές που γυναίκες παρηγορούν παιδιά κατά τη διάρκεια ακρωτηριασμών χωρίς αναισθησία, κόρες που θάβουν τους γονείς τους και σύζυγοι που κουβαλούν το αβάσταχτο πένθος της απώλειας του άντρα τους σε μία και μόνη αεροπορική επιδρομή.

«Ο πόνος τους είναι τόσο σωματικός όσο και ψυχολογικός, κι όμως συνεχίζουν να φροντίζουν την επόμενη γενιά, ακόμη κι όταν τα ίδια τους τα σώματα καταρρέουν από την εξάντληση […] Τα νεογέννητα έρχονται σε έναν κόσμο υποσιτισμού και πείνας, μολυσμένου νερού και αδιάκοπων βομβαρδισμών.».

Επωμίζονται την ευθύνη να κρατούν ασφαλή τα παιδιά καθώς οι σκηνές καταρρέουν από τις χειμερινές βροχές ή την καλοκαιρινή ζέστη, καθώς οι συνθήκες υγιεινής διαλύονται και οι ασθένειες εξαπλώνονται.

Γυναίκες με πολλαπλούς ρόλους

Μέσα σε σκηνές και καταφύγια, βασικές πράξεις -το μπάνιο, η έμμηνος ρύση, ο θηλασμός- έχουν μετατραπεί σε καθημερινές δοκιμασίες.

Όμως, μέσα σε υπερπλήρη στρατόπεδα εκτοπισμένων, σε καταφύγια εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης και σε πρόχειρα σπίτια που μετά βίας προσφέρουν προστασία, συνεχίζουν επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική.

Οι γυναίκες της Γάζας περιμένουν ώρες στην ουρά για νερό κρατώντας βρέφη στην αγκαλιά τους. Ψάχνουν στα νοσοκομεία για τους αγνοούμενους γιους τους. Συνεχίζουν να διδάσκουν στα παιδιά που τους απέμειναν πώς να διαβάζουν, πώς να προσεύχονται, πώς να ελπίζουν, ακόμη κι όταν το μέλλον μοιάζει ανώνυμο στη Γάζα.

Πολλές γυναίκες της Γάζας αναγκάστηκαν να αναλάβουν πολλούς ρόλους ταυτόχρονα και να γίνουν μέσα σε μια νύχτα και οι δύο γονείς. Άλλες έχασαν ολόκληρες τις οικογένειές τους. Κάποιες, όπως η παιδίατρος δρ. Αλάα αλ-Νατζάρ, επέζησαν του αδιανόητου -χάνοντας εννέα παιδιά και τον σύζυγό τους σε μία μόνο αεροπορική επιδρομή- κι όμως συνέχισαν την αφοσίωσή τους στο έργο τους ως γιατροί.

Γυναίκες αναγκάστηκαν να γίνουν μονογονεϊκές μητέρες εξαιτίας στοχευμένων δολοφονιών — μια πραγματικότητα που μοιράζονται αμέτρητες άλλες γυναίκες, των οποίων οι ζωές έχουν αλλάξει αμετάκλητα από τη γενοκτονία.

Οι γυναίκες της Γάζας δεν επιβιώνουν απλώς από μια γενοκτονία — κρατιούνται από μια εύθραυστη κλωστή ελπίδας. Είναι οι πιο δυνατές επειδή έχουν ήδη δώσει τα πάντα για να κρατήσουν ζωντανές τις οικογένειές τους. Για εκείνες, το ερώτημα παραμένει: Πόσο ακόμη πρέπει να κουβαλούν αυτό το βάρος; Για πόσο ακόμη πρέπει να αντέχουν το ανυπόφορο ενώ ο κόσμος κοιτάζει αλλού;

Όσο οι Ευρωπαίοι ασχολούνται με τη Eurovision…