Μέριλιν Μονρόε: Τα τελευταία της λόγια πριν το τέλος – «Μισώ να με αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο»

Μέσα από τις σελίδες ενός νέου λευκώματος, η γυναίκα που όρισε τη λάμψη του Χόλιγουντ, η Μέριλιν Μονρόε «επιστρέφει» για να μιλήσει για τη μοναξιά της δόξας, τη δίψα για αληθινή αγάπη και την επιμονή της να παραμείνει η Νόρμα Τζιν σε έναν κόσμο που απαιτούσε από αυτήν να είναι μόνο ένα είδωλο.

Στο λυκόφως της ζωής της, το καλοκαίρι του 1962, η Μέριλιν Μονρόε παραχώρησε μια σειρά συνεντεύξεων στον αρχισυντάκτη του περιοδικού LIFE, Ρίτσαρντ Μέριμαν.

Σε αυτές τις συναντήσεις, η μεγαλύτερη σταρ που γνώρισε ποτέ ο κινηματογράφος δεν θέλησε να μιλήσει για τη λάμψη της μεγάλης οθόνης, αλλά για την ανάγκη της να αναγνωριστεί ως άνθρωπος.

«Ξέρεις, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν με γνωρίζουν πραγματικά» είπε στον Μέριμαν. Στα 36 της, ήθελε να τη βλέπουν για αυτό που πραγματικά ήταν: «Αυτό είναι το πρόβλημα – ένα σύμβολο του σεξ γίνεται κάτι. Απλώς μισώ να είμαι κάτι».

Η πραγματική Μέριλιν ήταν πολύ πιο περίπλοκη. Γεννημένη ως Νόρμα Τζιν Μπέικερ, έζησε σε ορφανοτροφείο και ανάδοχες οικογένειες πριν ανακαλυφθεί σε ηλικία 18 ετών, ενώ εργαζόταν σε εργοστάσιο πυρομαχικών, από έναν φωτογράφο του στρατού που της πρότεινε να γίνει μοντέλο.

Έβαψε τα μαλλιά της πλατινένια και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Η συνέντευξη του Life δημοσιεύτηκε στο τεύχος της 3ης Αυγούστου 1962. Δύο ημέρες αργότερα, η Μονρόε βρέθηκε νεκρή από οξεία δηλητηρίαση από βαρβιτουρικά. Μια «πιθανή αυτοκτονία», είπαν. Ακόμα και σήμερα, αμέτρητα ερωτήματα παραμένουν για τις τελευταίες της ώρες.

Καθώς πλησιάζουν τα 100ά γενέθλιά της την 1η Ιουνίου, ένα νέο βιβλίο, το Marilyn: The Lost Photographs, The Last Interview, φέρνει στο φως ολόκληρη την τελευταία συνέντευξή της μαζί με την τελευταία της φωτογράφιση με τον φωτογράφο Άλαν Γκραντ.

Πολλές από αυτές τις εικόνες ήταν ανέκδοτες μέχρι τώρα. «Η Mέριλιν Μονρόε ήταν κάτι που εφηύρε», λέει ο Τζέιμς Χάσπιλ, 88, ένας από τους λίγους εν ζωή φίλους της. «Της έδωσε την επιτυχία, αλλά στην πραγματική ζωή, ήταν η Nόρμα Τζιν».

Το People δημοσίευσε αποσπάσματα και φωτογραφίες από την έκδοση. Αυτά είναι όσα είπε η Μέριλιν για τη Νόρμα.

Η Μέριλιν Μονρόε στην τελευταία της φωτογράφιση στις 7 Ιουλίου 1962 στο σπίτι της στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια από τον Άλαν Γκραντ

Για την παιδική της ηλικία

Αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός όταν ήμουν πέντε ετών. Μερικοί από τους ανάδοχους γονείς μου με έστελναν στον κινηματογράφο για να με βγάλουν από το σπίτι, και εκεί καθόμουν όλη μέρα και μέχρι αργά το βράδυ – μπροστά, ένα μικρό παιδί ολομόναχο, και μου άρεσε πολύ.

Για τη φήμη

Είναι σαν το χαβιάρι. Είναι καλό να έχεις χαβιάρι, αλλά αν το τρως κάθε μέρα, ξέρεις; [γέλια] Πάρα! Πολύ! Χαβιάρι! Την φορά που βγήκα από το νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη [το 1961], ήταν λίγο δύσκολο γιατί μόλις είχα κάνει μια επέμβαση στη χοληδόχο κύστη και τα πλήθη έσπρωχναν και το τραύμα άνοιξε. Συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι θέλουν να δουν ότι είσαι αληθινός.

Ποτέ δεν ένιωσα ότι είχα κάποια επίδραση στους ανθρώπους μέχρι που ήμουν στην Κορέα [το 1954]. Υπήρχαν 75.000 άντρες που κάθονταν με τα μπουφάν τους στο χιόνι, και όταν έβγαινα, σφύριζαν και φώναζαν το όνομά μου για 10 λεπτά πριν καν προλάβω να ξεκινήσω.

Για το τραγούδι της στον πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι στο Μάντισον Σκουέαρ Γκάρντεν στις 19 Μαΐου 1962

Ήταν σαν να επικρατούσε σιωπή. Δεν πίστευα ότι θα κατάφερνα να πω κάτι. Όταν έφτασα στο μικρόφωνο, πήρα μια ανάσα και ξαφνικά σκέφτηκα, ορίστε! Σκέφτηκα, θα τραγουδήσω αυτό το τραγούδι αν είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνω ποτέ. Και όχι μόνο για τον πρόεδρο, αλλά για όλους τους ανθρώπους.

Αργότερα είχαν κάποιο είδος δεξίωσης. Είχα συναντήσει για λίγο τον γενικό εισαγγελέα [Ρόμπερτ Φ. Κένεντι], οπότε ήταν ωραίο να βλέπω ένα χαμογελαστό, φιλικό πρόσωπο. Αλλά ήμουν με τον πρώην πεθερό μου. Ήρθε εδώ ως μετανάστης και σκέφτηκα ότι αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή του. Σκέφτηκα ότι θα ήταν κάτι που θα μπορούσε να πει στα εγγόνια του. Έτσι, αντί να πω, Τι κάνετε, κύριε Πρόεδρε; είπα: Αυτός είναι ο πρώην πεθερός μου, ο Ισίδωρος Μίλερ.

Για τη βιομηχανία των στούντιο:

Θυμάμαι όταν πήρα τον ρόλο στο «Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές». Η Τζέιν Ράσελ ήταν η μελαχρινή και εγώ ήμουν η ξανθιά. Έπαιρνε 200.000 δολάρια γι’ αυτό, και εγώ έπαιρνα τα 500 δολάρια μου την εβδομάδα, κάτι που για μένα ήταν σημαντικό. Αλλά δεν μπορούσα να βρω καμαρίνι. Είπα, τελικά, «Κοίτα, άλλωστε, εγώ είμαι η ξανθιά και η ταινία φέρει τίτλο Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές. Γιατί πάντα μου έλεγαν, «Θυμήσου, δεν είσαι σταρ». Οπότε είπε: «Λοιπόν, ό,τι κι αν είμαι, είμαι η ξανθιά!». Η εταιρεία με υποτιμούσε συνεχώς.

Για την κοινωνική της ζωή:

Με έχουν καλέσει σε μέρη για να ομορφύνουν ένα τραπέζι. Μερικές φορές δεν σε καλούν για τον εαυτό σου. Γι’ αυτό δεν ασχολούμαι πραγματικά με τη κοσμική ζωή του Χόλιγουντ, δεν με ενδιαφέρει. Μου αρέσουν οι άνθρωποι. Το κοινό όμως με τρομάζει, οι όχλοι με τρομάζουν.

Για τον τίτλο της ως σύμβολο του σεξ:

Έτσι και αλλιώς θα συμβολίζω κάτι οπότε προτιμώ να είναι το σεξ παρά κάτι άλλο. Η σεξουαλικότητα είναι ελκυστική μόνο όταν είναι φυσική και αυθόρμητη. Δεν έχω ενεργήσει ποτέ συνειδητά ως σεξοβόμβα. Καταρχάς δεν έχω γυρίσει ποτέ ερωτική σκηνή. Πάντα ήθελα να το δοκιμάσω και να δω αν μπορώ να το κάνω.

Όλοι γεννιόμαστε σεξουαλικά πλάσματα, δόξα τω Θεώ. Είναι κρίμα που τόσοι πολλοί άνθρωποι περιφρονούν και συνθλίβουν αυτό το φυσικό δώρο. Γιατί η τέχνη, η πραγματική τέχνη, προέρχεται από αυτόν τον ερωτισμό.

Για τους γάμους και τα θετά της παιδιά:

Όταν ήμουν 16 ετών, παιδί, ήμουν νοικοκυρά. Μεγάλωσα διαφορετικά από το μέσο Αμερικανό. Η ευτυχία δεν ήταν κάτι που θεωρούσα δεδομένο. Μερικές φορές νομίζω ότι το μόνο που ήθελα ποτέ στον κόσμο ήταν να συμβιβαστώ με το να είμαι μια ευτυχισμένη παντρεμένη γυναίκα με μια υπέροχη οικογένεια, αλλά δεν νομίζω ότι θα το αντάλλαζα αυτό με όσα έχω μάθει.

Όταν ήμουν παντρεμένη, έπρεπε πάντα να λαμβάνω υπόψη το άλλο άτομο, τον σύζυγό μου. Όχι μόνο τον σύζυγό μου, αλλά κυρίως τα θετά μου παιδιά. Πάντα ήθελα να νιώθουν ότι με γνωρίζουν ως τον εαυτό μου, ό,τι κι αν διάβαζαν ή άκουγαν.

Μια φορά ο θετός μου γιος, ο Μπόμπι [Μίλερ, γιος του τρίτου συζύγου μου, θεατρικού συγγραφέα Άρθουρ Μίλερ], είχε κρυμμένο κάποιο περιοδικό. Μέσα στις σελίδες του είχε ένα από αυτά τα απαίσια άρθρα για μένα. Απλώς είπα: «Μπόμπι, ό,τι θέλεις να μάθεις για μένα, έλα να με ρωτήσεις. Αλλά μην μαθαίνεις για μένα από δεύτερο χέρι, από τέτοια πράγματα».

Ο Τζόι [ΝτιΜάτζιο, γιος του δεύτερου συζύγου της, Τζο ΝτιΜάτζιο], όταν ήταν σε στρατιωτικό ίδρυμα, τον παίρναμε τα Σαββατοκύριακα. Τα θετά μου παιδιά είναι οι καλύτεροί μου φίλοι.

Γιατί ήταν πάντα αργοπορημένη:

Ο Τύπος με συκοφαντούσε μόνιμα, λέγοντας ότι έχω κατάθλιψη, ότι κρυβόμουν. Οπότε και εγώ απλώς αφιερώνω λίγο επιπλέον χρόνο στα μαλλιά μου, βάζω λίγη επιπλέον σκιά ματιών. Μου δίνω λίγο περισσότερη λάμψη. Δεν ξέρω, είναι απλώς ο τρόπος μου να τους απαντήσω με ένα «Χα!»

Για τα μαθήματα ζωής της:

Έχω μάθει πολλά που δεν θα άλλαζα με τίποτα. Δεν θα ήθελα ένα παιδί μου να περάσει από αυτά που έχω περάσει εγώ. Ίσως ακούγεται σαν ξινά σταφύλια επειδή δεν είχα μια ευτυχισμένη οικογένεια. Αλλά η ζωή μου, όλα όσα έμαθα έπρεπε να είναι με τον δικό μου τρόπο. Ελπίζω τελικά να μπορέσω, μέσα από τη δουλειά μου, να μεταλαμπαδεύσω σε μερικούς ανθρώπους κάποια πράγματα από όσα έχω μάθει. Ίσως αυτό είναι απλώς ένα όνειρο αλλά έχω δικαίωμα να ονειρεύομαι.

–

Δύο μέρες μετά την τελευταία τους συνέντευξη, ο Μέριμαν την επισκέφτηκε για να συζητήσει την ιστορία της και μοιράστηκε τις αναμνήσεις του από την τελευταία τους συνάντηση.

«Ήταν ξυπόλητη, φορούσε μια ρόμπα και δεν είχε ξεπλύνει ακόμα τη μάσκαρα της προηγούμενης νύχτας. Τα λεπτά μαλλιά της ήταν σε μια δίνη ύπνου. Κράτησε το χειρόγραφο ψηλά μπροστά στα μάτια της και το διάβασε προσεκτικά, δυνατά.

Καθώς απομακρύνθηκα, ξαφνικά, η Μέριλιν μου φώναξε: Γεια, ευχαριστώ. Γύρισα και στεκόταν εκεί, παράξενα απελπισμένη. Σκέφτηκα τότε την αντίδρασή της νωρίτερα, όταν την είχα ρωτήσει αν της συμπαραστάθηκαν οι φίλοι της μετά την απόλυση της από το Fox. Υπήρξε σιωπή. Η Μέριλιν, ευθυτενής και καθισμένη απέναντι μου, με μάτια ορθάνοιχτα και πληγωμένα, μου απάντησε με ένα ψίθυρο: Όχι».

Το βιβλίο Marilyn: The Lost Photographs, The Last Interview [Μέριλιν: Οι χαμένες φωτογραφίες, η τελευταία συνέντευξη] του Ρίτσαρντ Μέριμαν με φωτογραφίες του Άλαν Γκραντ κυκλοφορεί στις 12 Μαΐου.