Ο Τσαζ Παλμιντέρι ήθελε να γίνει ηθοποιός και όχι γκάνγκστερ

Όταν ο Τσαζ Παλμιντέρι εμφανίστηκε στο πλευρό του Ρόμπερτ Ντε Νίρο στην ταινία «Ιστορίες του Μπρονξ» (1993), το βιογραφικό του περιλάμβανε μια σειρά τηλεοπτικών διαφημίσεων και μόλις τρεις κινηματογραφικούς ρόλους.

Στην αντίπερα όχθη του ποταμού, ο Ντε Νίρο είχε στο ενεργητικό του ταινίες όπως «Ο Ταξιτζής», «Τα Κακά Παιδιά», και ο «Νονός».

Παρ’ όλα αυτά, η ερμηνεία του Παλμιντέρι κυριάρχησε στην οθόνη, με το κοινό σε κάθε γωνιά της γης, να μοιράζεται μέχρι και σήμερα, αποσπάσματα από την ερμηνεία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (και εγώ να γράφω αυτό το άρθρο, ενώ έχουν περάσει δεκαετίες από την κυκλοφορία της ταινίας).

Αλλά ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν του άνδρα που κατάφερε να ξεφύγει από τις γειτονιές που οι επιλογές είναι λίγες για τους φτωχούς και σίγουρα περιλαμβάνουν μικροπαρανομίες (και μπόλικο αίμα φίλων, αδερφών, συντρόφων).

«Η πιο δύσκολη απόρριψη ήταν η πρώτη»

Για πολλά χρόνια, ο Τσαζ Παλμιντέρι εργαζόταν ως ηθοποιός και πορτιέρης. Το 1989, αποφάσισε να ανεβάσει τον μονόλογο «Ιστορίες του Μπρονξ» και να πρωταγωνιστεί ως ο μοναδικός ηθοποιός επί σκηνής.

Το δρώμενο τράβηξε την προσοχή όλων, και οι προσφορές έφτασαν το ένα εκατομμύριο δολάρια, ωστόσο, ο Παλμιντέρι ήθελε τόσο να γράψει όσο και να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική εκδοχή του έργου του.

«Η πιο δύσκολη απόρριψη ήταν η πρώτη», ανέφερε για την αρχική προσφορά των 250.000 δολαρίων.

Μετά από αυτό, παραδέχτηκε κάποτε, κατάλαβε ότι τα μηδενικά των επιταγών ήταν απλά αριθμοί. «Μάλλον είχα πίστη στον εαυτό μου», είπε.

«Ήταν μέρος της καθημερινότητας»

Απέδωσε μάλιστα την επιτυχία του στην πίστη του στον Θεό και στον πρόθυμο, φύλακα άγγελο του, ο οποίος  πιθανότατα οδήγησε τον Ντε Νίρο στην παράστασή του στο Λος Άντζελες.

«Δεν ήμουν νευρικός [που γνώριζα ότι βρισκόταν στο κοινό], απλά έκανα αυτό που έπρεπε», διηγήθηκε σε παλαιότερη συνέντευξή του.

Αφού έδωσε μια ερμηνεία μεγατόνων, ο Ντε Νίρο δεν έχασε χρόνο και τον επισκέφτηκε στο καμαρίνι του.

«Μπορείς να γράψεις το σενάριο, να παίξεις τον Σόνι και εγώ θα παίξω τον πατέρα σου», του είπε ο Ντε Νίρο.

Η ιστορία που βλέπουμε να ξετυλίγεται στην οθόνη, ξέρετε οι μαφιόζοι που στέλνουν τεράστια μπουκέτα με λουλούδια όταν πεθαίνει κάποιος για να δείξουν σεβασμό, οι μεροκαματιάριδες και τα παιδιά από τις φτωχογειτονιές που γοητεύονται από τον πλούτο που ποτέ δεν είχαν, δεν ήρθε ουρανοκατέβατη.

Όταν ήταν παιδί, πέρασε τα χρόνια του στους δρόμους του Μπρονξ, που ήταν γεμάτοι γκάνγκστερ.

«Ήταν μέρος της καθημερινότητας», είπε κάποτε ο Τσαζ Παλμιντέρι, αναφορικά με την ιδέα πίσω από την ταινία.

Ωστόσο, δεν εξιδανικεύει την πανταχού παρουσία τους. «Ζουν από τον ιδρώτα των άλλων – δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να είναι κανείς περήφανος», εξήγησε.

«Ποτέ δεν ήθελα να γίνω γκάνγκστερ. Είχα ένα όνειρο και οι γονείς μου μου έλεγαν να μην σπαταλήσω το ταλέντο μου», πρόσθεσε.

Αυτή η απόφαση, αν και δύσκολη δεδομένου ότι το γρήγορο χρήμα γοητεύει άπαντες, στηρίχτηκε σε διάφορες πρώιμες εμπειρίες του Παλμιντέρι.

Έγινε μάρτυρας ενός φόνου για μια θέση στάθμευσης, βγήκε ραντεβού με μια μαύρη κοπέλα σε μια εποχή που κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο, είδε τέσσερις φίλους του να ανατινάζονται μέσα σε ένα αυτοκίνητο και φυσικά, ποτέ δεν έδωσε πληροφορίες στην αστυνομία για όσα συνέβαιναν στους δρόμους (ότι δηλαδή είδαμε και στην ταινία: ο νόμος της σιωπής).

«Από τα 10 μου χρόνια, ήθελα να γίνω ηθοποιός»

Πέραν της ιστορίας, ούτε το ταλέντο του στη διήγηση ιστοριών, ήρθε τυχαία.

«Όταν επέστρεψα [στην πατρίδα μου], ανακάλυψα ότι ο προπάππους μου ήταν αφηγητής και ποιητής. Συγκέντρωνε κόσμο στην πλατεία, οπότε αυτό που έχω κληρονομήσει ίσως προέρχεται από αυτόν. Από τα 10 μου χρόνια, ήθελα να γίνω ηθοποιός. Μιμούμουν ό,τι έβλεπα στις ταινίες στη γωνία του δρόμου», εξιστόρησε.

Παραδόξως, ήταν μια παρεξήγηση που τον οδήγησε να αρχίσει να καταγράφει το Μπρονξ. Αφού κατά λάθος δεν άφησε τον διάσημο ατζέντη Σουίφτι Λάζαρ να μπει στο δικό του πάρτι, ο Παλμιντέρι έχασε τη δουλειά του ως πορτιέρης. «Απλά είπα, αυτό ήταν, και άρχισα να γράφω τις Ιστορίες του Μπρονξ», είπε κάποτε.

View this post on Instagram

A post shared by New Yorkers (@newyorkers)

«Δανείστηκα χρήματα από έναν φίλο μου, έκανα την παραγωγή η ζωή μου άλλαξε», πρόσθεσε.

Όμως, η απόφαση να παρουσιάστει στο θεατρικό κοινό έναν μονόλογο με πρωταγωνιστή έναν ηθοποιό που δεν γνώριζε κανείς, ήταν ρισκαδόρικη.

«Ήμουν άγνωστος, και αν κάποιος επρόκειτο να αναγνωριστεί – ήμουν ο μόνος στη σκηνή. Είναι σαν να έκανα ολόκληρη την ταινία στη σκηνή. Γι’ αυτό, όταν το είδαν οι άνθρωποι, μπορούσαν να δουν την ταινία. Γι’ αυτό μου προσφέρθηκαν όλα αυτά τα χρήματα», εξήγησε για την απόφαση του.

*Με πληροφορίες από: Vocal Media | Rich Monetti