Τα εκτελεστικά όργανα για τις υποκλοπές καταδικάστηκαν. Οι εντολείς και συνεργοί τους στην κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θα τιμωρηθούν;

Είναι μια ιστορική απόφαση. Και η απόδειξη ότι υπάρχουν ακόμη δικαστές, πραγματικοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης σε αυτή τη χώρα. Ύστερα από μια υποδειγματικά εξαντλητική διερεύνηση της υπόθεσης, ένα μονομελές πρωτοδικείο στην Αθήνα καταδίκασε τους επιχειρηματίες που ανέλαβαν να υλοποιήσουν τις υποκλοπές, ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην Ελλάδα.

Και όχι μόνο τους καταδίκασε, αλλά διαβίβασε τη δικογραφία στην εισαγγελία για περαιτέρω διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών -και επομένως αναβάθμιση των κατηγοριών σε βάρος τους- των τεσσάρων καταδικασθέντων και άλλων εμπλεκόμενων προσώπων.

Δηλαδή, το δικαστήριο καταδίκασε αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους γιατί έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια να παγιδευτούν με παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό τα τηλέφωνα δημοσιογράφων, πολιτικών (συμπεριλαμβανομένου του σημερινού αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκου Ανδρουλάκη), υπουργών, επιχειρηματιών, δικαστικών και ανώτατων αξιωματικών.

Το δικαστήριο αυτό επιτέλεσε το έργο του. Και απέδειξε, προς απογοήτευση όσων λυσσαλέα και με προφανείς σκοπούς προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν την υπόθεση επιτιθέμενοι σε όσους επιμέναμε, ότι υπάρχει σκάνδαλο υποκλοπών. Και ότι αυτό το θεσμικό σκάνδαλο είναι μεγάλο.

Το δικαστήριο αυτό έκανε τη δουλειά που δεν έκανε η κυβερνητική πλειοψηφία της αρμόδιας εξεταστικής επιτροπής που έκρινε ότι δεν έγινε και τίποτα σοβαρό. Έκανε τη δουλειά που επίσης δεν έκανε το διαβόητο πόρισμα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου (δια χειρός του Αντιεισαγγελέας του ΑΠ κ. Αχιλλέα Ζήση) που υποβάθμισε την υπόθεση, αρνήθηκε να διερευνήσει στοιχεία που αναδείχτηκαν στο συγκεκριμένο δικαστήριο, και έκρινε ότι δεν υπήρχαν ευθύνες πολιτικών προσώπων.

Μόνο που τώρα ανοίγει πραγματικά η συζήτηση για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Γιατί οι άνθρωποι που καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές, ο Ισραηλινός επιχειρηματίας Ταλ Ντίλιαν, η συνεργάτιδά του Σάρα Χάμου, καθώς και οι Έλληνες επιχειρηματίες Φέλιξ Μπίτζιος και Γιάννης Λαβράνος δεν έστησαν αυτόν τον πανάκριβο μηχανισμό παρακολουθήσεων για «ιδιωτική χρήση». Δεν το έκαναν γιατί δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν.

Κάποιος τους ζήτησε να το κάνουν. Κάποιος τους έδωσε εντολή να το κάνουν. Κάποιος τους πλήρωσε για να το κάνουν.

Και αυτός ήταν η ελληνική κυβέρνηση και για την ακρίβεια το Μέγαρο Μαξίμου αφού τα ζητήματα της ΕΥΠ υπάγονται απευθείας στον Πρωθυπουργό, κάτι μάλιστα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσπευσε να εξασφαλίσει άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του.

Ουσιαστικά, είχε στηθεί ένας παράλληλος μηχανισμός μέσα στην ΕΥΠ που λειτουργούσε ως κέντρο χρήσης του παράνομου λογισμικού.

Άλλωστε, πέραν της κοινής λογικής που λέει ότι τέτοιες παρακολουθήσεις κάνουν μόνο κυβερνήσεις, δηλαδή είτε η δική μας, είτε ξένες (οπότε μιλάμε για κατασκοπεία), υπάρχουν και όλες οι οικονομικές σχέσεις ανάμεσα στο ελληνικό δημόσιο και τις εταιρείες που εμπλέκονται Krikel και Intellexa, που ουσιαστικά δείχνουν πώς πληρώθηκε ο παράνομος μηχανισμός παρακολουθήσεων, αλλά και δεδομένα, που αποδεικνύουν στενές σχέσεις της κυβέρνησης με τα εκτελεστικά όργανα των υποκλοπών, όπως οι κουμπαριές του Γιάννη Λαβράνου με τον τότε γενικό γραμματέα του πρωθυπουργό (και πρακτικά τον άνθρωπο που συντόνιζε το μηχανισμό του Μεγάρου Μαξίμου) Γρηγόρη Δημητριάδη και τις φιλικές σχέσεις του ίδιου με τον σημερινό υπουργό Εθνικής Οικονομίας Κυριάκο Πιερρακάκη.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι υπάρχουν πραγματικές πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατία και του Κυριάκου Μητσοτάκη και ποινικές ευθύνες κυβερνητικών στελεχών που πρέπει να διερευνηθούν ξανά και να σταματήσει η πρακτική της συγκάλυψης, που με την παρούσα κυβέρνηση τείνει να γίνει η συνήθης πρακτική σε ότι αφορά εξαιρετικά κρίσιμα θέματα.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών παραμένει βαριά σκιά στην πολιτική ζωή της χώρας και ανοιχτή πληγή για το Κράτος Δικαίου και την ίδια τη Δημοκρατία. Και αποτελεί κορυφαία στιγμή θεσμικής παραβατικότητας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, τόσο το γεγονός ότι συνέβη όσο και το γεγονός ότι υπήρξε προκλητική άρνηση πραγματικής ανάληψης ευθύνης και επιδίωξη συγκάλυψης των ποινικών ευθυνών. Η αντιμετώπιση δε της νίκης των εκλογών του 2023 ως απαλλακτικού βουλεύματος, όχι μόνο δεν περιποιεί τιμή στην κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά πιθανώς να αποδειχθεί και θανάσιμο αμάρτημα. Για να μην αναφερθώ στη συστηματική εκστρατεία συκοφάντησης από την κυβέρνηση και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ όσων στάθηκαν στο ύψος του θεσμικού τους ρόλου, όπως ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΑΕ κ. Χρήστος Ράμμος.

Και οι ευθύνες πρέπει να αποδίδονται. Όσο ψηλά και αν βρίσκονται οι υπαίτιοι. Διαφορετικά η δημοκρατία μας θα καταντήσει πουκάμισο αδειανό.

Ps: Το σκάνδαλο των υποκλοπών έδειξε πόσο αναγκαία είναι η δημοσιογραφία για τη δημοκρατία. Απέδειξε ότι η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης. Δυστυχώς ξεμπροστιάτηκε όμως και η σημερινή ένδεια: ελάχιστα ήταν τα Μέσα που ανέδειξαν και παρακολούθησαν το θέμα όπως αρμόζει στην κρισιμότητά του, με αναλυτικά ρεπορτάζ και αναλύσεις για τις καταθέσεις των μαρτύρων σε όλες τις συνεδριάσεις του Δικαστηρίου που αποκάλυψε την αλήθεια. Πόσο καταθλιπτικό γίνεται το μιντιακό τοπίο όταν κυριαρχεί η χειραγώγηση και η αποσιώπηση και πόσο υποκριτικό ήταν το σημερινό προκλητικά όψιμο ενδιαφέρον κάποιων Μέσων.