Το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb προσέφερε τη λεπτομερέστη μέχρι σήμερα εικόνα του Νεφελώματος της Έλικας, μιας πελώριας φυσαλίδας που σχηματίστηκε κατά τον εκρηκτικό θάνατο ενός άστρου σαν τον Ήλιο.
Το Νεφέλωμα της Έλικας αποτελείται από υλικό που εκτίναξε το άστρο στα τελευταία στάδια της ζωής του, λίγο πριν ο πυρήνας του καταρρεύσει για να μετατραπεί σε λευκό νάνο, ένα υπέρπυκνο σώμα περίπου στο μέγεθος της Γης.
To υλικό που εκτινάχθηκε σχηματίζει μια σφαίρα γύρω από το πτώμα του άστρου, η οποία ονομάζεται πλανητικό νεφέλωμα, αν και δεν έχει καμία σχέση με τους πλανήτες. O όρος προήλθε από το σφαιρικό σχήμα αυτών των νεφελωμάτων, το οποίο ερμήνευαν ως πλανήτες οι αστρονόμοι του 18ου αιώνα.
Το ίδιο εκρηκτικό τέλος θα έχει και ο Ήλιος όταν εξαντλήσει τα πυρηνικά του καύσιμα σε περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια.
Αριστερά, το Νεφέλωμα της Έλικας σε εικόνα του επίγειου τηλεσκοπίου VISTA. Δεξιά, η περιοχή που παρατήρησε το James Webb [NASA, ESA, CSA, STScI, A. Pagan (STScI)]
Το Νεφέλωμα της Έλικας βρίσκεται στην κατεύθυνση του αστερισμού του Υδροχόου, σε απόσταση 650 ετών φωτός, και είναι ένα από τα πλησιέστερα και φωτεινότερα που διακρίνονται από τη Γη. Είναι γνωστό στους αστρονόμους εδώ και δύο αιώνες.
Η νέα εικόνα εστιάζει στο εσωτερικό χείλος της δακτυλιοειδούς δομής, ενώ ο ίδιος ο λευκός νάνος βρίσκεται έξω από το οπτικό πεδίο του Webb.
Σε αυτή την περιοχή, το υπέρθερμο αέριο που εκτινάσσεται από την περιοχή του λευκού νάνου συγκρούεται με σύννεφα κρύου αερίου, το οποίο είχε απελευθερωθεί σε προηγούμενα στάδια της κοσμικής έκρηξης.
Η εικόνα του James Webb είναι διαθέσιμη σε πλήρη ανάλυση εδώ.
Ζουμ στην εικόνα του James Webb: κίτρινες στήλες μοριακού υδρογόνου σχηματίζονται από την ψύξη του αερίου που εκτίναξε το άστρο ([NASA, ESA, CSA, STScI, A. Pagan (STScI)]
Στο πάνω μέρος της εικόνας διακρίνονται γαλάζια στίγματα, σύννεφα αερίου που θερμαίνεται και λάμπει λόγω της υπεριώδους ακτινοβολίας του αστρικού υπολείμματος.
Λίγο πιο μακριά από τον λευκό νάνο, το αέριο ψύχεται και σχηματίζει κίτρινες στήλες μοριακού υδρογόνου.
Στο κάτω μέρος της εικόνας, οι κόκκινοι τόνοι αντιστοιχούν σε ψυχρές περιοχές όπου το αέριο αραιώνει και αντικαθίσταται από σκόνη πιο σύνθετων ενώσεων.
Σκορπισμένο στο Διάστημα, το υλικό αυτό δεν αποκλείεται να αποτελέσει μια μέρα την πρώτη ύλη για τον σχηματισμό νέων άστρων και πλανητών.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας