Ματσάδο και Τραμπ δεν είναι οι πρώτοι – Νομπελίστες ειρήνης που στήριξαν πολεμικούς εφιάλτες

Στην προσπάθειά της η Μαρία Κορίνα Ματσάδο να αναλάβει την ηγεσία της Βενεζουέλας πήγε στον Λευκό Οίκο και προσέφερε στον πρόεδρο των ΗΠΑ το Νόμπελ Ειρήνης, που της απονεμήθηκε τον Δεκέμβριο. Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που πιάνουν στα χέρια τους το βραβείο Νόμπελ άτομα που εξαπολύουν πολέμους ή στηρίζουν βίαιες ανατροπές κυβερνήσεων.

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξήρε την «υπέροχη χειρονομία» της επικεφαλής της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, αφού η Ματσάδο του προσέφερε το μετάλλιο του Νόμπελ Ειρήνης κατά τη διάρκεια συνάντησής τους στον Λευκό Οίκο. «Η Μαρία μου έδωσε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για το έργο που έφερα σε πέρας».

Ας δούμε λοιπόν προσωπικότητες της ιστορίες που φέρανε εις πέρας το «ειρηνικό τους έργο» με θύματα εκατομμύρια αμάχους:

Mεναχέμ Μπεγκίν – Νόμπελ Ειρήνης 1978

To 1978 επιτροπή Νόμπελ έδωσε το βραβείο τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μεναχέμ Μπεγκίν. Υπήρξε ηγέτης της ακραίας σιωνιστικής οργάνωσης Irgun που το 1946 ανατίναξε το ξενοδοχείο King David –έδρα της βρετανικής διοίκησης εκείνη την εποχή- στην Ιερουσαλήμ το  σκοτώνοντας 91 άτομα και τραυματίζοντας 46. Οι δραστηριότητες της Irgun χαρακτηρίστηκαν ως τρομοκρατικές από την βρετανική MI5 και όχι μόνο. Ακόμα και το Σιωνιστικό Κογκρέσο του 1946 και η «Εβραϊκή Οργάνωση για το Ισραήλ» (“Jewish Agency for Israel”) την θεωρούσαν τρομοκρατική οργάνωση. Ο Μπέγκιν, «τίμησε» το βραβείο, διατάσσοντας την εισβολή στον Λίβανο το 1982 για να πολεμήσει τα οχυρά της ΟΑΠ εκεί, πυροδοτώντας τον πόλεμο του Λιβάνου το 1982. Η βία των Ισραηλινών ήταν εκείνη που οδήγησε στην ίδρυση της Χεζμπολάχ, όπως έχουν παραδεχτεί και οι Ισραηλινοί.

Εγχώριοι σύμμαχοι των Ισραηλινών -οι ανεξέλεγκτοι Φαλαγγίτες- είχαν λάβει εντολή από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις να εκκαθαρίσουν τους μαχητές της ΟΑΠ, στο πλαίσιο των επιχειρήσεών τους στη Δυτική Βηρυτό. Παρά το γεγονός ότι οι Ισραηλινοί ενημερώνονταν για τις σφαγές που διέπραξαν οι Φαλαγγίτες, δεν έκαναν καμία απολύτως ενέργεια για να τις αποτρέψουν. Η δημόσια και διεθνή καταγραφή στο πρόσωπό του ήταν η αρχή του πολιτικού του τέλους, αφού απομονώθηκε και μετά παραιτήθηκε τον Οκτώβριο του 1983.

Henry Kissinger — Νόμπελ Ειρήνης (1973)

Του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης για την τερματισμό του Πολέμου στο Βιετνάμ, ωστόσο, ο ρόλος του στον συγκεκριμένο πόλεμο ήταν καθοριστικός. Ενώ ιερές αγελάδες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής επέκριναν τον πόλεμο -George Kennan, ο Hans Morgenthau, Kenneth Waltz- πριν ακόμα ξεσηκωθεί η κοινή γνώμη, ο Κίσινγκερ τον υποστήριξε πριν μπει στην κυβέρνηση, παρατείνοντάς τον μάλιστα στη συνέχεια, ενώ γνώριζε ότι δεν μπορούσε να κερδηθεί.

Η ίδια η σελίδα του Nobel Prize αναφέρει ότι επικριτές τον θεωρούν εν μέρει υπεύθυνο για τον παράνομο βομβαρδισμό Καμπότζης και Λάος. Άρα, παρότι βραβεύτηκε για “ειρήνη”, είναι γνήσιο παράδειγμα του ξεπλύματος υπεύθυνων πολιτικών για εγκλήματα πολέμου. Ήταν επίσης ο άνθρωπος κλειδί για την επιβολή μιας από τις πιο στυγνές δικτατορίες του 20^ου αιώνα, εκείνης του Αουγκούστο Πινοσέτ στη Χιλή, τον Σεπτέμβριο του 1973

Μπαράκ Ομπάμα – Νόμπελ Ειρήνης (2009)

Μετά το βραβείο, η προεδρία του συνδέθηκε με στρατιωτική δράση στη Λιβύη (2011), που προκάλεσε εσωτερικές πολιτικές αντιδράσεις στις ΗΠΑ.  Παράλληλα, τεκμηριώνεται μεγάλη κλιμάκωση των drone strikes σε πολλαπλά θέατρα επιχειρήσεων σε σχέση με την προηγούμενη διοίκηση. Έτσι, ο Ομπάμα στην πραγματικότητα παράτεινε πολέμους και συντέλεσε στην επικράτηση εσωτερικού χάους.

Άμπιι Αχμέτ — Νόμπελ Ειρήνης (2019) 

Ο πόλεμος στο Τιγκράι ξεκίνησε τον Νοέμβριο 2020, όταν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προχώρησε σε στρατιωτική επιχείρηση κατά των δυνάμεων της περιοχής, με τον πρωθυπουργό της Αιθιοπίας Άμπιι Αχμέτ, να απορρίπτει εκκλήσεις αποκλιμάκωσης.  Διεθνείς αποτιμήσεις περιγράφουν την έναρξη της σύγκρουσης ως επίθεση της κυβέρνησης που εξελίχθηκε σε μακρόχρονο πόλεμο με τεράστιο ανθρωπιστικό κόστος.

Αούνγκ Σαν Σου Κι — Νόμπελ Ειρήνης (1991)

Η Αούνγκ Σαν Σου Κι είχε πάρει το Νόμπελ Ειρήνης το 1991, αλλά σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά εμφανίστηκε τον Δεκέμβριο 2019 στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ICJ) ως εκπρόσωπος της Μιανμάρ, στη δίκη που είχε φέρει η Γκάμπια για παραβίαση της Σύμβασης για τη Γενοκτονία σχετικά με την εκστρατεία του 2017 κατά των Ροχίνγκια.

Στην αγόρευσή της χαρακτήρισε τις κατηγορίες γενοκτονίας «ελλιπείς και παραπλανητικές» και υποστήριξε ότι οι επιχειρήσεις παρουσιάζονταν μονομερώς, ζητώντας ουσιαστικά να μην “σταθεί” το αφήγημα της γενοκτονικής πρόθεσης.  Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατέγραψαν ότι η ίδια ζήτησε από το Διεθνές Ποινικό Δικστήριο να απορρίψει την υπόθεση, ενώ τόνισαν την αντίφαση: μια πρώην σύμβολο δικαιωμάτων να υπερασπίζεται τον στρατό της χώρας της.  Ρεπορτάζ υπενθυμίζουν πως η υπόθεση αφορά την καταστολή που οδήγησε σε φυγή εκατοντάδων χιλιάδων Ροχίνγκια προς το Μπανγκλαντές, με τον ΟΗΕ να μιλά για πράξεις που περιλαμβάνουν πράξεις γενοκτονίας.

Σήμερα, η ίδια δεν εκπροσωπεί πλέον τη Μιανμάρ—βρίσκεται φυλακισμένη μετά το πραξικόπημα του 2021—αλλά το Διεθνές Δικστήριο και τα ΜΜΕ συνεχίζουν να την αναφέρουν ως το πρόσωπο που είχε αναλάβει τη δημόσια υπεράσπιση της χώρας στην έναρξη της υπόθεσης.

Οι παραπάνω είναι μόνο ελάχιστοι από τους Νομπελίστες που στήριξαν πολέμους, ακόμα και τη ναζιστική Γερμανία.