Ελληνοτουρκικά: Ο κόκορας και η αλεπού

Την Ρόδο, λοιπόν, έβαλαν στο μάτι, τώρα, οι Τουρκαλάδες γιατί, λέει, φτιάχνουμε εκεί στρατιωτικά αεροδρόμια και κινδυνεύουν. Και για να μη κινδυνεύουν, λέει, απ’ τα στρατιωτικά αεροδρόμιά μας οι «φίλοι μας» οι Τουρκαλάδες, δεν αποκλείουν, λέει, να τη μεταβάλουν σε νέα Κύπρο! Αυτή είναι η τελευταία φάση των μπουρδαλάδικων εκδηλώσεων της θρασύτητας των Μεμέτηδων, που τη συμπλήρωσαν, μάλιστα, ευθύς αμέσως με άπλωμα των αιτημάτων τους… σ’ όλα τα Δωδεκάνησα. Κινδυνεύουν, λένε, από αυτά γιατί πιθανώς… να τους επιτεθούμε.

Σκεφτόμουν, που λέτε, τούτες τις μέρες όλες αυτές τις δικαιολογίες, τα προσχήματα και τα «επιχειρήματα» που κάθε τόσο προβάλλουν για να προκαλούνε σαματά, οι γείτονες Μεμέτηδες, κι’ αναθυμήθηκα ένα παραμύθι τους —προϊόν της ανατολίτικης θυμοσοφίας— που φαίνεται ότι πάρα πολύ επηρεάζει την τακτική τους απ’ τα παλιά χρόνια μέχρι σήμερα. Ήταν τους τραγικούς καιρούς του αλύτρωτου Ελληνισμού, όταν μια ελληνική αντιπροσωπεία πήγε σ’ έναν Τούρκο προύχοντα —μιλώ για την Τραπεζούντα του 1922— για να τον συμβουλευθή τι έπρεπε να κάνουν οι Έλληνες για να συμφιλιωθούν με τους Τούρκους και να πάψη ο αιματηρός κατατρεγμός τους. Ο Τούρκος, λοιπόν, τους δέχτηκε καλά, τους άκουσε κι’ ύστερα τους είπε το παρακάτω παραμύθι:

«ΤΑ ΝΕΑ», 4.4.1975, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

«Καλοί μου εφέντηδες, θέλετε να κάνετε μια συμφωνία εσείς οι Έλληνες μ’ εμάς τους Τούρκους για να είμαστε από δω και πέρα καλοί φίλοι; Ακούστε, λοιπόν: Μια φορά κι’ ένα καιρό η αλεπού έκλεισε συμφωνία με τον κόκκορα να ζήσουν φιλικά και αδελφωμένα, αλλά μόνο εφ’ όσον δεν θα τούβρισκε τρία κουσούρια. Ο κόκκορας, σίγουρος για την ειλικρίνεια της αλεπούς και βέβαιος ότι δεν είχε κανένα κουσούρι, δέχτηκε. Αφού, όμως, περπάτησαν λιγάκι, σταμάτησε η αλεπού, κύτταξε το λειρί του και του λέει:

— Τι είναι αυτό;

— Είναι το λειρί μου, απάντησε ο κόκκορας.

— Κουσούρι είναι, είπε η αλεπού. Τουλάχιστο να ήταν φέσι…

Έγινε μεγάλη συζήτηση ανάμεσά τους και παρά τις διαμαρτυρίες του κόκκορα η αλεπού επέμενε ότι ήταν κουσούρι. Περπάτησαν κάμποσο ακόμα και σε μια στιγμή σταμάτησε πάλι η αλεπού και κύτταξε το πίσω μέρος του ποδαριού του κόκκορα.

— Τι είναι αυτό;

— Είναι το πλήκτρο μου , είπε ο κόκκορας. Ένα μικρό όπλο που μου το έδωσε ο Αλλάχ για άμυνα.

Η αλεπού, όμως, θύμωσε, είπε να μην ανακατεύη τον Αλλάχ σε τέτοια πράματα κι’ επέμενε να το παραδεχθή ότι κι’ αυτό ήταν κουσούρι. Προχώρησαν λίγο ακόμα σιωπηλοί κι’ άξαφνα του λέει η αλεπού:

—Δεν μου λες, γιατί όταν όλοι κοιμούνται, εσύ, επάνω στον πιο γλυκό τους ύπνο, αρχίζεις να φωνάζης κο-κο-ρίκο και τους ξυπνάς;

— Κουσούρι είναι κι’ αυτό;

— Το τρίτο! είπε η αλεπού».

«ΤΑ ΝΕΑ», 4.4.1975, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο μύθος —έτσι όπως τον διηγήθηκε ο Τουρκαλάς— λέει, βέβαια, ότι η αλεπού, βρίσκοντας και το τρίτο κουσούρι του κόκκορα, τον έφαγε. Αλλά υπάρχει και άλλη εκδοχή που λέει άλλα: Ότι, δηλαδή, ο κόκκορας υπομόνεψε μια, υπομόνεψε δυο, αλλά στο τέλος έχασε την υπομονή του και δίνοντας ένα απότομο σάλτο στον αέρα κατάφερε με το πλήκτρο του τόσο δυνατά χτυπήματα στα μάτια της αλεπούς, ώστε την στράβωσε και την άφησε να κυλιέται χάμω και να ουρλιάζη. Ήταν τόση η αγανάκτησή του για την ατιμία και την ύπουλη πονηριά της αλεπούς, ώστε το μόνο που δεν λογάριασε εκείνη την στιγμή ήταν η διαφορά του όγκου της.

Και για να έλθουμε στα δικά μας, μας έπρηξαν τα συκώτια οι Μεμέτηδες προβάλλοντας κάθε μέρα και περισσότερες αξιώσεις —για την Κύπρο, για το Αιγαίο, για τη Ρόδο και τώρα, όπως είπα, για ολόκληρα τα Δωδεκάνησα— με τον ίδιο τρόπο που έκανε η αλεπού για τα δήθεν «κουσούρια» του κόκκορα. Δηλοί, όμως, ο μύθος ότι ο όγκος της αλεπούς δεν έπαιξε κανένα ρόλο για τον κόκκορα, που όταν πια η αλεπού τού εξάντλησε και τα τελευταία ίχνη της υπομονής, της έβγαλε τα μάτια. Όπως δεν έπαιξε ποτέ κανένα ρόλο για τους Έλληνες ο όγκος του αντιπάλου —να τα ξαναλέμε, Μεμέτηδες;— ούτε στον Μαραθώνα, ούτε το 1821, ούτε το 1940, όταν η φούχτα των ηρώων που κατοικούνε τούτη τη γη εξευτελίσαν αυτοκρατορίες: Την Περσική, την Οθωμανική, την Φασιστική του «τρομερού» —τότε— Ντούτσε, που είχε μιλιούνια στρατό και στόλο κι’ αεροπορία.

Συμπέρασμα: Έτσι που αποθρασύνονται μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο οι Μεμέτηδες, κανένας δεν μπορεί να ξέρη πού θα φτάσουμε. Αν όμως, ο μη γένοιτο, χρειαστή να φτάσουμε και στην αναμέτρηση —που δεν αποκλείεται εντελώς— θα πρέπει από τώρα να είμαστε προετοιμασμένοι ψυχικά. Και για τον σκοπό αυτό θα πρέπει απαραιτήτως να παραμερίσουμε όλα τα δευτερεύοντα ζητήματα, όλες μας τις διαφορές, που έχουμε πάντα τον καιρό να τις βρούμε. Τώρα, προς Θεού, τα μάτια μας δεκατέσσαρα στον Τούρκο! Δεν μας έγινε συνείδηση ακόμα; Αυτός είναι το υπ’ αριθμόν 1 θέμα, ο υπ’ αριθμόν 1 εχθρός. Είναι η αλεπού του μύθου που, αν χρειαστή, σίγουρα θα της βγάλουμε τα μάτια!

*Κείμενο του Δημήτρη Ψαθά, που έφερε τον τίτλο «Δεκατέσσαρα!» και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Τα Νέα» ακριβώς πριν από μισόν αιώνα, στις 4 Απριλίου 1975, ημέρα Παρασκευή και τότε.

Ο Δημήτρης Ψαθάς

Το ίδιο τροπάρι η αλεπού της Ανατολής, δεκαετίες τώρα. Τα ίδια προσχήματα και τα ίδια «επιχειρήματα», με σκοπό την πρόκληση έντασης και αναταραχής, άλλως πως σαματά.

Και ορθότατα ο Ψαθάς υπογραμμίζει τη σημασία, την εθνική αναγκαιότητα καλύτερα, της δικής μας ετοιμότητας και σύμπνοιας έναντι της τουρκικής απειλής.

Κατά τα άλλα, διδακτικοί κατά κανόνα οι μύθοι, δε συμφωνείτε;