Όσο ο Παναθηναϊκός κερδίζει και… προελαύνει στο πρωτάθλημα, τόσο τα media και ο κόσμος θα ασχολούνται με το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Ποιος ξεχωρίζει, ποιοι είναι οι καλύτεροι, τι κάνει ο Δώνης, ποιες τακτικές τού ταιριάζουν. Λογικό. Αυτά θέλει να διαβάζει και ο κόσμος και αυτά είναι και τα σημαντικά. Όχι μονάχα αυτά όμως.

Ο φετινός Παναθηναϊκός έχει ένα στοιχείο που λίγοι το έχουν παρατηρήσει. Και που είναι ένας από τους λόγους που οι παίκτες του Δώνη παρουσιάζουν ηρεμία μέσα στο γήπεδο και καταφέρνουν να αποδίδουν καλά. Πρόκειται για την πειθαρχία όχι στο παιχνίδι τους, η οποία είναι δεδομένη. Αλλά όσον αφορά τη συμπεριφορά τους απέναντι σε ό,τι κι αν συμβεί. Και πάνω απ’ όλα, στη συμπεριφορά τους απέναντι στους διαιτητές.

Ούτε μια στιγμή σε αυτές τις 7 αγωνιστικές οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού δεν έχουν ξεφύγει στις αντιδράσεις τους. Δεν είναι τυχαίο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο στον φετινό Παναθηναϊκό. Δεν θέλει ούτε ο Δώνης, ούτε ο Νταμπίζας να «χαλάνε» το μυαλό τους οι παίκτες με θέματα που ξεφεύγουν του αγωνιστικού.

Σου λένε, προπονητής και τεχνικός διευθυντής, χίλιες φορές να τσαντιστούν με μια κακή ενέργεια, με μια χαμένη ευκαιρία, με ένα λάθος τους. Θα τους πεισμώσει. Θα τους κάνει να πάνε καλύτερα στην επόμενη φάση. Καλύτερα λοιπόν αυτού του είδους η τσαντίλα, παρά με τον διαιτητή. Τους το έχουν πει πολλές φορές και πιάνει τόπο -και αυτή- η συμβουλή τους.

Ελάχιστες διαμαρτυρίες, κι αυτές σε ήπιο τόνο. Κυρίως μέσω του αρχηγού. Ούτε κραυγές, ούτε ξεσπάσματα, ούτε φωνές. Και υπήρξαν αφορμές πολλές φορές. Όμως αυτή η δουλειά δεν είναι των παικτών. Αφορά τη διοίκηση, τον προπονητή, τον τεχνικό διευθυντή. Πάντως όχι τους παίκτες.

Είναι ένα από τα σημεία που θα πρέπει να το πιστώσουμε στον Δώνη και τον Νταμπίζα. Ακόμα ένα. Είναι ευεργετική αυτή η πειθαρχία για την απόδοση του Παναθηναϊκού. Και έτσι πρέπει να συμβαίνει και στη συνέχεια.